Czekoczyna, scrap i reszta

Media i pędzelki.

2012-02-26T13:33:00.001+01:00

Na moją dzisiejszą prezentację na blogu sklepu CraftHouse przygotowałam stronę w art-journalu. Tak jak napisałam w tym poście wszystko zaczęło się od inspiracji warsztatem Cynki. Postanowiłam poszukać czegoś nowego, spróbować nowych ścieżek. Chciałam uzyskać ciekawy efekt przez użycie naprawdę wielu mediów i warstwowe ich nakładanie. Oto wynik:

Częściowy opis wykorzystanych materiałów znajdziecie tu.

A co mnie dziś inspiruje?

Pracownia mojej Mamy. Zrobiłam dla Was zdjęcia:

A relacja z warsztatów będzie kiedy tylko dostanę zdjęcia :))

O harcerzu.

2012-02-24T19:27:00.004+01:00

Podsłuchujęrozmowę dwóch nastolatek w metrze. Robię to mimowolnie, przyokazji, czytając gazetę. Tak naprawdę wcale nie chcę słuchać.Aktualnie ich tematem numer jeden jest obóz harcerski. Nadal mnie tonie obchodzi, ale zaczynam już po raz setny zastanawiać się nadtym całym rozedrganym harcerstwem. Ja rozumiem, że pewnie taki obózdaje wiele frajdy, można się nawet na nim zakochać i mieć fajnewspomnienia. Ale dlaczego temu wszystkiemu co związane z harcerstwemtowarzyszą tak głupio brzmiące określenia jak festynek czydruhna. Jedynie słowa kadra i namiot (ale chyba nie w tym znaczeniuo jakim myślą obie harcerki) mnie satysfakcjonują.

W dodatkumiałam kiedyś chłopaka, który był harcerzem i były z nimnaprawdę same problemy. Jego poczucie humoru było na tyledziecinne, że musiałam sobie wypracować stały, sztuczny uśmiech.Dziś już bym się na coś takiego nie siliła, ale wtedy byłamzakochaną gówniarą. Wadą Marka było też uciążliweprzeświadczenie o niezawodności swoich technik uwodzenia iświeżości oddechu. To ostatnie wykluczało pierwsze. Mojeprzekonanie o zdobyciu w jego towarzystwie niezbędnego w moim wiekudoświadczenia natury zmysłowej legło w gruzach, gdy tylko pierwszyraz się odezwał. Ale wiadomo, jak każda kobieta liczyłam na to żepewnego dnia mój mężczyzna się zmieni i z jego ust poczuję tylkozapach obezwładniającej miłości.

Jednak dni mijały a ten momentnie nadchodził Zamiast tego zgnilizna w naszym związku dosłownie iw przenośni. Oprócz tego on nadal uważał, że jest pociągającyw każdym aspekcie. Ja niestety szybko odkryłam, że nie jestpociągający nawet jego mózg. Żarty nie stawały się bardziejgórnolotne, a nawet wyjaśnienie prostych zjawisk fizycznychsprawiało mu kłopoty. Wkrótce okazało się, że z takimczłowiekiem nie można żyć – trudny los 16-latki. Postanowiłampostawić sprawę na ostrzu noża. Przy lipcowym wieczorze,romantycznym cykaniu świerszczy i odgłosie rechotu żab w oddali,unikając zwinnie kolejnego pocałunku, przytłumionym głosemzapytałam: „Jak często myjesz zęby i czym?”. Natychmiastprzymknął usta (lekkie rozchylenie warg uważał za pociągające)dając mi tym samym ulgę. Po chwili złapał oddech i zauważyłam,że jego twarz robi się coraz bardziej purpurowa. Nie, raczejkoralowa. Moim oczom ukazał się zupełnie inny Marek – nie byłjuż nawet w połowie tak przystojny. I właśnie wtedy zdałam sobiesprawę z tego, że pytanie to było bingo, że czasem dobre pytanieto takie na które obie strony znają odpowiedź. Nasza gówniarskahistoria miłosna zakończyła się tamtego upalnego wieczora. Bezpocałunku na pożegnanie.

* * *

Poniżej coś co miało być kolażem na tablicy malarskiej do ramki, bez słów i zdjęcia. Pod koniec pracy okazało się, że jednak są tu bardzo potrzebne :)

Wykorzystałam bardzo dużo różnych mediów: akwarele, gesso, pasta strukturalna, akryle metaliczne i nie :), tempery, tusze distress, wiele warstw stemplowania, kredki metaliczne, farbki shimmerz. Praca zajęła mi bardzo dużą część nocy, gdyż jest tu wiele warstw.

A zdjęcie kiedyś kupiłam w "starociach". Chociaż nie mam skłonności do kolekcjonowania starych zdjęć, to ta pani bardzo mnie zainteresowała. Jej twarz wydała się znajoma i to był wystarczający powód aby je kupić. :)

Mister stolicy od siedzącego trybu pracy.

2012-02-21T16:47:00.003+01:00

"Zajęcia praktyczne w hurtowni farmaceutycznej" - brzmiało to dla mnie niepokojąco, szczególnie gdy dowiedziałam się, że przytrafiła mi się hurtownia na drugim końcu Warszawy, a w zasadzie to już nawet nie Warszawa. W moich wyobrażeniach miało to wyglądać ekscytująco, bo na pewno ogromna hala, ja na wózku widłowym, być może jakiś kask, ogromne pudła, zapoznawanie się z lekami ciągłe, na pewno! Byłoby to w sumie wyjście idealne, tym bardziej że wózki widłowe na pewno są ekstra. Jednak spotkałam się z rzeczywistością. Nie ma na co narzekać, bo przecież mogłoby być gorzej, ale już drugiego dnia praktyk okazało się, że będzie bardzo nudno. Czekało nas wtedy żmudne sprawdzanie towaru na półkach, a dzień dzisiejszy wyglądał tak: z samego rańca przywitałyśmy się z lekko zblazowanych panem ochroniarzem, który odnotował naszą obecność na karteczce, upewniając się kilkukrotnie, że na pewno do tej hurtowni chcemy wejść i że to dziś (zresztą robił to już poprzednim razem i poprzednim i poprzednim). Potem lecimy do wejścia zmarznięte jak psie odchody, z zamarzniętymi łzami w oczach, z buraczkowymi policzkami. Przed wejściem trzeba wołać i dzwonić, żeby kolejny ochroniarz nam otworzył. No cóż, pewnie je kanapkę i nie ma czasu. Z opresji ratuje nas pracownik, który wchodzi oczywiście luzacko przykładając swoją kartę do czytnika. Jesteśmy w środku, teraz trzeba dzwonić i wołać, aby przyszła po nas pani Lidia, która to nami zarządza. Lidia jest naprawdę spoko, wszystko można załatwić i stara się abyśmy miały jak najłatwiej. Po hurtowni krążą plotki wśród praktykantów o pani Stefani, która jest niezłą siekierą i cieszymy się, że nami zajmuje się Lidia. Lidia liderka napierdziela szpilkami w podłogę, jest dziś odstawiona wyjątkowo, pachnie jak saszetka do szafy. Przebieramy się, a w tym czasie Lidia zza ściany mówi nam, że ma dziś jakąś kontrolę o 10 i nie wie co z nami zrobić. W takim razie podniecenie i nam się udziela, bo może to oznaczać, że skończymy wcześniej. Porozumiewawcze uśmiechy, kanapka do kieszeni fartucha. Wchodzimy na halę z Lidią i przemierzamy ją w kierunku biura. To jest chyba kilkanaście kilometrów, przynajmniej tak mi się wydaje. Przy okazji przechodzimy przez miejsca ze skrajnymi temperaturami. Pracownicy nas witają, jest dużo młodych chłopaków, niefartownie jeden brzydszy od drugiego. W biurze Lidia daje nam zszywacze w dłoń i już wiemy, że będą papierki. Mówi, że idzie nam zakombinować robotę i żebyśmy tu poczekały. W pomieszczeniu przy swoich biurkach jest około 10 osób. Trzy z nich, gdy tylko za Lidią zamykają się drzwi, zaczynają ją obleśnie obgadywać, w stylu że "no poszła", "otwórz okno", "zaraz będzie darcie ryja" itp. Ja o Lidii mam zgoła odmienne zdanie i myślę, że musi im się tu naprawdę nudzić, albo po prostu nie mogą zakumać, że przełożony musi czasem uskutecznić darcie ryja. Ale fakt jest faktem - Lidia za bardzo się dziś wypachniła. Wraca i nas woła. Znowu lecimy przez halę, kolejni pracownicy nas witają. Lidia cwaniacko pokazuje ogromne biurko, które dla nas wyczaiła. Stoi na jednym z końców hali. Woła Krzysia do pomocy. Krzysio przywozi wózkiem widłowym kilka ogromnych kartonów. Uśmiecha się zalotnie i mówi, że to nasza robota. Lidia w ekscytacji otwiera pudła i z poczuciem winy oznajmia, że Krzysio ma rację. Ma rację! Oczywiście zostajemy pocieszone, że zrobimy ile nam się uda, że musimy po prostu segregować te fakturki czy coś tam, że to był biotyk, że to jest z tego roku i że dziś zdążycie na autobus o 12:30, więc po nas przyjdzie, a tymczasem Krzysio będzie zaglądał. Swoją drogą ten autobus to jest ważna rzecz, jeździ chyba raz dziennie, tzn. raz w ciągu godziny i zawsze warto na niego zdążyć niż czekać godzinę na przystanku podczas gdy w perspektywie jeszcze dwie przesiadki. Lidia i Krzysio się zmywają, a my zostajemy przy tym cwaniackim biurku z katorżniczą ilością papierów. Jesteśmy we trzy, fajne dziewczyny. Jedna jest przed okresem, druga właśnie w trakcie i ja - spragniona kawy. Tak więc atmosfera przy robocie jest... że tak powiem nerwowa. I dużo się narzeka. Jednak układamy, staramy się. 4467, 4466, 4465 bla bla bla - każdy papier ma swój numer. Jest ich o 1 do 10000. Gdy zaczynają się numery pięciocyfrowe robimy się głodne. Krzysio przychodzi dwa razy - Marta za każdym robi się na twarzy w kolorze koralowym. Widocznie podoba jej się ten pasztet, Gośka jej dokucza i opowiada, że Krzysio na pewno jeszcze nigdy nie miał dziewczyny. Pomiędzy kosmicznymi regałami na półkach siedzi około pięciu facetów i przez cały ten czas gadają o jakichś zboczonościach. W sensie "aaa ja to to", "aaa ja to tamtoooo". W końcu się podnoszą i idą do pracy. Gdy nas mijają oczywiście muszą sobie zrobić przystanek. Przekonani są na pewno, że słyszałyśmy ich rozmowy i już wiemy o ich umiejętnościach i anatomicznych darach od Boga. Chcą nas poderwać na tekst: "papierkowa robota! ciężko co?!". W ten sposób myślą, że z nas kpią, co jest jak wiadomo najlepszym wabikiem na kobiety. Gośka - ta przed okresem - jest naprawdę wkurzona. Odpowiada: a wy mieliście siedzącą idioci od dwóch godzin?! Chłopaki coś tam burczą, że oni chcieli miło, a my agresywne i odchodzą. Naprawdę brzydcy jak noc listopadowa - ale z ambicją, to najważniejsze.O 12:10 robimy się nerwowe do granic możliwości. Na hali ktoś otworzył jedną z bram i jest taaak zimno, że nie czuję już palców. Marta rzuca papierami, bo jej się jeden podwinął i go nie zauważyła. Przez to segregacja około tysiąca sztuk psu w tyłek. Dwadzieścia po dwunastej przybiega zdyszana Lidia i prawie omdlewa na widok roboty jaką wykonałyśmy. Zdumiewające wyniki naszej pracy przysłużą się do oceny na koniec zajęć. Oczywiście ma to dla mnie niebanalne znaczenie - ocena ta da mi przecież w życiu zupełnie nic! Mamy dziesięć minut, aby dwa razy przelecieć przez halę, ubrać się, dać się sprawdzić od metalu, zameldować dwóm ochroniarzom wyjście i dobiec na przystanek autobusowy. Nie wiem w jaki sposób, ale nam się udaje.

Okazało się, że przyszłym farmaceutkom przyda się znajomość liczb, umiejętność sortowania faktur, cierpliwość i asertywne odzywki. Na wózku widłowym sobie nie pojeździłam, ale za to zmarzłam, więzi z koleżankami zacieśniłam i poznałam kilku misterów stolicy.

Żeby nie było za długo to pokażę teraz szybciutko stronę art-journala, którą zrobiłam pod czujnym okiem Cynki, wieczorem przed warsztatami (relacja z warsztatów najprawdopodobniej w następnym poście). Chciałam tak jak Cynka, dziewczyny mi dokuczały, że zboczyłam z torów Cynkowych. Może faktycznie, ale Cynka naprawdę baaardzo mi pomogła otworzyć umysł, spróbować czegoś nowego i przypomnieć sobie jak bardzo uwielbiam farby akrylowe. Dziękuję :*

Na biurku.

2012-02-16T16:37:00.000+01:00

Trwa tydzień z PinkPaislee na blogu CraftHouse. U mnie "roboty na wysokości" wyglądają tak:

Już w niedzielę zapraszam po wyniki tych zmagań :)

I przypomniało mi się, że nie pokazywałam Wam tu jeszcze mojego taga, którego przygotowałam na wyzwanie.

Zasady są proste: kolor różowy i słówko o miłości. Koniecznie zajrzyjcie na wyzwanie, bo można wygrać bon na zakupy :)

Czekolada z żółtym serem.

2012-02-14T21:38:00.000+01:00

Z powodu atakującego przeziębienia mam dziś problemy ze skupieniem, więc wybaczcie, ale od razu przechodzę do konkretów. Tak wygląda mój layout, który przygotowałam na papierach ILS z okazji pierwszego wydania e-magazynu 30x30.

Jak widzicie kolorystycznie nie potrafię rozstać się z jesienią :)

W AntypodachMody pojawiła się moja nowa kolekcja notesów na sprzedaż. Są zupełnie inne niż te, które zwykle tu widujecie. Chciałam spróbować czegoś nowego i okazało się bardzo przyjemne. Jednak ten styl nie zagości na stałe w moich pracach :)) Jeden z notesów już kiedyś tu pokazywałam. Zapraszam tu do oglądania kolekcji.

Skoro są nowe notesy, to pomyślałam, że stare warto by przecenić. A więc tu czekają na Was w obniżonych cenach :)

Chciałabym się Was też pochwalić, że dołączyłam do superowego desing teamu CreativeScrappers. Jestem oszołomiona i podekscytowana! Tu możecie poznać cały zespół. Fascynuje mnie to z jak różnych zakątków świata są tam dziewczyny.

I jeszcze jedna ważna informacja:

dotarł do mnie sygnały, że kilka osób miało problem z wysłaniem do mnie maili. A raczej problem miała moja skrzynka, bo ich nie odebrała.

W związku z tym pragnę poinformować, że na każdy mail dotyczący zapisów na którekolwiek z warsztatów ZAWSZE wysyłam odpowiedź.

Jeśli nie dostaniesz odpowiedzi w przeciągu kilku godzin może zarezerwować miejsce dzwoniąc również pod mój numer: 665256582

A teraz idę sobie smarkać w spokoju - takie moje walentynki :D

acha, ps! jeśli chodzi o walentynki to zrobiłam pierwsze w życiu babeczki z tej okazji!

Z tego przepisu.

Moje nie są oczywiście tak piękne bo pomiędzy poszczególnymi etapami zawsze zapominałam, że jestem w trakcie pieczenia i tonęłam w odmętach telewizyjnych tarapatów bohaterów nowego serialu, albo wsiąkałam w rozmowę przez komunikator, lub znowu to pierwsze. A na koniec, gdy ciepłe wyjęłam z piekarnika przypadkowo obsypałam je startym żółtym serem, który sobie przygotowałam do krokietów. Pech... bo bardzo szybko zaczął się rozpuszczać.

1 guilt free night

2012-02-11T12:37:00.002+01:00

Nie wiem czy tak działają na mnie zbliżające się walentynki, a może po prostu coś mi się poprzestawiało w mózgu, ale połączenie pewnych kolorów kompletnie mną zawładnęło. W przypływie tej nagłej fascynacji powstał wpis w art-journalu Karoli. Z założenia miał odsłaniać tajemnicę, a że zbyt intymne tajemnice jednak chce się chociaż odrobinę schować, to ja swój napis zamazałam - wybaczcie.

Listę produktów, których użyłam znajdziecie na blogu CraftHouse.

Prawda jest taka, że bardzo lubię walentynki. Argumenty, że to dzień przesycony kiczem niestety do mnie nie trafiają. Myślę, że można też niekiczowato. Można zamiast obmierzłego misia z serduszkiem za 9,99zł dać ukochanej osobie naprawdę fajny prezent i przed walentynkami w wielu sklepach jest ich naprawdę dużo. W zeszłym roku mój K. dostał ode mnie między innymi książeczkę z kuponami na różne bajery. Udało mi się ją wyczaić we Flo i bardzo mi się podobała. Co prawda kupony zagubiły nam się w tydzień po walentynkach (nie mam z tym nic wspólnego ;p;p), ale dziś je odnalazłam. Przy okazji zauważyłam, że zanim oddam je z powrotem w ręce K. muszę się jednego pozbyć - "1 guilt free night out with friends" - to nie zapowiada się dobrze.

Warsztaty "Słodkie wspomnienia"

2012-02-08T18:47:00.001+01:00

Witajcie! Dziś przychodzę do Was z ogłoszeniem nowych warsztatów. Tym razem LO.

"Słodkie wspomnienia"

Layout (scrap) to scrapbookingowysposób na zapamiętanie ważnych momentów w naszym życiu. Zwyklema format 30x30cm i zawiera przynajmniej jedno zdjęcie. Po wykonaniumoże być wspaniałą pamiątką do oprawienia w ramce, jedną zestron albumu lub nawet upominkiem dla kogoś ważnego.

Podczas warsztatów „Słodkiewspomnienia” uczestniczki stworzą swój własny, lekko romantycznyi delikatny layout. Pokażę jak ułożyć kompozycję, jakprzygotować własne dodatki do pracy, jak nadać jej charakteru zpomocą mediów oraz jak posługiwać się kolorami. Opowiem o tym,jak przenieść klimat zdjęcia na scrapa oraz podzielę się z Wamiswoimi trikami, które pozwolą na przyjemniejszą szybszą ibardziej owocną pracę.

Na warsztacie do dyspozycjiuczestniczek będą wszelkie potrzebne materiały, media i elementy.W cenę wliczony jest też ciasteczkowy i napojowy poczęstunek :)

Każdą uczestniczkę proszę o zabranie ze sobą tylko przyborów docięcia (nożyczki, nożyk, mata), kleju, czarnego cienkopisu, orazopcjonalnie ulubionych scrapowych dodatków. Każda uczestniczka musimieć również swoje zdjęcie – najlepiej aby było w jasnychkolorach, lub czarno-białe, niezbyt szczegółowe (najlepiej portretlub przedmiot).

Warsztaty odbędą się 11.03 w Warszawie w moim ulubionych ScrapStudiu :)

Cena za 3 godziny warsztatów to 89zł

Jeśli byłaś uczestniczką moich poprzednich warsztatów to dostaniesz na "Słodkie wspomnienia" zniżkę i zapłacisz tylko 79zł!!

Miejsca można rezerwować pisząc na maila czekoczyna@gmail.com

Stała informacja o warsztatach w zakładce "warsztaty" po prawej stronie bloga.

Podczas warsztatów będziemy pracować na produktach:

CraftHouse

DekoracyjnaTaśma

Scrapiniec

Jednocześnie chciałabym też ogłosić (trochę za późno :)), że niestety nie ma już wolnych miejsc na warsztaty art-journalowe na Cynkowym Poletku, ale nadal można się zapisać na "Emocje na papierze" w Łodzi. Zapraszam do zakładki "warsztaty".

{edit: wśród uczestników warsztatu wylosuję drobny upominek}

Pierwszy inspirujący talent.

2012-02-06T18:33:00.002+01:00

Dziś mam dla Was coś wyjątkowego. Postanowiłam co miesiąc podzielić się z Wami moją wielką inspiracją, którą znajduję w pewnych osobach, w ich pracach. Jednym słowem będę zapraszać tu nasze skrapowe talenty do krótkiej prezentacji i wspólnej zabawy.

Pierwszym gościem jest Irina - Teeshoom.

Teeshoom, w moim odczuciu to naprawdę niewiarygodny talent. Uwielbiam jej prace za emocje i serce jakie w nie wkłada. Każda strona przez nią stworzona jest odmienna, fascynująca a jednocześnie wszystkie tworzą jakby spójną całość i opowieść.

Mogłabym długo zachwycać się i rozwodzić nad niezwykłym poczuciem estetyki Iriny, ale lepiej będzie jeśli zaproszę Was do jej miejsc w sieci:

blog

galeria na Flickr

Zajrzyjcie koniecznie. Ja każdorazowo zakochuję się w jej pracach od nowa. Wybrałam dla Was moje cztery ulubione z ostatnich prac Teeshoom (to było bardzo trudne :)))

Jak widzicie Teeshoom robi wspaniałe prace komputerowe i tradycyjne. Oglądanie ich to czysta rozkosz :)

Pamiętacie zabawę w "lubię, nie lubię"? Poprosiłam Irinę, żeby również zabawiła się w to z nami aby Ją lepiej poznać. Oto odpowiedzi Teeshoom:

Lubię:

- Życie,

- spokój i przemyślenia,

- wszystko, co związane z fotografią

- niebo (gwieździste, zachmurzone, jasne...)

- jesienne liście szeleszczące pod stopami

- kofeinę

- ciepły wiatr

- książki z przekazem

- wspomnienia z dzieciństwa

- uczyć się czegoś nowego

Nie lubię:

- zła

- strachu

- kłamstwa

- bólu

- bezradności

- nerwowości

- gdy nic nie przychodzi mi do głowy

- skrzypienia styropianu

- ludzi, którzy uważają że zawsze mają rację

- niepewności

Kolejnym "przystankiem" mojego spotkania z Teeshoom miało być wspólne scrapowanie. Zainspirowana wspaniałymi pracami Iriny stworzyłam specjalnie na tą okazję mapkę:

Razem z Teeshoom przygotwałyśmy do niej prace. Spójrzcie jak niezwykłe digi przygotowała Irina:

A to moja praca. Tradycyjna, na papierze :)

Jeśli i Was zainspirował styl Teeshoom oraz spodobała Wam się mapka, to chętnie zobaczymy Wasze prace. :)

Teeshoom, dziękuję Ci gorąco!

A za miesiąc kolejna super-persona :D:D

Zderzenie kultur w autobusie.

2012-02-02T18:25:00.000+01:00

Ogólnie mam dobry stosunek (btw słyszałam że słówko "ogólnie" i "generalnie" jest na topie i bardzo modne, więc będę się go trzymać ;p). Dobry stosunek do wszystkich - ogólnie. Ale do pojedynczych jednostek mam zły i walczę ze swoimi ciemnymi zakamarkami mózgu w niektórych momentach. Starsze panie to osobliwa grupa, zupełnie oddzielny temat. Nie ma sensu opisywać tych dobrotliwych, łagodnych i kochanych babć, którym nie raz wiele zawdzięczamy, od których możemy się bardzo dużo nauczyć i które rozsiewają wokół siebie atmosferę "zrób mi kawusi i serwetkę, opowiem ci życie". To naprawdę bardzo miłe przypadki, przypadki którym oddałabyś życie, a na pewno chociaż jeden dzień. Ale jest też druga połowa kobiet w tym wieku, osobników wiercących dziury w mózgu za każdym razem gdy tylko słyszysz chociażby słowo. Spotykasz je w sklepie gdy cmokają z pogardą mijając Cię swoim wózkiem na zakupy ("no... gdzie stoi, no, przejechać nie można!"), wchodząc do autobusu gdy nagle czujesz łokieć w żebrach lub cały ciężar jej ciała na Twojej stopie ("przecież muszę usiąść, muszę usiąść, muszę usiąść"), spotykasz je również na przejściu dla pieszych, gdy na czerwonym świetle przebiega energicznie podczas gdy chwilę wcześniej omdlewała ze zniecierpliwienia i irytacji sygnalizacją. Spotykasz ją w parku, gdy jej piesek na smyczy beztrosko załatwia się na wiosenną, dziewiczą trawkę, a ona akurat w tym momencie patrzy w drugą stronę. Przypadków jest mnóstwo i czasem trzeba się starać, aby trzymać nerwy na wodzy, aby nie wyciągnąć z plecaka świeżo skonstruowanej w domowym zaciszu miniaturowej bomby i aby nie rzucić jej pod nogi ludziom w autobusie, sama odskoczyć z powrotem na przystanek i parsknąć "pfff, poczekam na następny, przecież się nie pali - HAHAHA!" (bo przecież właśnie się pali). W każdym razie, ogólnie i generalnie zmierzam do tego, że jednak dużo jestem w stanie zaakceptować, ale nie wszystko. Czasem budzi się we mnie sprzeciw i lubię gdy budzi się on też w innych. I tu właśnie jest czas na to co opowiedziała mi Ewa.

Jest możliwość, że Ewa ogólnie znany dowcip (którego jednak ja nie znałam)zaaranżowała do swojej historii, ale jest też całkiem prawdopodobne, że to zdarzyło się naprawdę.

- Słuchaj, jadę autobusem! - Ewa jest rozemocjonowana, oczy jej się błyszczą i jak zwykle ma urodę na swoim miejscu - jadę, mijają przystanki, nadal jadę. W autobusie jest w ch. ludzi, pod dach. Wszyscy ściśnięci jak te śledzie w śmietanie, śmierdzi potem i chyba z tyłu siedzi jakaś żulernia. Widzę takiego gościa czarnoskórego, całkiem niezły więc na niego lukam. Wiadomo. Gościu sobie siedzi, musiał wcześniej upolować miejsce. Luzik. Lukam na niego i autobus zatrzymuje się na przystanku.

W tym prawie-kulminacyjnym momencie opowieści Ewka musi polecieć do automatu z kawą bo akurat jest wolny. Kiedy wraca jest już trochę bardziej wyciszona i kontynuuje:

- No i co? Acha, no! Autobus się zatrzymuje przy bazarze i wsiada laska w ciąży. Tamten mój upatrzony jak zobaczył tą ciężarną to od razu podskoczył, żeby jej miejsce ustąpić. Zanim ta brzuchata się w sobie zebrała, zanim się z tym brzuchem obróciła wokół własnej osi to już na to zwolnione miejsce wskoczyła jakaś babka, taka przed sześćdziesiątką. Murzyn w szoku, jakby połknął balona. Połamanym językiem polskim mówi do tej babki "Ale ja ustąpiłem miejsca dla tej pani w ciąży". Babka rzuciła na niego wzrokowo pogardę, jakby ten facet to był meksykaniec w nowym jorku i odpowiada mu dosłownie: "Bambo! U nas w kraju to się starszym ustępuje!". A Bambo na to: "A u nas w kraju to się takie k*rwy jak ty żremy na śniadanie".

Ewa powiedziała, że babka po tych słowach ustąpiła miejsca ciężarnej. Szok!

A mi ostatnio bardzo spodobała się mapka z CreativeScrappers #191. Przygotowałam do niej LO:

Zdjęcie, które wykorzystałam nie należy do mnie. Jego źródło jest tu. Wiem, że to słabe, ale nie mogłam się powstrzymać - bardzo mi pasowało :)

Bazą jest tu papier od CratePaper, są też inne ścinki CratePaper, ale także jedna z ostatnich kolekcji ILS.

Moje styczniowe ulubione

2012-01-31T12:30:00.000+01:00

Styczeń dobiegł końca i nawet nie zauważyłam kiedy. W każdym razie czas go podsumować Oto lista spraw, które podbiły moje serce w styczniu:

Styczeń 2012

1. Zakochałam się w rozmaitych koronkach, teraz są dla mnie nieodłącznym elementem na każdym skrapie :)

2. Film "Jestem miłością" w którym główną rolę zagrała Tilda Swinton. Oglądałam dwukrotnie i za każdym razem jakbym się przeniosła w inny świat. Bardzo zmysłowa i poruszająca opowieść o tęsknocie. Baaardzo polecam!

3. Dotąd uważałam duże pierścionki za nieciekawe, jednak w tym miesiącu zmieniłam zdanie, gdy znalazłam kilka bardzo "pociągających" wzorów :)

4. Zawsze wiedziałam że PJ Harvey trzyma dobry poziom, ale najnowsza płyta dosłownie wbiła mnie w ziemię. Muzyka i teksty są naprawdę "rypiące" czachę :d ale w pozytywnym znaczeniu. Płyta "Let the england shake" przy pierwszym przesłuchaniu jest ok, trochę chaotyczna i męcząca. Przy drugim odnajdujesz coś miłego, przy trzecim zaczynasz się skupiać a przy każdym następnym bardziej fascynuje Cię absolutny kunszt i niezwykle przemyślane kompozycje. Jednak nic nie jest chaotyczne. Historie, które opowiada PJ Harvey tym razem są mniej osobiste i dotykają bardziej hmm... światowych problemów?

Jeśli macie kawę, wolną głowę i odrobinę chęci to odsłuchajcie koniecznie jeden z moich ulubionych kawałków z tej płyty:

Słuchając tej piosenki i oglądając teledysk będziecie mniej więcej wiedziały o czym jest cały album. Ostrzegam, można puścić łzę :)

Ta płyta to zdecydowanie moje największe osobiste odkrycie tego miesiąca.

5. W styczniu uwielbiałam mroźne zdjęcia i osiąganie mroźnych efektów w Photoshopie :d Nareszcie doczekałam się zimy, więc musiałam to jakoś wykorzystać.

6. Rozmaite pomysły na słoiki:

7. Blog Le Frufru, bardzo inspirujący, z mnóstwem pomysłów i "pobudzaczy" kreatywności :)

8. Laleczka autorstwa Sevriny. Przepiękna, delikatna, urocza i bardzo wymowna. Osobiście nie przepadam za lalkami, nie są dla mnie ciekawe, ale ta jest naprawdę wyjątkowa, a poczucie estetyki autorki ujmujące.

Koniecznie zajrzyjcie tu po więcej zdjęć laleczki.

9. Tego słonia też pokochałam, bardzo poprawia humor :D

10. Nowa baza żurnalowa Owcy "Inspiracjownik". Na skype oglądałam jak go pieczołowicie szyła, a w ostatnią niedzielę mogłam zmacać na żywo i jestem pod wielkim wrażeniem. Uwielbiam takie materiałowce, z mnóstwem miejsca na skrapowe "podboje".

Klikajcie w odnośniki i zdjęcia bo pod nimi bardzo często kryją się interesujące kursy i inspirujące miejsca :)

Tak było w niedzielę!

2012-01-30T13:14:00.003+01:00

Kolejne WeekendoweShorty już za nami. Ponownie było wspaniale, a dziewczyny z którymi pracowałam były absolutnymi wulkanami talentu i serdeczności. Bardzo Wam dziękuję!!

Czas na porcję zdjęć:

Jak widzicie wnętrze ScrapStudia ponownie było przepiękne. To zasługa Doroty (to ta urocza pani z przed przed ostatniego zdjęcia ;p) - dziękuję za pomoc!

Za zdjęcia dziękuję baaardzo Danielowi z Multifocus.

I za wsparcie DekoracyjnejTaśmie i sklepikowi CraftHouse. - na Waszych produktach ponownie świetnie się pracowało :)

Relacja z warsztatów jest również tu. Uczestniczki warsztatu zapraszam do wgrywania tam linków do swoich prac.

Przypominam również o tym, że w kolejce czekają kolejne dwa terminy warsztatów żurnalowych:

Po więcej informacji zapraszam do zakładki "warsztaty" po prawej stronie bloga :)

Proste tło krok po kroku.

2012-01-29T09:30:00.000+01:00

Ja dziś, już za chwilkę wyruszam do ScrapStudia na Weekendowe Shorty. Ale dla Was też mam coś smakowitego i mediowego.

Chciałabym Wam pokazać mój sposób na tło z fakturą. Możecie je wykorzystać do różnych prac, a ja postanowiłam wykonać sobie własnoręcznie wizytówki. Będę je mogła dołączać do swoich prac które do kogoś wysyłam.

Nie ma dużego znaczenia jaki papier wybieramy sobie na bazę. Ja wygrzebałam ze swojego śmieciowego pudła źle przedziurkowany i trochę naddarty arkusz do akwareli.

Na bazę przyklejamy różne inne kawałki papieru. Dla mnie istotne jest, aby papiery były naprawdę różne. Chodzi mi głównie o gramaturę. Dlatego są tu cienkie i grubsze strony z książek, z notesów i papier scrapowy.

Teraz całość pokrywam gessem, pastą strukturalną lub (od biedy) białą akrylówką.

Kiedy wyschnie (można sobie pomóc nagrzewnicą) łapiemy za swoje ulubione backgroundowe stemple i odbijamy je według upodobań na kartce.

Teraz czas na kolor. Używam akwareli, ale można też psikać mgiełkami, mazać kolorowymi akrylami, maltretować torebkę po herbacie i robić inne eksperymentalne rzeczy na tej kartce :D

Akwarelka sobie schnie a ja w tym czasie docinam kawałki ozdobnego papieru w wymiarze wizytówki. W mojej będzie ozdabiał rewers. Wybrałam szarą stronę papieru Sensitive z kolekcji Elise Rebel, bo jej uniwersalny kolor i jasny wzór pozwolą mi zawsze coś zanotować, np. pozdrowienia.

Jeśli kartka już jest sucha to wycinam z niej również prostokąty o tym samym wymiarze. Jak widzicie na zdjęciu, są dosyć mocno pofalowane. Ale wystarczy, że na ich tył precyzyjnie przykleję kawałki Sensitive i już sprawiają o wiele lepsze wrażenie.

Teraz doklejam jeszcze na nie swoje dane i tuszuję na czarno brzegi.

Prosta wizytówka gotowa. Może być dodatkiem do zakupów lub upominku, lub gdy po prostu chcesz by ktoś Cię zapamiętał :)

Zachęcam Was do eksperymentowania z własnoręcznie robionym tłem. Moim zdaniem prace, na których widać waszą rękę mają o wiele więcej charakteru i są zwyczajnie ciekawsze.

Jeśli skorzystacie z tego kursu i wyczarujecie coś w swoim zaciszu, proszę podzielcie się wynikami swojej pracy umieszczając link do niej pod tym postem.

Wszystkie potrzebne materiały, z których korzystałam znajdziecie w tym poście bloga CraftHouse.

Scrap na mróz.

2012-01-27T14:20:00.001+01:00

ScrapSupport - taką wymęczyłyśmy nazwę - Ja, Moriony, Zuza i Owca, dla wszystkich naszych poczynań skrapowych, dzięki którym mobilizujemy się wzajemnie do twórczego działania. Tą niezbyt błyskotliwą, ale trafną nazwę wymyśliłyśmy głównie na potrzeby stworzenia grupy na flickr, w której możemy pokazywać sobie nawzajem nasze prace. Zapraszam Was do zajrzenia do naszej galerii. Aktualnie sobie liftujemy, ale przeczuwam nowe atrakcje, bo dziewczyny są bardzo pomysłowe :D

Zuza zaproponowała nam do zliftowania tego losa autorstwa Sashy Fariny. Przyznam, że lift wyszedł mi słaby, jest to raczej luźna inspiracja i kolejny raz postanowiłam spróbować c&s. Zawsze podziwiam takie oszczędne scrapy, a samej jest mi trudno osiągnąć dobry efekt. Tym razem wyszło tak:

Jako bazowy papier wykorzystałam Grunge loves blue, z kolekcji którą nadal możecie kupić po obniżonej cenie i wspaniale nadaje się do zimowych prac.

I na koniec jeszcze to, bo bardzo ostatnio polubiłam:

Pani Walentyno!

2012-01-25T15:27:00.001+01:00

To było kilka tygodni temu i ranek jakiegoś wolnego dnia. Lekko omdlała, jeszcze nieświadoma unosiłam naprzemiennie powieki chcąc się rozbudzić. Pierwsze kroki mojej dłoni jak zwykle w takich przypadkach skierowałam do pilota od telewizora. Można powiedzieć, że w ten sposób rozwijam swoją telewizyjną pasję. Można tak tłumaczyć. No więc sięgam po pilot i naciskam siódemkę żeby dzień zacząć zgodnie z przykazaniem każdej pani domu - z telewizją śniadaniową. W "Dzień dobry " przystojny prowadzący zapowiada fascynującego gościa i dodaje "nie przegapcie!". Jak teraz mogłabym wstać, robić śniadanie, jak mogłabym cokolwiek? Po kilku minutach inspiracji przegrzebkami jako prostym i tanim daniem czuję jak po brodzie spływa mi strużka śliny - jestem głodna, śniadanie jednak byłoby jak najbardziej wskazane - ale nie, nie ruszę się, muszę obejrzeć tego niesamowitego gościa. Potem prowadzący próbuje dań i opowiada o żonie, o tym jak razem próbują dań - super! W żołądku pojawia mi się przestrzeń, pustka i rozpacz. Mimo, że kilka kroków od łóżka jest lodówka z zawartością, to ja nadal jestem zawzięta. Wreszcie pojawia się wyczekiwany gość, a w zasadzie materiał o gościu. Jesteśmy z kamerą w domu pani Walentyny. Pani Walentyna jest dojrzała, zadbana, czyściutka, pachnąca, jasna, umalowana, perfekto! Zaciąga wschodem i jest urocza. Myślę sobie, że na pewno będzie mówiła o kosmetykach, o malowaniu paznokci i opalaniu. W sumie, jak wiadomo, są to tematy priorytetowe, więc tym bardziej nie zamierzam odchodzić od telewizora. Spoglądam nawet nerwowo na moje paznokcie i cieszę się, że pani Walentyna ich nie widzi. Jedna, ku memu zaskoczeniu Walentyna zaczyna lawirować pomiędzy pralką, lodówką i szafkami kuchennymi. Wskazuje na blaty, ale milczy. Niby porusza ustami, ale nie wydobywają się z nich dźwięki. Dziwne - myślę sobie - co ona tak na cicho, jakaś niemowa, jakiś eksperyment? W końcu jednak zauważam, że z ekscytacji wyłączyłam dźwięk i dowiaduję się o czym mówi pani Walentyna. Walentyna jest przejęta, ale opanowana. Okazuje się, że jak nikt inny zna się na byciu perfekcyjną panią domu. Sprzedaje wiele trików, jak być podobną do niej. Jestem oszołomiona, ale nagle rodzi się we mnie bunt. No bo jak to tak? Ja też chcę być perfekcyjna, a jednak mam zupełnie inne poglądy!

Pani Walentyno z programu na "dzień dobry"!

* pięknie pani rządzi ręcznikami w swoim domu. To że każdy domownik ma inny kolor ręcznika przypisany do kodu DNA jest naprawdę imponujące. Jednak ja sobie nie wyobrażam. O ręcznik lepiej się pokłócić:

- Znowu wycierałeś się moim!

- Nie!

- To dlaczego jest pianka do golenia?

- Nie wiem, ja się nie golę!

- No właśnie, dlaczego wciąż się nie golisz?!

I już jest temat do rozmowy, inteligentnej konwersacji, wymiany spostrzeżeń. A tak, mijalibyśmy się bez słów - ja wychodzę z łazienki odwieszając swój różowy ręcznik (bo mam różowe DNA) a on wchodzi łapiąc za swój niebieski. Po kąpieli odwiesza i tak żyjemy w ciszy. Nie, to się nie nadaje.

* Ma pani bardzo praktyczne te pojemniki na cytrynę, czosnek i cebulę do lodówki. Na pewno przyjemnie się je zamyka, otwiera, żongluje. Jednak niestety są brzydkie. A nawet gdyby były ładne to posiadanie ich jest nudne. W moim przypadku w lodówce zawsze znajdzie się jakaś niespodzianka, czosnek puszcza nowe pędy, cebula zaopatrzyła się już w odnóża i oczy, a cytryna, jak wiadomo, wspaniale pochłania przykre zapachy. Oprócz tego kiedy wszystko mam w pojemnikach to zawsze widzę - jest cebula albo jej nie ma. A jeśli warzywa puszczam luz-pas do lodówki to zawsze jest szansa, że jeden ząbek czosnku wpadnie mi pomiędzy szuflady i z odpowiednią dozą wytrwałości wygrzebię go i będę jeszcze miała do spaghetti na dziś.

* Ma pani pięknie, kolorystycznie i materiałowo poukładane ubrania w szafie. Ogromny szacunek za cierpliwość i wyczucie barw. U mnie jednak to się nie sprawdza. W szafie rzeczy po prostu giną, przepadają bez wieści nie zostawiając po sobie nawet wspomnienia. Jednak są tego zalety, bo kiedy kończy się sezon zimowy ja nagle odnajduję przepiękną bluzeczkę, w sam raz na wiosnę i nawet nie pamiętam, że kiedyś już w niej chodziłam. Możliwe, że nie zdążyłam.

* Pięknie pani segreguje te śmieci i jakie to ekologiczne!! Jestem wielką zwolenniczką, ale napotykam problem. Kiedy pod zlewem jest jeden kosz na śmieci łatwo go, gdy przeładowany wpakować w dłoń przypadkowej osobie idącej w stronę zsypu (np. na papieroska), niby mimochodem, jak miły prezencik. A gdy z jednego kosza na śmieci robią się nagle trzy to osoba "wrobiona" (czyt. facet) czuje na sobie ciśnienie na poszukiwanie odpowiednich pojemników do segregacji, co nawet w stolicy nie jest łatwe. Wtedy może wrócić naprawdę wściekły z tego papieroska i nie pozwoli na ćwiczenia pilatesowe razem z panią z tv, tłumacząc się priorytetowym meczem.

Cóż, może jednak nie staram się tak jak powinnam i marne moje szanse na bycie perfekcyjną panią domu. Nie wycieram mimochodem kurzu, nie piorę dywanu systematycznie od poniedziałku do niedzieli, nie prasuję firanki po wypraniu, a podczas smażenia obkładam kuchenkę kartonami, żeby nie zapryskać płytek tłuszczem (mniej do sprzątania). Ale się staram i robię wszystko, żeby utrzymywać chociażby pozory porządku, w szafce posiadam pronto i mr muscle i naprawdę kocham porządek tylko błagam, niech ktoś uwolni mnie od sprzątania!

* * *

Dziś na blogu CraftHouse możecie obejrzeć wyniki naszej comiesięcznej, design-teamowej zabawy w TOP5. Tym razem temat był wdzięczny - o ulubionych przydasiach.

Z tej okazji przygotowałam stronę art-journala:

Bo moje ulubione przydasie to:

-farba - dosłownie każda. Uwielbiam używać w swoich pracach akryli, akwareli, nawet temper. Zawsze nadają stronię odrobinę charakteru.

- gesso - niezastąpione przy nadawaniu faktury i gruntowaniu strony

- koronka - od jakiegoś czasu jestem w nich po prostu zakochana!

- guziki - moja kolekcja stale się powiększa, uwielbiam mieć duży wybór kolorystyczny

- tkanina - pomaga mi w osiągnięciu multifaktury.

A skoro jesteśmy przy art-journalu to przypominam o trwających zapisach na warsztaty art-journalowe w Łodzi, podczas Skrapowiska "Emocje na papierze". Więcej informacji po kliknięciu w zakładkę "warsztaty" po prawej stronie bloga.

Cena jest promocyjna, bo tylko 65zł za aż trzy godziny twórczej zabawy!

Oprócz tego mam jeszcze kolejną świetną wiadomość. Olga Heldwein, czyli moja ulubiona Owca również poprowadzi warsztaty na Skrapowisku. Olga pokaże Wam jak zrobić przepiękną, wintydżową biżuterię i kartkę do kompletu. Takie okazji naprawdę nie można przegapić. Mnie tam nie zabraknie.

Dodatkowo jeśli ktoś z Was zapisze się na warsztaty do mnie i do Olgi (na Skrapowisku) dostanie od nas po 5zł rabatu na każdy z nich.

Oprócz tego jeszcze dwie wiadomości. Owca ma swoje nowe miejsce w sieci, jej nowy blog jest przeuroczy! Już dziś czeka tam na Was candy! Zajrzycie też koniecznie na strone Facebookową Olgi, bo tam też są nagrody do wygrania. Oto co możecie zgarnąć:

O najlepszej formie i stemple na sprzedaż.

2012-01-23T13:36:00.002+01:00

Z każdą stroną art-journala utwierdzam się w przekonaniu, że w scrapbookingu nie istnieje chyba żadna doskonalsza forma. Mogę lubić wiele innych, ale tylko żurnalowanie dodaje takich skrzydeł :)

W dodatku sprawdza się w każdych warunkach, nawet podczas prawie-video - konferencji z trzema superowymi dziewczynami (Moriony, Zuza, Owca- dzięki - mam skurcz twarzy od śmiechu nadal :D).

Oczywiście w żurnalowaniu potrzebuję trochę skupienia i dlatego stronę, którą zaczęłam wczoraj dokończyłam dziś. Efekt jest taki:

Moje wpisy powstają w zeszycie z Projektu-zeszyt prowadzonego przez Michelle. Zeszyt już się zapełnia i powoli pęka w szwach. Coraz trudniej jest mi go zamykać :)

Natomiast kilka dni temu zmierzyłam się z papierami firmy EchoPark i było to dla mnie spore wyzwanie. Jednak strach okazał się niepotrzebny. Przygotowałam walentynkę :)

Po szczegóły użytych materiałów i obejrzenie jeszcze jednej pracy zajrzyjcie na bloga CraftHouse. Czeka tam na Was również KONKURS!

To będzie już chyba ostatnie zdjęcie z zimowego tygodnia. Tak, wiem, mój tydzień okazał się krótki, ale to było do przewidzenia. Śnieg stopniał, mróz puścił, pies już mi nawet nie pozuje :)

Przygotowywałam się ostatnio psychicznie do robienia porządku w scrapach i znalazłam kilka stempli, których już od dawna nie używam, więc leżą bezsensownie. A więc sprzedam:

Stemple TimaHoltza, gumowe na piance:

1. kolażowy - 11zł

2. pan z parasolem - 9zł

3. czacha - 8 zł - rezerwacja Viva

4. samochód bardzo ładny - 8zł - rezerwacja - Natolin

Stemple 7Gypsies z zestawu Steampunk - przezroczyste:

5. nie wiem jak to nazwać :D - 3zł - rezerwacja Viva

6. zegar - 2zł - rezerwacja Natalia O.

7. zestaw fig :D - 1,50zł - rezerwacja Natalia O.

8. klucz - 1,50zł - rezerwacja Natalia O.

9. Dwa napisy: Plate VI i Plate IX - 1,50zł

10. dłoń - 1,50zł - rezerwacja Viva

11. odcisk palca - 1,50zł - rezerwacja Cejlon

12. linijka - 2zł - rezerwacja Chwilka

13. druga linijka - 1,50zł - rezerwacja Chwilka

14. dłoń wskazująca - 1,50zł - rezerwacja Viva

+ wysyłka wg cennika poczty polskiej.

Jak ktoś weźmie większą ilość to zrobię mu promocję :D

Chęć zakupu proszę w komentarzu wyrazić :)

Kiedy przysycha ładnie wygląda.

2012-01-21T22:39:00.000+01:00

Aronia, że tak powiem trochę przyschła. Ale nieprzyschnięta, późną jesienią jest przepyszna!

* * *

Moriony nadal dysponuje ostatnimi wolnymi miejscami na warsztaty albumowe. Mogę Wam zagwarantować, że nikt tak profesjonalnie nie zaprezentuje i nauczy Was tej formy ja Ania. Więcej szczegółów tu, lub po kliknięciu w banner.

Tutorial na dobre buty.

2012-01-20T14:15:00.001+01:00

Dziś chciałabym zrobić posta ostrzegawczego. Chcę uratować wszystkie kobiety z ładnymi butami! Zacznę od początku:

Wstaję dziś rano... Nie! Może jeszcze bardziej od początku, zupełnie niezwiązanego z tematem.

Jest ciemna noc, czyli gdzieś około szóstej rano. Budzi mnie krzyk, panika i ogólne poruszenie. Nie wiem jeszcze o co dokładnie chodzi, ale już jestem adekwatnie podk*rwiona. Nie będę otwierała oczu choćby nie wiem co! Słyszę pomrukiwanie, warkot i... kichnięcie. Moja świadomość w pełni już powróciła z sennych marzeń o zielonych lasach Amazonii. Dzięki temu bezbłędnie jestem w stanie określić kto tak kicha - bohaterka wczorajszego zdjęcia. Ma bardzo ładne imię - Ziutka, ale trochę się go krępuje, szczególnie w obecności młodzieży. Obawia się, że nie jest wystarczająco modne jak na dzisiejsze czasy.

W każdym razie Ziutka śpi w moim pokoju i kicha. Coś jej wpadło do nosa, ma alergię na włochaty dywan czy może po prostu lubi sobie kichnąć - nie wiem. W tym nie byłoby nic złego, bo przecież kichanie ludzka rzecz, gdyby nie drugi domownik - mały, głośny ratlerek Norka. Powiedzmy sobie szczerze, Norka nie jest intelektualistką. Nie kontempluje dzieł sztuki, nie rozgryza zagadek matematycznych, ani w zasadzie nie stara się twórczo komunikować ze światem zewnętrznym. Norka ma dobrą orientację na cele (jak to mawiali w mojej starej pracy): sen, jedzenie i wstrzymywanie najdłużej jak się da moczu i kału. Najlepiej do wiosny, bo dopiero wtedy jest wystarczająco ciepło by wyjść na dwór i nie trząść się jak całkiem twarda galaretka. Teraz Norka walczy z kichnięciami Ziutki. Na każde z nich reaguje głośno i dokuczliwie. Z każdym kichnięciem obszczekuje podejrzany nos Ziutki, a w przerwach pomrukuje pełna irytacji. A że Ziutka kicha około 16 i pół raza na minutę, przez jakiś kwadrans to Norka pod koniec już sapie, bo ma bardzo otłuszczone ciało. Ziutka jest w szoku i kiedy tylko może to patrzy na nią pytająco, zdecydowanie ma wyższe IQ. Kończę imprezę zamykając drzwi do pokoju, w którym zostaje tylko inteligentniejsza część czworonogów. Norka musi się pocieszyć obszczekiwaniem drzwi i nęcącym zapachem kataru Ziutki. Nie chcę nawet nadmiernie rozkminiać, dlaczego tego małego psa tak bardzo fascynuje kichanie. Czy to walka z czarnymi mocami, aprobata kataru, czy doping? Nie mam pojęcia. Czy Wasze psy też szczekają na kichanie?

I to było w nocy. Ten wątek już nie wróci i jego przytoczenie miało cele wyłącznie estetyczne. No cóż... nie udało się. Wracam do meritum, do ostrzeżeń. Wstaję dziś rano, czyli około dziesiątej. Ziutka smarka sobie w dywan (tak, ona naprawdę to robi). Norka śpi wykończona, bo miała przecież w nocy robotę. Przede mną wizja wyjścia na dwór, bo muszę zapłacić ubezpieczenie za samochód. Jestem bardzo śpiąca i jedno oko wciąż mi się do końca nie otwiera, ale już jest umalowane. Zakładam czapki, kurtki, szaliki, buty i wychodzę. W nocy spadło dużo śniegu, a teraz jest chyba z 25 stopni, więc jest, że tak powiem... płynnie. Do furtki jest dobrze, bo chodnik odśnieżony, idę cwaniacko. Kiedy wychodzę, przez chwilę nadal jest dobrze, bo mokra hałda śniegu jest wysoka i w sumie widać mi tylko czubek głowy. Kiedy jednak wychodzę na chodnik okazuje się, że te dziesięć minut drogi to będzie krwawe dziesięć minut. Chyba przesadziłam z tymi 25 stopniami, musi być mniej, bo na ulicy jest jakby... skorupa. Taką skorupę pokonuje się spokojnie w odpowiednim obuwiu, z rozluźnionymi łydkami. Jednak nie w moich butach. To nie jest obcas, ani nic wytwornego, tylko płaska podeszwa śliska jak kostka mydła. Nie jestem jednak jakiś mięczak, żeby wracać się do domu i je zmienić. Będę szła! Wiem, że będzie się lał pot, krew i łzy, ale dojdę. Nie myliłam się, po 5 metrach wpadłam w poślizg i zatrzymałam się biodrem na koszu na śmieci. Potem było tylko gorzej, bo traciłam równowagę co trzeci krok, a najbardziej spektakularnie w miejscu, gdzie stało około 15 osób. Normalka. Idąc łapałam się rozmaitych darów infrastruktury i natury: krzaki, słupy telegraficzne, matka mojego znajomego z podstawówki i t. p. Początkowa strużka potu zamieniła się w uczucie nagłych wodospadów. Kiedy wróciłam do domu w zasadzie potrzebna była kąpiel. Ale najważniejsze, że mogłam się rozluźnić. Puściło napięcie każdego mięśnia, rozluźniłam szczęki i wreszcie mogłam z powrotem odpowiednio przymknąć nadmiernie otwarte oko. Przestrzegam Was kobiety od ładnych butów - każde wymagają testów na zamarzniętej powierzchni. Przykładowo domowym sposobem można zamrozić w zamrażalniku metalową miskę i założywszy testowanego buta beztrosko się po niej przespacerować (oczywiście odwrócona do góry dnem). Następnie ocenić ilość stłuczeń, złamań i pęknięć, i według tego ocenić przydatność obuwia.

To tutorial już mamy za sobą, teraz czas na scrapbooking. Ostatnio przygotowałam żurnal dla Samary84. Żurnal jest w tym samym stylu jak żurnal urodzinowy Owcy. Taki żurnal możesz u mnie zamówić, wystarczy się skontaktować przez maila. Po prawej stronie bloga przygotowałam specjalną zakładkę "na sprzedaż/na zamówienie", gdzie możesz zajrzeć, by dowiedzieć się co aktualnie sprzedaję.

Tak wygląda żurnal dla Samary:

Mam nadzieję, że będzie się dobrze wypełniał :)

Oznaki inteligencji.

2012-01-19T14:21:00.001+01:00

No tak, mówiłam, że nie jestem najlepsza w zdjęciach? :D Modelka mimo to bardzo się starała. Przedstawiam Wam ponownie najlepszego i najmądrzejszego psa polarnego na świecie :)

Po każdym wyjściu na dwór, szczególnie rano, myje twarz w śniegu - bardzo inteligentnie.

Odrobina zimy i wiosny.

2012-01-18T13:03:00.001+01:00

* * *

Zdjęcia zimowe, a ja już szykuję się na wiosnę. Przed nami marcowa scrapowa super-impreza Skrapowisko w Łodzi!

Odbędą się tam moje warsztaty "Emocje na papierze" trwające prawie trzy godziny i to w promocyjnej cenie :)

Szczegóły tu oraz w zakładce po prawej stronie bloga "warsztaty".

Wiem, że do wiosny jeszcze daleko, ale chętni już mogą się zapisywać wysyłając mail pod adres czekoczyna@gmail.com

Przypominam, że to już ostatni dzwonek by zapisać się na Weekendowe Shorty, które odbędą się 29 stycznia w Warszawie. Wciąż są wolne miejsca! Szczegóły również w zakładce "warsztaty".

Śnieg mnie omotał.

2012-01-17T17:07:00.001+01:00

Przyznam się Wam szczerze, że miałam ostatnio, przez kilka dnipustkę w głowie. Jakby mi ktoś do ucha włożył słomkę oddrinka i pociągnął przez nią z całej siły wszystkie ostatnieślady normalnego myślenia. Jeśli potem wypluł to spoko, przeżyje.Ale jeśli połknął to mógł nie dotrwać do nocy, bo czasem miałamw głowie kompletne głupoty i to ciężkiego kalibru.

Jednak teraz przyszła zima i śnieg otworzył mi jakieś klapki w mózgu. Okazało się, że inspirację można pochłaniać całą paszczą z natury. Wcześniej nigdy by mi to nie przyszło do głowy. Nie wiem jak długo będzie trwała w tym roku śnieżna zima, więc postanowiłam ją uczcić. Zawsze podobały mi się zabawy w one photo a day, ale dla mnie to było zbyt wiele - wiedziałam, że nie podołam czasowo. Więc wymyśliłam sobie swoją własną zabawę na cztery pory roku Jeden tydzień w zdjęciach. Dziś zaczynam z pierwszym zdjęciem i myślę, że nie ma możliwości abym nie wytrwała przez 7 dni :)

Nie jestem najlepsza w pięknych i artystycznych zdjęciach, więc czasem mogą być po prostu nieciekawe. Ale staram się, no i na koniec na pewno powstanie zimowy album :)

Tak jak pisałam, śnieg inspiruje i nie potrafię odczepić się od zimowych kolorów. Dlatego właśnie w takich powstał mój nowy scrap, który jest liftem przepięknej pracy Finn w ramach zabawy na blogu sklepu scrapki.

Ania zawsze bardzo mnie inspirowała i na pewno nie raz było to widać w moich pracach. Cieszę się, że ponownie mogłam spróbować jej stylu, tym razem może w odrobinę innym wydaniu.

A na blogu CraftHouse rozpoczęła się świetna zabawa - tydzień z EchoPark. Każdego dnia nasz DT będzie prezentował Wam prace wykonane na produktach tej firmy, a dodatkowo w sklepie znajdziecie zniżkę na wszystkie kolekcje EP. Zachęcam Was do śledzenia bloga sklepowego, bo pod koniec tygodnia pojawi się tak konkurs :)

Tymczasem znikam i wracam tu jutro z następnym zdjęciem zimowym. :)

Na Cynkowym Poletku!

2012-01-14T18:35:00.000+01:00

Dziś jestem znowu z następnym ogłoszeniem :)

Tym razem warsztaty odbędą się na Cynkowym Poletku, czyli w Czempiniu pod Poznaniem.

Temat warsztatu "Emocje na papierze" jest taki sam jak Weekendowych Shortów, dodajemy tylko trochę więcej mediów i kolorów :)

Zapraszam do zakładki "Warsztaty" po prawej stronie, tam znajdziecie szczegóły tematu zajęć.

Data: 18.02.2012, godzina 11:00

Czas trwania: 2,5h

Cena: 70zł

Ilość miejsc: 14

Rezerwacja: czekoczyna@gmail.com

Miejsce: "Cynkowe Poletko" - Czempiń pod Poznaniem, ul. 24 Stycznia 19/2

Warsztaty prowadzę na produktach marki CraftHouse.

Na zapisy czekam do 11 lutego

Każdego uczestnika proszę o zabranie ze sobą kleju, czarnego cienkopisu, nożyczek i opcjonalnie swoich ulubionych papierowych, lub innych drobiazgów.

Sąsiadka wzmaga czujność!

2012-01-13T19:56:00.000+01:00

Siedzimy sobie w ciszy i skupieniu, nie kłócąc się bo każde przy swoim komputerze. Ogólnie sielanka. Mój wzrok czasem zawiśnie na ścianie bezlitośnie obklejonej synonimami leków adrenergicznych. Na zewnątrz ciemno i jak zwykle nic nie pada, co akurat mnie cieszy. Generalnie nie jestem jakaś smutna, ale wiadomo, każdy wieczór bez gorącego tanga na rejsie gdzieś po błękitnych falach morza to wieczór stracony. Tracę też wielką szansę na światowe podboje nie wykazując się inteligencją przed sprzętem mojego prywatnego kamerzysty, z którym właśnie realizujemy mój setny film podróżniczy. Nie odbieram gratulacji od prezydenta, nie wsiadam też do prywatnego odrzutowca gwiazdy sportu, z którą mam znajomość. Słowem nic wielkiego, wieczór z komputerem, a do czegoś się tęskni. Nagle ktoś bardzo delikatnie puka do drzwi, wręcz powiedziałabym że anemicznie. K. wstaje i otwiera. Słyszę jakieś mamrotanie i bełkotliwą komunikację. Myślę, że to pewnie znowu jakaś żulernia przyszła nam zaproponować odrobaczanie, ale K. nagle mówi do mnie głośno "chyba spoko Kasia, no nie?". Nie za bardzo wiem o co chodzi więc się wychylam na krześle. Nasze mieszkanie ma chyba z 5m kwadratowych i kiedy się wychylę to już naprawdę wszystko widzę. Widzę K. a obok niego milutką, malutką brunetkę. K. wyjaśnia:

- Sąsiadka chce od nas pralkę pożyczyć, pożyczymy jej?

Sąsiadka się uśmiecha, a ja zaraz na tym krześle mogę stracić równowagę. Może stąd moja błyskotliwa odpowiedź:

- Ale ona jest bardzo ciężka, jak chcesz ją pożyczyć?

Teraz jest coś jak chwila dla fotoreporterów, tylko praktycznie jest to chwila na pośmianie się z tego jaka jestem zabawna, albo faktycznie pośmianie się ze mnie - zależy kto jaką trzeźwość umysłu zachowuje.

Sąsiadka nie miała trzeźwości umysłu i odpowiada:

- Hhihii, niee no, chciałabym wyprać, hihihi!

Teraz zauważam, że w jej twarzy jest coś nie tak. Stoi jednak za daleko bym dokładnie mogła to rozgryźć. Jest bardzo ładna, ale w tej twarzy... czegoś jest za dużo i jakieś takie kropki.

Podczas rozmowy oczywiście się nad tym nie skupiam, ale potem dochodzi do mnie, że zarejestrowałam.

- Jasne, przynoś co tam masz.

Sąsiadka wychodzi, a ja obserwuję K. Zadowolony siada z powrotem do komputera. No tak, zadowolony! Skoczył mu chyba poziom testosteronu tam, przy tych drzwiach.

Za chwilę sąsiadka wraca, witam ją w drzwiach i dostaję wino. Nie urządza mnie to, bo nie pijam, ale przyjmuję. Przecież nie będę się pieścić! Spędzam z nią czas w łazience, gdy pakuje w pralkę swoje rzeczy. Siedzę na brzegu wanny i słucham co opowiada o kobiecie, od której wynajmuje mieszkanie, o facecie od którego my wynajmujemy mieszkanie, o swoim chłopaku. Obserwuję trochę ją i w końcu myślę, że może to dla niej krępujące, może z chęcią wrzuciłaby teraz do pralki dwanaście par stringów męskich, ale się wstydzi. No więc rozmawiając czyszczę właśnie półkę pod lustrem, bo zupełnie nieprzewidzianie była zakurzona. W tych nieprzewidzianych warunkach nie bardzo jest czym czyścić więc po prostu dmucham.

Sąsiadka, która wiem już jak ma na imię jest zdecydowanie nieprzeciętnie ładna. O wiele ładniejsza niż te gwiazdy filmów europejskich, oraz dziewczyny z kalendarza Pirelli. I wiem już co mnie tak zbijało z tropu - w twarzy ma przynajmniej cztery czarne kolczyki, co przy ciemnej karnacji robi tym bardziej wielkie wrażenie. Oprócz tego jest całkiem inteligentna i zabawna. W końcu pyta nawet:

- A nie macie robaków w domu? - O nie! Czy ludzie w tym bloku szczególnie upodobali sobie ten temat.

- Nie, nie mamy.

- Ja teraz też nie, czasem jakiś przyjdzie. - tu temat robaków się urwał ku mej uciesze.

Gdy pralka skończyła prać K. wychodząc na papierosa zapukał jej do drzwi (taka była umowa). Gdy usłyszałam, że sąsiadka wchodzi wychyliłam się na krześle i zauważyłam, że jak gdyby nigdy nic, przypadkowo poprawia ramiączko od koszulki, które przed chwilą opadło. Jak kokieteryjnie! Kiedy zabiera pranie pozdrawiam ją serdecznie, bo niestety bardzo ją polubiłam. I to może być zgubne! K. wraca z papierosa, znowu zadowolony! Mówi, że jaką mamy miłą znajomość oraz że w łazience bardzo ładnie pachniało, że sąsiadka ma jakiś super płyn do płukania. No tak, muszę mieć się na baczności. Ten wniosek odsunął na dalszy plan tęsknoty i marzenia o ogólnoświatowych podbojach. Muszę teraz uważać na sprawy przyziemne.

A kiedy skończył się nam proszek do prania K. zaproponował: "Może pójdę, pożyczę od sąsiadki?". O nie, na pewno nie!

* * *

A tu mam takie LO. Jest to moja pierwsza praca do mapki, bo znalazłam szalenie fajną na blogu TheGreenFrogStudio.

Kilka dni temu znalazłam w skrzynce na listy wędrujący żurnal Ankan. Ucieszyłam się mogąc podotykać wszystkich pięknych wpisów dziewczyn jak i samego zeszytu. Tego samego wieczora powstał wpis:

A w notce poniżej Wasze wspaniałe "lubię nie lubię" :)

Wasze "lubię, nie lubię"

2012-01-13T18:57:00.004+01:00

Tydzień temu zrobiłam sobie zabawę w wymienianie rzeczy które lubię i których nie lubię. Poprosiłam Was, abyście również spróbowały. Oto Wasze super ciekawe odpowiedzi:

Olina:

Lubię.
1.Scrapować
2.Gotować
3.Słuchać muzyki
4.Długie spacery
5.Oglądać morskie fale
6.Burze
7.Słuchać padającego deszczu
8.Mojego kota
9.Cytrusowe perfumy
10.Pingwiny z Madagaskaru.:D
Nie lubię.
1.Kłamstwa
2.Chamstwa
3.Matematyki
4.Fizyki
5.Braku internetu
6.Brukselki
7.Splątanych słuchawek
8.Mycia okien
9.Pochmurnej noc,gdy trwa pełnia
10.Zacinającego się długopisu podczas mega-ważnego sprawdzianu.

- Kochana, ja też uwielbiam te wszystkie piękne rzeczy o których piszesz, szczególnie burze :)

Clos

lubię:
wyjeżdżać daleko albo blisko, niekoniecznie z wielkim planem podróży,
piec muffinki,
jeździć na koncerty mego chłopa jako groupie,
czytać w tramwaju,
tańczyć dancehall,
moją pracę i moją szefową,
wyjść z domu bez planu, iść do ukochanej knajpy i zawsze mieć tam z kim pogadać.
nie lubię:
sprzątać,
wstawać do pracy,
robić czegoś na termin,
cebuli, pora, selera,
tego, że już nie jestem studentką i nie mam zniżek,
ludzi, którzy potrafią rozmawiać tylko o nich samych,
ludzi, którzy nie sprzątają gówien po swoich psach.

- Prawda! A przedostatnie po primo!

Urszula Jaworska

Lubię:
1.patrzeć na kota, który się myję(wręcz 2.uwielbiam)
3.tańczyć z wtulonym w moje ramiona synkiem
4.oglądać interesujące filmy
5.czytać biografie
6.piec ciasta ( a raczej zagniatać)
7.czytać blogi
8.mieć paznokcie pomalowane na mocny kolor
9.robić karteczki itd.
10.patrzeć i słuchać inteligentnych mężczyzn
nie lubię:
1.niezdecydowanych ludzi
2.kolejek na poczcie
3.zimnej kawy
4.sylwestrów
5.tankować auta
6.spóźniać się
7.zarozumiałych facetów
8.dziewczyn, które są zawsze (ZAWSZE) "zrobione"
9.kupować czegoś, co jest mi konieczne
10.braku dostępu do internetu

- Ulu, kolejki na poczcie bywają zabójcze. Czasem nawet numerek nie ratuje. Więc podpisuję się wszystkim co mam.

Justt

lubię.. zapach męskich perfum! (zwłaszcza w moim pokoju..), mój nieporządek w szafie, jeździć na rolkach w słoneczne dni, mieć dobry humor lubię! moje włosy lubię (ale te w wersji proste jak drut) spać uwielbiam, śmiać się i rozśmieszać innych, i koniecznie truskawki :D

a nie lubię.. Ogórkowej, zapchanego autobusu, budzika nastawionego na 5.50, za szybko kończącej się pomadki, sztucznej uprzejmości, fałszywości, mojej wychowawczyni, krótkiej nocy..

- Strasznie zatęskniłam za rolkami i słonecznymi dniami, gdy przeczytałam Twój komentarz.

Dziki Imbir:

Lubię:
zapach i dźwięk deszczu i kałuże
płomień świeczki waniliowej
mgłę w lesie
poezję Świetlickiego
tańczyć w pokoju, gdy nikt nie widzi
zieloną herbatę i słodyczę
Adele, Lyncha i Magdę Gessler
rozmowy do późna w nocy
literaturę azjatycką
morze, jezioro, las, wieś
góry kocham ponad wszystko
i tę chwilę zaraz przed burzą lubię

Nie lubię:
głupoty i prostactwa
miasta
POPu i kiepskich filmów
mieć okres
jeść pieczonego ciasta
upalnych dni i mroźnych dni
skąpstwa i głupoty
mieć dołków
próżniactwa, bycia modnym na siłę
i jeszcze raz głupoty

- Chwila przed burzą - coś wspaniałego!

Aisia

Lubię:
Płakać na filmach,
Rozmowy z moją córeczką,
Piękne fotografie,
Zapach porannej kawy,
Czytać blogi,
Uczyć się nowych rzeczy,
Pomagać ,
Zapach świeżo wydrukowanych papierów,
Marzyć,
Spać rano jak najdłużej.

Nie lubię:
Kłamstwa,
Nietolerancji,
Obłudy,
Okrucieństwa,
Złośliwości,
Gdy mam problemy z zaśnięciem,
Sztucznych problemów,
„Kurczących się” ubrań,
Bezsilności,
Tłoku.

- wymieniłaś wiele cech, których też nie lubię.

Lily

Lubię:
czytać książki, gazety, nawet ulotki
patrzeć jak moje dzieci śpią
Mizianie po szyi i nie tylko
piec chleb w nocy
wietrzne, deszczowe dni
zapach kwitnących jabłoni, gruszy, czereśni
babskie zakupy po wypłacie
kocham Depeche Mode, Stinga, Adele
oglądać filmy z mężem
serfować w necie
Nie lubię:
gdy chorują moje dzieci
bezsilności
szorowania kibla
chińskiej tandety
wstawać wcześnie rano
rachunków
obłudnych i złośliwych ludzi
szpitali

- Depeche Mode - uwielbiam! I filmy oglądać z mężem, no może nie Twoim, swojego też w zasadzie nie mam, ale lubię.

Zuzanka-czaruje

Lubię
1 zapach włosów mojego dziecka
2 zapach papierów do scrapbookingu zaraz po odpakowaniu pizzowego pudełka
3 robić bułeczki cynamonowe
4 pić poranną kawę powoli, dopiero po zjedzeniu śniadania
5 milczeć kiedy wędruję po górach
6 herbatę z cytryną z termosu
7 przemieszczać się i planować podróże
8 słuchać jak ktoś mówi po włosku
9 rano zamykać oczy "jeszcze na chwileczkę" i dosypiać
10 truskawki prosto z krzaczka, nawet z piaskiem :)

Nie lubię
1 kiedy mąż goni mnie do sprzątania :)
2 i odgania od scrapków albo komputera
3 błota
4 kiedy nie mogę wyjechać z miejsca parkingowego
5 kiedy ktoś na mnie cyka albo robi miny zamiast powiedzieć wprost o co chodzi
6 kiedy ktoś myśli że zawsze i wszędzie wszystko mu się należy
7 kiedy tubka Magica pęka i klej mi się nagle rozlewa na palce
8 spóźniać się
9 kminku
10 odkrywać że w skarpetce/rajstopach jest dziura

- :D :D kiedy nie możesz wyjechać z miejsca parkingowego :D też nie lubię tego!

Błękitnooka

Lubiem: ;)
zapach deszczu (latem)
przyglądać się ciężarnym kobietom
szydełko frywolitkę i druty :)
papier!!!!!!! i kolor
zapach druku
zapach kredek
skakać w kałużach
oglądać fotografie
stopy... :)
eksperymentować w kuchni

nie lubię:
spieszyć się / spóźniać (choć uważam że to dane mi w genach)
nie rozumieć
radzaków
rozmów kwalifikacyjnych
słyszeć sąsiadów
przeszywających spojrzeń
naruszania mej przestrzeni (zwłaszcza w komunikacji miejskiej)
włosów na umywalce
współlokatorów z inną "wrażliwością na bród"
nie mieć czasu

- zapach druku, wręcz podniecające! :)

Chimera

Lubię:
ciepłe noce
patrzeć się w niebo
przyjmować leki
czytać w czasie posiedzeń u Wuja Czesława
przytulanki mojego kocura
wąchać swoje ciało, szczególnie dłonie
czekoladę
myć zęby
czerwone spodnie
"Wysokie obcasy"

Nie lubię:
niewygodnych majtek
spotkań z sąsiadami (jak gdzieś wychodzę i słyszę, że ktoś się w okolicy kręci, to czekam aż sobie pójdzie)
pociągów i autobusów
wszelkich kontroli- piecyki, kominy i inne duperele
zimna
tłoku w sklepach
kabaretów
gdy w sklepie pani "nie ma wydać"
scen erotycznych w filmach, które oglądam wspólnie z rodzicami
guzików

- z tym wąchaniem swojego ciała to mnie zaskoczyłaś :D

Matylda

Lubię
deszcz, gdy śpimy w ciepłym łóżeczku
każdy słoneczny dzień
uśmiech mojego męża i dziecka

nie lubię
papryki :)

- dobrze jest nie lubić tylko papryki :)

Frutti

LUBIĘ:
1. siebie
2. karmić swoich gości
3. używać szamponu i odżywki do włosów z tej samej serii
4. jeździć rowerem po górkach w lesie
5. uczyć się języków obcych
6. układać w szafkach, szufladach, pudełkach i koszykach
7. chodzić na spacer z pożyczonym psem (niestety nie posiadam własnego)
8. dźwięk przekręcania klucza w drzwiach mojego mieszkania po ciężkim dniu pracy
9. zapach nowych książek, z wyjątkiem albumów - te śmierdzą niemiłosiernie
10. śpiewać podczas kąpieli
NIE LUBIĘ:
1. niedomkniętych szuflad (zawsze i wszędzie je domykam)
2. tracić czasu na szukanie
3. czytać tekstów online bez polskich znaków albo napisanych wielkimi literami
4. opalać się
5. dubbingowanych filmów
6. zdecydowanej większości "gwiazd" polskiego show biznesu
7. gdy inni służą mi radą, gdy o to nie proszę
8. gdy wszyscy dookoła są przekonani, że jesienią trzeba mieć chandrę i przypisują swoje niepowodzenia jesieni właśnie.
9. gdy nie mam co na siebie włożyć
10. korzystania z toalety w centrum handlowym

- też lubię układać wszędzie, co prawda utrzymuje się to na kilkanaście minut, ale lubię.

Magda Polakow

Lubie:
1. jesc swieza, chrupiaca kromke chleba - najpierw srodek potem 'skorka'
2. las o poranku i morze
3. herbate z cytryna i miodem po porannym spacerze z psami
4. zapach olowkow
5. myc auto
6. biblioteki
7. glaskac i przytulac psy
8. robic za kuchcika jak moj mezczyzna gotuje
9. jak ktos kogo nie znam sie do mnie usmiecha
10. balagan w moim pokoju

Nie lubie:
1. uczucia kiedy szukam czegos na biurku i nie moge tego znalezc choc przed 2sek tam bylo
2. kup kota sasiadow w moim ogrodzie (niestety moje psy maja odmienne zdanie)
3. ludzi ktorzy gadaja jacy oni sa nieszczesliwi
4. myc sztuccow
5. wstawac 'na budzik'
6. gdy majtki wchodza mi w tylek
7. za krotkich rekawow
8. facetow ktorym wydaje sie ze sa fantastyczni pod kazdym wzgledem (kobiet tez sie to dotyczy ;))
9. tlumow w sklepach
10. balaganu w moim pokoju (wiem, wiem...u gory tez to jest)

- jedynka i trójka z nie lubię - też tak mam!

Dorotka

lubię siedzieć pod kocem z książką, kupowanie tomików poezji, zapach świeżego druku, tusz na palcach, kawę pół na pół z mlekiem, bieszczady, piwo pszeniczne, wspinanie, tatuaże, przeceny w sklepach turystycznych, kolor czarny, creme brulee.

nie lubię kupować ciuchów, odkurzać, opalać się, biegać, krakowa, mojej uczelni, której nie mogę skończyć, marii pawlikowskiej-jasnorzewskiej, butów na obcasie i śledzia.

- a ja nie lubię tuszu na palcach, bo później wiele osób myśli, że brudas ze mnie :)

Druga Szesnaście

Lubię:
Adorować Czekoczynę/Błąkać się po dużych miastach/Czekoladę z Chili/Dzieci małe/Euforię twórczą/Fantazjować/Grzeszyć (lekko)/Herbatę earl grey/Inspirujące kobiety/Jeże/Kredki akwarelowe/Listopad/Marzyć/Nurtujące pytania/Olśnienia/Poznań/Rytuały/Szurać w liściach/Tulipany/Udane spotkania twórcze/Wiatr/Znikać

Nie lubię:
Arogancji/Bzdurnych rozmów o niczym/Czekolady truskawkowej/Drżeć z zimna/Ekshibicjonizmu/Farfocli/Gniewać się/Histeryczek/Instant kawy/Jeździć autobusem/Kur/Letnich ubrań/Manipulacji/Natrętów/Ogrodu uprawiać/Plagiatów/Reklamówek plastikowych/Sportu/Telewizji/Udawać/Wybujałego ego/Zimy

- kochana, ten pierwszy punkt powinnam wytrzeć gumką, bo jak tu wklejać to na własnego bloga? Zawstydzasz mnie!

Guru_krolowa

Nie lubię:
-kiedy ciasto wchodzi pod paznokcie
-kiedy swędzi po komarze
-kiedy brudzą się okulary
-płaczu dzieci i krzyczących na nie matek (czy one muszą się dodatkowo wydzierać, drzeć tą gębę w nadziei, że uda im się przekrzyczeć tego rozpuszczonego bachora?)
-tych wszystkich gówien, które na wiosnę zamiast kwiatów wychodzą spod śniegu
-ludzi, którzy traktują mnie z góry i myślą, że sarkazm w ich wykonaniu jest szczytem inteligencji
-wrastających włosków i przemakających butów
-uczucia porażki
-dźwięku telewizora z rana
-kiedy ktoś mi mówi, że wyglądam tragicznie, podczas, gdy jestem święcie przekonana, że udało mi się dorównać urodzie Angeliny albo Bellucci
-facetów smarkających na chodnik, zamiast w chusteczkę o_O

Lubię:
-zapach prania na sznurku
-rum
-kiedy udaje mi się znaleźć utwór,po tym jak w radiu nikomu nie chciało się powiedzieć, kto akurat śpiewał
-kolorowe paluszki (tak powiedziała kiedyś dziewczynka, lat ok 4, gdy zobaczyła moje paznokcie, każdy w innym kolorze "dlaczego ta Pani ma kolorowe paluski?" - urocze :D)
-przełamywać wewnętrzne bariery
-śmiech moich rodziców
-to, że z siostrą,jesteśmy tak różne od siebie, pomimo tego, że jesteśmy bliźniaczkami
-kontrasty, faktury, mięciutkie skarpetki
-mówić bekając
-zakwasy śmiechowe
-dźwięk słowa: żółć, ejakulacja i degrengolada
-mieć ciary, kiedy facet ma męski głos

- My to jednak jesteśmy jakieś bratnie dusze, mówię Ci!

FojAga

LUBIĘ:
poukładane kolorystycznie ciuchy w szafie, mandarynki, przeceny, piękne zdjęcia, wszelkie pudła i pudełka (których mam już tak dużo, że nie mam co do nich włożyć:)), chodzenie na boso po parkiecie, pięknie podaną kawę latte, gdy mąż robi dla mnie pstrąga w sosie kaparowo-miętowym, wracać do mojego rodzinnego domu, poczochraną fryzurę mojego synka zaraz po przebudzeniu.

NIE LUBIĘ:
metra, gdy plastry żółtego sera sklejają się, przesadzać kwiatów, rodzynek w cieście, herbaty w szklance, brudnych kaloszy, myć spieniacza do mleka, oglądać telewizji, robić porządku w torebce, gdy moje dziecko ma katar.

- Ojej, a może chciałabyś moje ciuchy kolorystycznie poukładać? :D Twój synek po przebudzeniu musi być słodki, uwielbiam dzieci po przebudzeniu.

Samara84

LUBIĘ:
1.czytać
2.zapach siana
3.moje zwierzaki
4.góry o wschodzie słońca
5.jeździć na nartach i łyżwach
6.herbatę z cytryną i sokiem z czarnego bzu
7.wszystkie odcienie fioletu
8.szydełkować i filcować
9.robótki z papieru
10.tańczyć

NIE LUBIĘ:
1.gorzkiej kawy
2.korków w mieście
3.upałów
4.braku śniegu w zimie
5.chamstwa i braku tolerancji
6.cebuli i zupy jarzynowej
7.czapek
8.pająków
9.pijanych facetów
10.wtrącania się w moje życie przez tzw. "życzliwych"

- odcienie fioletu! cholera, szkoda że nie wiedziałam tydzień wcześniej :))

Ola

1) nie lubię, wręcz nienawidzę, gdy wstaję rano, idę do kuchni zrobić sobie śniadanie i kawe, treptam na bosaka, luz nie zna granic, piżama rozciągnięta, ewidentnie za duża, oznaki beztroski zachowane, robię trzy kroczki i już wiem... dzień zaczął się paskudnie, bo... pod stopami mam pełno okruchów, cicików i innych małych drobin, których małość i wielość doprowadza mnie do furii, bo oczywiście nie można zrobić z tym porządku wieczorem, by ranek następnego dnia był szalenie przyjemnie rozpoczęty, a tak ciągle te dobiny, śmieciory, kłaki, aż się we mnie gotuje, bo naturalnie to posprzątać muszę znowu(!) ja
2) nie lubię i mnie to mierzi, kiedy widzę na ulicy kobiety w źle dobranych stanikach i wszystkie biusty latają, obijają się, rozciągają i wiszą niczym pranie na sznurach i/lub wymiona dojnej krowy
3) nie lubię, kiedy ludzie się pchają na ulicach, w autobusach czy gdziekolwiek indziej, bo myślą, że zdążą, że będą pierwsi, że pozwolą na ujście instynktu walki o terytorium, o rzecz, o cokolwiek, a w konsekwencji stają się nieczuli, obojętni i generalnie „spadaj pan, tu jestem ja, ja sobie to miejsce upatrzyłam i ono jest MOJE, więc won”
4)nie lubię, wręcz nienawidzę, kiedy mam PMS co miesiąc, bo wtedy to jest moje złe alter ego i krzyczę, się złoszczę, jem za dużo i czuję się jak zwierzę hodowlane, które tuczy się po to, by je dobić. I wszystko wtedy mnie wkurza, a tego nie lubię, jak mnie WSZYSTKO wkurza.
5)nie lubię, kiedy panuje wszędobylski syf tak na ulicach jak i w mieszkaniu, bo ludzie nie szanują czyjejś pracy, bo to jest małostkowe i oni od tego nie są, tylko stworzeni zostali do celów wyższych niż poszanowanie ładu i porządku materialnego (chyba mam coś z pedantki w sobie.. O_O)
6) nie lubię, kiedy kawa mi się nie udaje a potem musze ją wypić taką nijaką, bezkształtną, niesprecyzowaną smakowo, bo nie jest taka jak założenie przy jej przygotowywaniu
7) nie lubię, kiedy robię wszystko, co w mojej mocy, a włosy na nogach odrastają z prędkością światła, podczas gdy chcę być jak afrodyta i mieć gładką skórę jak pupa niemowlęcia, a one rosną i rosną, i ciach, już ich nie ma, ale oto one… znowu rosną i rosną i walka nie ma końca, bo kto wie, kiedy zdarzy się by pokazać nogi, a tu busz, dziki busz.. żenada i załamka
8)nie lubię, kiedy dopada mnie lenistwo i wiem, że musze zrobić to i to i to i tamto, a mi się zwyczajnie nie chce i muszę się sama bić ze sobą i tym lenistwem w towarzystwie kolejnej kawy, nie daj boże ciastka, i nigdy nie wiem jak skończy się ten pojedynek
9) nie lubię mojej ambiwalencji, która w każdej niemalże sferze się pojawia i ja się wtedy nie mogę zdecydować, bo nie wiem, co będzie lepsze, które rozwiązanie jest bardziej właściwe, a jak źle wybiorę to się złoszczę na siebie „noż fak wiedziałam, że tak będzie, o ja durna..”
10) nie lubię, nienawidzę, kiedy idę do sklepu, chcę kupić cokolwiek do ubrania dla mnie, co będzie ładne, w czym ja będę ładna, a nic na mnie nie pasuje, bo oczywiście w sklepach najmniejszy rozmiar to eS, rzadko kiedy zdarza się, że jest to iXeS a jeśli już jest iXeS to ten kawałek materiału jest tak horrendalnie drogi, że się zaczynam zastanawiać i szukać czy te nici, którymi pozszywali te 2, 3 szwy są z XIV wieku, i to już jest nie tylko wartość materialna, ale historyczna, wręcz sentymentalna

1) lubię jak w reklamach telewizyjnych jedzenie pokazują tak ładnie, kolorowo, apetycznie i się chce aż wyciągnąć rękę i zjeść całe te wiśnie, te marchewki (zwłaszcza, gdy nie ma na nie sezonu O_O). Ale świat jest wtedy taki kolorowy!
2) lubię patrzeć na ładnych ludzi, zwłaszcza na ładnych mężczyzn, nie takich wymuskanych, tylko męskich mężczyzn, bo wiem, że oni jednak gdzieś tam są i jeden może nawet zaprosi mnie na kawę! :)
3) lubię zielone jedzenie, przygotowywać brokuły, kiedy są al dente, idealne do jedzenia ze wszystkim i mają taki ładny kształt, takie maleńkie bukieciki, a wszystkie dla mnie!
4) lubię seks i tego nie ukrywam, bo seks jest dla ludzi, a nieujmowanie tego w tym Rankingu Lubię – nie – Lubię wydaje mi się mistyfikacją i z tego pojawiają się potem problemy, bo ludzie nie potrafią rozmawiać między sobą na temat seksu
5) lubię szalenie moją siostrę. Tu można pisać i pisać i opowiadać, że to anioł na ziemi, który beszta mnie za moją głupotę, ale wynosi na piedestał chwały, gdy wybieram właściwą drogę i w końcu zaczynam myśleć „po ludzku”
6) lubię poznawać to, co inne, nowe, w tym miejsca i ludzi i zwyczaje i wszystko, bo to nowe i inne, choć nie zawsze łatwe
7) lubię przeklinać, kiedy jestem zła, bo nadmiar wszystkich przecinków powoduje, że zaczynam się śmiać, choć wiem, że jest to na żenująco niskim poziomie poczucie humoru, ale relaks przychodzi jak pstryknięcie palcami
8) lubię piegi, zarówno moje, jak i mojego kota, które ma je wszędzie, tak jak ja :)

- Olka! Aleś nasmarowała, ale czyta się jak książkę :) Uwielbiam Cię i nie mogę doczekać się spotkania!

Asushlaa

NIE LUBIĘ
1. chemii (sporo wiem, nic mi nie wychodzi ;p)
2. pomidorów, ueeeh!
3. napojów gazowanych (wizja moich komórek atakowanych ogromem substancji zaczynających się na E, brrr, biedne, piskające z truciznowego maleństwa...)
4. suszyć włosów (a trzeba, bo zdrowiej), układać włosów (szczytem umiejętności moich jest warkocz do spania- wiadomej jakości...)
5. zmienności humorów, które przychodzą same nie wiadomo skąd, co w prostej linii prowadzi do uszczęśliwienia się czekoladą, a tu- patrz punkt 9
6. zwlekania z podjęciem decyzji/ braku refleksu
7. zmywać garów!!! dochodzę do perfekcji w gotowaniu w jak najmniejszej liczbie naczyń, każdy przepis zostaje odpowiednio zmodyfikowany
8. braku taktu (pewnych rzeczy się nie mówi, jakkolwiek oczywiste by nie były
9. wiedzieć ile co ma kalorii (ogromne wyrzuty po pochłonięciu, tak, pochłonięciu tabliczki czekolady czy 3 kawałka tortu..)
10. niedopasowanych kolorystycznie papierów (ja muszę mieć idealnie, wg wizji, a zazwyczaj wychodzi pół tonu jaśniej/ciemniej, nic strasznego, ale demotywuje mojego wewnętrznego artystę)

LUBIĘ
1. tańczyć! zawsze i wszędzie, często w dziwnych okolicznościach
2. oglądanie filmów: dużo osób na ciasnym łóżku, dzielonym z ciasteczkami i żelkami (dodanie do tego truskawkowego wina sprawia, że poziom endorfin wzrasta wykładniczo :D)
3. gotować i karmić!
4. podróże
5. język francuski,Francję, i wszystko powiązane, mrrrr
6. mieć zakwasy po ćwiczeniach, wiem, że to co robiłam miało sens
7. obserwować ludzi, wymyślać na podstawie tego kim są i jakie mają życie
8. przytulanie. wyraża więcej niż 1000 słów :)
9 koty, tygrysy, pumy- ideał giętkiego kręgosłupa, powabu, gracji i tym podobnych magicznych umiejętności, których ja chyba nie posiadam ;p
10. Bieszczady

- z chemią chętnie pomogę i zmywania garów też nienawidzę :*

Po prostu Asia

nie lubię:
1. wstawania przed 12
2. tłustego mięsa
3. kiedy mi zimno
4. kiedy włosy robią to co chcą, a nie to co im karzę
5. kiedy ktoś opowiada niestworzone historię, tylko po to by komuś zaimponować
6. sprzątać
7. okrucieństwa wobec zwierząt - wręcz nienawidzę!
8. rodzynek i oliwek
9. przecinków
10. polskiego i historii

lubię:
1. zwierzęta na czele z moim psiakiem
2. piec
3. scrapować
4. spać
5. słodycze
6. opłatek (mogłabym jeść tonami, dlatego przed Świętami trzeba go przede mną dobrze ukrywać:P)
7. nieupierdliwe dzieci
8. moje dawne przedszkole
9. wampiry
10. jeździć komunikacją miejską(no chyba że jest zimno, ktoś w pobliżu śmierdzi lub jest ciasno)

- przecinków? :) jak to?

Majka

A więc nie lubię :)
1.brukselki i gotowanego selera (chyba tak jak większość osób)
2.disco polo (heh, nie wiem jak można się przy tym bawić?x)
3. jak ktoś mnie okłamuje
4.mojego lenistwa
5.chodzić do szkoły (no już jutro poniedziałek ;(
6.twierdzić, że no już jutro poniedziałek ;)
7. jak ktoś jest po prostu chamski
8. geografii (ale jeszcze nie wiem czy bardziej nauczycielki czy przedmiotu)
9.WOSu (patrz do nawiasu z punktu 8. ;)
10. wstawać rano
11. rutyny (dlatego staram się, żeby każdy dzień był wyjątkowy ;)

Lubię:
1. Wszelkie rockowe starocie (depeche mode, joan jett, genesis)zaraził mnie mój tata :)
2 Może się ktoś przestraszyć ale lubię Agnieszkę Chylińską X) (jej muzę też :)
3. spagetti wszelkiego rodzaju, pierogi tak samo, czekoladę (oprócz białej, ale białą z orzechami bardzo lubię :)jestem pełna sprzeczności :)
4. plastykę, robienie biżuterii,.....robienie scrapów też, ale dopiero raczkuję :)
5.lubię Eminema (inni raperzy trochę mi nie podchodzą :)
6. oglądać gwiazdy (mogłabym się gapić godzinami, na ogień też :)
7. tańczyć (choć tak na prawdę nie umiem ;)
8. kiedy ktoś ma odwagę być inny i nie wstydzi się tego (ja nad tą cechą staram się systematycznie pracować)
9 truskawki, jagody,...... wszelkie owoce :)
10. czytać blogi (zawsze dostaję takiego kopa do robienia czegokolwiek, a najbardziej biżuterii :)

- aa tam, ja przy disco polo mogę się świetnie bawić, wystarczy trochę promila :D Ale uwielbiam też rockowe starocie i ósemkę! :)

Anai

Nie lubię:
kminku / wydzierających się sąsiadów / sprzątania / zarozumialstwa / hałasu w tramwaju / mokrego kleju na palcach / gdy ktoś mnie pogania / robić czegoś wbrew sobie / zimna / kożucha na mleku / kiedy ktoś szybciej mówi, niż myśli / telemarketerów / koloru żółtego / zabaw integracyjnych ;)

Lubię:
cynamon / dobrą słodką kawę koniecznie z mlekiem / śmiać się do bólu brzucha / scrapować oczywiście / ludzi, z którymi zawsze się dogaduję bez względu na to, jak często się widujemy / koty - szczególnie moje własne / przełamywać własne słabości / malować paznokcie / słodycze / mieć wysprzątane mieszkanie / mądre słowa w piosenkach / pomidory malinowe latem na świeżym chlebku z masłem i solą / kiedy ktoś mnie docenia :)

- tak, mokry klej na palcach to istny dramat ;p i pod wszystkim co lubisz mogłabym się podpisać, pod wszystkim :)

Post zrobił nam się długi, ale to dzięki Wam :) Dziękuję za wszystkie odpowiedzi, świetnie jest wiedzieć o Was coś więcej. Jeszcze nie raz wrócę do tego posta i będę czytać, czytać i czytać, bo każda z nich jest świetna, daje mi kawałek Was i czuję się przez moment jak w Waszym świecie :)

Najbardziej polubiłam odpowiedź DrugiejSzesnaście bo mnie po prostu wzruszyła (nie przez pierwsze zdanie :D). Kiedy czytałam te wszystkie słowa tak wypisane w rządku moja wyobraźnia naprawdę wirowała i poczułam się, jak napisała Guru, jak w Amelii. 2:16 - mam dla Ciebie w takim razie prezent :))

Jeszcze raz Wam dziękuję i uwielbiam!!

Głosowanie?

2012-01-12T23:28:00.000+01:00

To jest duża przesada, naprawdę ja to widzę, ale mój blog bierze udział w konkursie BlogRoku.

Mój blog się cieszy, ale dla mnie jest to trochę krępujące bo żeby tu w ogóle coś zdziałać to trzeba dostać masę smsów. Sms kosztuje złotówę i zdaję sobie sprawę, że fajniej jest sobie za nią czasem kupić małe lejsy, ale gdyby ktoś miał ochotę to byłoby mi bardzo miło:

Kategoria to "Ja i moje życie", bo faktycznie na tym blogu jest ogromna część mojego życia :)

Pozdrawiam!!

{edit} Dochód z SMS'ów zostanie przekazany na turnusy rehabilitacyjne dla osób niepełnosprawnych. - podpowiedziała mi Aisia. No to już jest rozgrzeszenie :D

Kto jest mistrzem, a kto lubi śnieg?

2012-01-10T18:38:00.001+01:00

Zaglądam tu dziś znowu ze świetną informacją. Wiele z Was pewnie już wie, ale może ktoś jeszcze nie? W tym samym pięknym miejscu co moje warsztaty (czy w ScrapStudiu) 4 lutego odbędą się warsztaty albumowe u mistrzyni albumów i mojej superowej znajomej Moriony :)

Wszelkie informacje znajdziecie tu. Zapraszam!

Ja też tam będę, jak mogłoby mnie zabraknąć? :D Jestem wielką fanką albumów Moriony - wszystkie są prześliczne, kolorowe. To ostatnio mój ulubiony, oglądam go niemal codziennie :d

(po kliknięciu w obrazek można obejrzeć cały)

I jednocześnie nadal zapraszam Was na moje weekendowe shorty. Zostały już ostatnie miejsca!

* * *

Scrapowo w tym roku nie próżnuję i gdy tylko znajduję wolną chwilkę to coś powstaje. Ostatnio bardzo zmobilizowały mnie dziewczyny, czyli Owca, Moriony i Zuza i razem postanowiłyśmy sobie trochę poliftować. Dla mnie znowu okazało się to bardzo trudne, ale to nieważne - można się wiele nauczyć.

Owocem tej naszej zabawy jest scrap z poprzedniej notki oraz ten dzisiejszy:

Jest to lift tego digi, które tym razem wybrałam ja sama.

Na zdjęciu w roli bohaterki jest mój pies, którego z uwagi na grube futro, charakter i sympatię do śniegu nazywamy Psem Polarnym. W tą zimę nie ma zbyt wielu rozrywek...

Bazą do scrapa był mi przepiękny papier z kolekcji Elise Rebel autorstwa Anai, czyli dziewczyny która nieustannie mnie inspiruje i zaskakuje kreatywnością :)

Przygotowałam też ostatnio wpis do wędrującego żurnala Guriany. Temat to damsko-męski punkt widzenia. Na inspirację nie musiałam długo czekać - wystarczyło spojrzeć na przepiękną okładkę zeszytu.

Guriana, mam nadzieję, że polubisz mój wpis :)

Zimowa rodzina.

2012-01-08T08:00:00.000+01:00

Dziś jest niedziela, więc możecie sobie wyobrazić jak wyglądam. Niezobowiązująco. Fryzura na zaczes (próba wizażowa), dres zmechacony i makijaż tylko mentalny. Trudno powiedzieć, czy to lubię, czy po prostu w niedzielę mi się nie chce. Tak więc nie rozwijam tego tematu, nie będę tu filozofować i rozkminiać. :p

Więc w tych niezbyt pięknych okolicznościach chciałabym Wam pokazać dwa notesy i mam nadzieję, że dostarczą Wam jakichkolwiek wrażeń pozytywnie estetycznych.

Notesy należą do jednej rodziny razem z tym. Jest to rodzina kolorów zimowych, ale zamknięta, już się nie powiększy. I chodzi tu o moją bezpłodność w temacie - zimową kategorię chyba już wyczerpałam :D

Ten notes to papier ILS, PinkPaislee i kilka innych drobiazgów. Całość do przeczytania na blogu CraftHouse.

Drugi notes to bardziej "miejska" inspiracja. Guziki pochodzą z Pasjonarni.

Post już się kończy, ale zapraszam Was teraz w jedno z moich ulubionych miejsc, czyli na stronę mojej Mamy. Tam od kilku dni trzy nowe płótna w galerii. To jest moje ulubione:

I chciałabym również przypomnieć, że w notce poniżej, na końcu, jest konkurs z bardzo fajną nagrodą dla każdej scraperki :)

ps. Od dziś zagrzewam sobie miejsce w galerii AntypodyMody i tym samym można tam już kupić moje trzy pierwsze notesy, czyli te które widzicie powyżej! :)

Lubię nie lubię

2012-01-06T17:47:00.001+01:00

Kilka razy w życiu brałam udział w straaasznie głupich grach integracyjnych. Hmm... może nie są wcale takie głupie, ale kiedy towarzystwo jest świeże, kompletnie się nie zna i osoba prowadząca postanawia grupę na siłę zapoznać, to bywa żenująco. Starasz się wtedy wymyślić coś oryginalnego, zabawnego, ale jednocześnie inteligentnego, błyskotliwego, spostrzegawczego i nasyconego rozmaitym walorem. Na zastanowienie się masz tylko tyle czasu ile potrzebują inni, którzy są w kolejce przed Tobą. Jeśli jesteś pierwsza to naprawdę dramat - wtedy najlepiej powiedzieć, że właśnie ma się miesiączkę i sory, nie mogę. Obojętne jakie masz miejsce w kolejce możesz też kategorycznie odmówić udziału w zabawie, ale to zwykle nie jest dobrze przyjęte przez towarzystwo. Wychodzisz wtedy na ałtsajdera, albo oryginała, który zawsze nie, zawsze inaczej, a tak naprawdę ma kompleksy bo na pewno fafluni, albo nie potrafi się wysłowić. Kiedy już jesteś w tej grupie, kiedy przezwyciężyłaś swoje bariery żeby usiąść w tym kółeczku tzn. że miałaś powód - praca i załapanie dobrego kontaktu z towarzystwem, żeby później milej się pracowało, albo po prostu masz za to płacone.

No więc ja w takich wypadkach zawsze mówiłam imię, nazwisko i wiek, a potem schematem co lubię, a czego nie lubię. Im szybciej nadchodził mój czas wypowiedzi tym głupsze były moje "lubię nie lubię". Kiedyś w "lubię" umieściłam tylko "banany" i całe towarzystwo patrzyło odtąd na mnie głupio, a potem słyszałam żarty z propozycjami. Kluczem jest zachowanie równowagi ilościowej pomiędzy lubię a nie lubię, żeby nie wyjść na przesadnego entuzjastę, ani na zmordowanego życiem negatywa. Więc teraz postanowiłam sobie wypisać 10 rzeczy, które lubię i 10 których nie lubię ku pamięci. Żeby wykuć je na blachę i zawsze mieć asa w rękawie, śpiewnie odpowiadać na integracyjną grę nawet na początku kolejki.

Lubię:

- ładne zapachy, jakieś sandałowce, imbiry i pietruszki.

- poznawać nowe towarzystwo załapując się na imprezy

- krótkie, ładnie pomalowane paznokcie

- głaskać każdego psa

- głaskać dziecko po głowie

- gości

- gotować w razie czego

- sprzątać powierzchownie (szybki efekt, mało roboty)

- dotykać ciekawych faktur

- słuchać ściany

Nie lubię:

- natrętów

- obliczeń

- kroić surowego mięsa

- kiedy fryzura mi się psuje, a układałam ją cały dzień albo całą noc

- myć piekarnika

- kiedy ktoś się nie przyznaje do błędu

- splątanych rajstop w szufladzie

- kiedy reklamy są głośniejsze od filmu

- seriali o osiemnastej na tvn (te brzydule i bokserki)

- i że mi się kinkiety w łazience palą tylko wtedy gdy jest włączone duże światło - nie mogę se nastroju zrobić!

I jeszcze jedno, które mnie ani grzeje ani ziębi: podwójnie pakowane szczoteczki do zębów. Niby to dobre, bo taniej wychodzi i od razu masz dwie za jednym zamachem ręki na półkę w sklepie, ale z drugiej strony kolory mogą do siebie nie pasować i wtedy kiszka.

Pomyślałam, że te "lubię nie lubię" można wykorzystać jeszcze w jednej sytuacji. Gdy jesteś w jakimś towarzystwie, nawet jednej osoby i zapada cisza, skończyły się tematy. Możesz wtedy zacząć swoją litanię punktową. Istnieje szansa, że uznają Cię za skończonego debila i spojrzą na Ciebie z politowaniem, ale przynajmniej coś "zagadasz" i nikt Ci nie zarzuci, że nie potrafisz odnaleźć się w każdym towarzystwie.

A jest to, jak wiemy, cecha ludzi inteligentnych.

Wczoraj Owca i Moriony bardzo mnie zmobilizowały i postanowiłyśmy razem zliftować tę pracę autorstwa Marshy Dehn-Nix. Czekam teraz na efekty pracy dziewczyn. Moja praca wygląda tak:

Wykonałam ją prawie w całości na papierach i elementach CratePaper ze scrapki.pl. Strasznie się zakochałam w tych kolorach i fakturze papierów. Chyba teraz długo z nich nie zrezygnuję. Czekam bacznie na nowe kolekcje w naszych polskich sklepach.

Przyznam, że liftować, szczególnie zupełnie inną pracę od tych jakie robię, nadal jest mi trudno. Jednak kiedy efekt jest "w miarę" satysfakcja jest wielka.

Chętnie poczytałabym Wasze "lubię nie lubię", może komuś będzie chciało się napisać :D

{edit} Ok, pomyślałam że to świetny pomysł aby Was lepiej poznać. Tak więc proszę, napiszcie swoje "lubię nie lubię" w komentarzu pod tym postem. Wszystkie pokażę w notce za tydzień, a najciekawszą, najbardziej oryginalną wypowiedź nagrodzę przydasiowym drobiazgiem :))

Zapraszam na warsztaty!

2012-01-03T18:33:00.001+01:00

Wracam dziś do Was z zapowiadaną miłą wiadomością.

A są nią kolejne Weekendowe Shorty - czyli niedzielne warsztaty art-journalowe. Pozwólcie, że przypomnę ich temat:

Podczas spotkania będziecie miały okazję poznać podstawy kompozycji w art-journalu, techniki pracy z mediami i poćwiczyć kolażowanie. Opowiem o swoich sposobach na art-journal, podstawowych narzędziach, bazach, trickach i sztuczkach, dzięki którym art-journalowanie stanie się przyjemnością. Podejmiemy razem trudną próbę przelania emocji na papier i wyrażenia siebie w obrazie.

Warsztaty, jak poprzednio organizowane są w przepięknym wnętrzu ScrapStudia:

Będziemy pracować na papierach marki CraftHouse, ale tym razem również na innych produktach tego sklepu (m.in. maski i stemple).

W pracy pomogą nam również najnowsze wzory taśm ze sklepiku Dekoracyjna Taśma:

Jednak tym razem jest jedna zmiana w Weekendowych Shortach. Shorty przestają być już shortami :) i przedłużamy czas ich trwania do dwóch i pół godziny (czyli godzina dłużej!). Jednocześnie cena ulega tylko niewielkiej zmianie, a osoby z dobrym refleksem mają okazję upolować rabat :)

Cena warsztatu: 60zł, a dla pierwszych trzech osób 55zł!

W cenie zawarte są wszystkie niezbędne materiały, a uczestników proszę tylko o zabranie ze sobą nożyczek, czarnego cienkopisu i opcjonalnie swoich ulubionych papierowych, lub innych drobiazgów czy wycinków.

Data: 29.01.2011 - niedziela, godz. 12.

Ilość miejsc: minimum 4, maximum 10.

Rezerwacji można dokonywać telefonicznie: 665 256 582

lub mailowo: czekoczyna@gmail.com

Po prawej stronie mojego bloga powstała zakładka "Warsztaty", gdzie możecie przeczytać informację o Weekendowych Shortach.

Taka sama zakładka powstała na blogu CraftHouse, gdzie już niedługo informacje o następnych warsztatach!

A dla przypomnienia tu relacja z poprzednich warsztatów.

To nie chodzi o głupotę, chodzi o odpoczynek.

2012-01-02T23:16:00.000+01:00

Jadę z Magdą tramwajem. Jest super, trochę trzęsie, trochę rzuca ale super - generalnie luzik. Magda, jak to Magda, opowiada coś zapalczywie. Jestem bardzo zainteresowana tematem, dopytuję, słucham, udzielam się. Bezwiednie rejestruję babcię z reklamówką pełną ciastek trzymającą się rurki obok, umorusanego psa faceta w spodniach moro i gładko zaczesane włosy blondynki siedzącej do mnie tyłem. Magda wchodzi na tematy damsko-męskie więc jest już szaleńczo ciekawie. W głowie mi się coś notuje, analizuje, przekierowuje, błyska jakaś iskra, gaśnie światełko, pęka kabelek i... tramwaj wpada w czarny worek na śmieci. Worek pojemności o wiele większej niż wkładasz do kosza, pojemności takiej, że mieszczą się oba wagony i nie widać kompletnie nic. W zasadzie nie słychać też szumu foli, co z perspektywy czasu trochę mnie dziwi. Potem nie wiem co się dzieje, tracę przytomność, a raczej mózg. Kresomózgowie. Prawdopodobnie mija jakiś czas, ale w wielkim worku foliowym nie ma zegarka, trudno to określić. Trwam więc tak zupełnie sobie nie zdając z tego sprawy, wypowiadając jakieś słowa, udzielając się mimicznie w rozmowie. Jak gdyby nigdy nic.

Okropna świadomość tego wydarzenia dociera do mnie dopiero w momencie jego zniknięcia. Kiedy tramwaj dziurawi worek o pierwszą napotkaną gałąź, albo jakiś kamień. Wtedy myślę sobie "cholera, gdzie ja byłam, gdzie były moje półkule?". Po minie Magdy dochodzę do wniosku, że nikt tego nie zauważył, więc z twarzą na pewno wszystko ok, to nie jest jakiś nagły wylew krwi do mózgu, ani nie dostałam w czaszkę cegłą. Nie wiem czy to powinno niepokoić czy nie, może to się zdarza? Taki odlot, przeciążenie jakichś serwerów, zwarcie instalacji. Odłączenie mózgu. To nic strasznego, na pewno, ale nie pamiętam w zasadzie, co w tym czasie mówiłam, czy coś mówiłam, co było. Tylko te gładko zaczesane włosy.

Takie sytuacje zdarzają się czasem, na przykład gdy wchodzę do wanny, kapię się, szoruję wszystko co tam mam, wącham szampon i... w wannę uderza ogromna kula śniegowa. O wiele większa niż ta, z której budowałabyś bałwana. Z takiej można by zbudować iglo, gdyby była oczywiście dobrze zamarznięta. I jest sobie ta kula śniegowa, ja wcale nie zdziwiona bo w łazience przecież zawsze jest tak biało. Potem śnieg nagle topnieje, a ja zauważam że śpiewam nowy hit Piaska, co nigdy na trzeźwo nie przyszłoby mi do głowy.

Zdarza się to też podczas oglądania telewizji po powrocie z zajęć. Robię sobie takie odmóżdżające sesję raz dziennie po stresie. Odmóżdżające dosłownie, bo czasem może się zdarzyć, że na telewizor i mnie spada wielki młot sędzi Anny Marii Wesołowskiej. Większy niżby dała radę unieść - wiadomo. Kiedy mój umysł wraca na swoje wymoszczone, całkiem luźne miejsce okazuje się, że zjadłam już wszystkie czipsy, a wyrok w procesie zapadł zupełnie bez mojego udziału.

Oczywiście bywa też, że po kilku chwilach dochodzi do mnie, że jednak o czymś myślałam podczas tego odłączenia i jest to krzepiące. To nie są jakieś poalkoholowe luki w pamięci, tylko odłączenie. Im częściej mi się zdarza tym bardziej jestem przekonana, że mój mózg tego potrzebuje, domaga się pustki, chociaż wydawałoby się, że ma jej wystarczająco dużo.

Z myśleniem jest problem, nie może go być za dużo. Kontemplacja mi nie służy :D

Podczas scrapowania odłączenie umysłu mi nie grozi. Ostatnio zrobiłam taki notes:

A już jutro zajrzę tu z bardzo miłą wiadomością :)

Moje pierwsze ulubione.

2011-12-31T08:00:00.000+01:00

Zainspirowana wieloma blogowymi "rankingami" (m.in. cotygodniowymi Uli) postanowiłam stworzyć również swój własny podsumowujący cały miesiąc. Wedle mojego noworocznego postanowienia będzie się tu pojawiał ostatniego dnia każdego miesiąca i pokażę Wam 10 rzeczy (zdarzeń lub czegoś podobnego), które podbiły moje serce w mijającym miesiącu. No więc zaczynam!

Grudzień 2011

1. W grudniu oszalałam na punkcie połączenia błękitu, szarości i bieli.

2. W świątecznej kategorii uwielbiałam suszone owoce na choince.

3. Muzycznie, prawie codziennie do bólu Computers and blues - The Streets.

4. Pod muzykę można by podciągnąć też tego ulubionego, ale to jednak wcale nie chodzi o muzykę. Adam Levine.

5. Zakochałam się też w piórkowych kolczykach. Moje są czarne, a ta miłość tylko dzięki Uli :D

6. Uwielbiam ten album Triny McClune - jest szalenie inspirujący!

7. Film Les petits mouchoirs - nie jest może aktualnym hitem kinowym, a ja odkryłam go ostatnio (czterokrotnie ;p) na canal+. Dziś jest jednym z moich ulubionych filmów, z przepiękną muzyką, zdjęciami, grą aktorską i mnóstwem emocji. Polecam każdemu!

8. Art-journal Nathalie Nayer. Odnalazłam w nim wiele pięknych momentów i ogromną dawkę "estetycznego doładowania" :)

10. I oczywiście te śmieszne zdjęcia ze zwierzętami. Wciąż trafiałam na jakieś ogromne kolekcje takich zdjęć i każdorazowo padałam ofiarą :D

Taka moja zabawa w ulubione ma na celu zapamiętanie i przypomnienie sobie za jakiś czas, wracanie do tych "rozbrajaczy serca", w niektórych znajdowanie czasem jakiejś inspiracji lub poprawianie sobie humoru.

Chętnie jednak dowiedziałabym się przy tej okazji czegoś o Was. Czy lubicie te same rzeczy? Czy któraś z Was ostatnio też "zafiksowała" się na coś podobnego?

Po kliknięciu na zdjęcia przeniesiecie się do ich źródła.

* * *

Dziś kończy się stary rok, a przed nami coś zupełnie nowego. To kolejna okazja do podsumowania, ale przede wszystkim do życzeń i podziękowań.

Dziękuję Wam, moje drogie czytelniczki i przyjaciółki za cudowne, najważniejsze dla mnie w tej kategorii wsparcie. Bez Was nie byłoby tego miejsca, ani najprawdopodobniej mojej ogromnej pasji do scrapbookingu. Dziękuję za inspirację, którą każdego razu znajduję na Waszych blogach. Za przemiłe maile, komplementy, rady i pomoc jaką od Was dostałam. Za spotkania, rozmowy na gadu, albo skype, maile, pm na forach i portalach, wspólną zabawę w wyzwaniach. Dziękuję!

I jednocześnie życzę Wam wszystkiego co najlepsze. Oby ten nowy rok przyniósł Wam sukcesy, odkrycia nowych talentów, szczęście i spokój. Aby każda z Was czuła się bezpiecznie i spełniona. Oby był lepszy i bardziej pozytywny.

Dla mnie mijający rok był rokiem bardzo wyjątkowym. Wiele się nauczyłam i jestem z siebie bardzo dumna - mimo częstych powodzeń nadal czułam mobilizację do działania. Chciałabym aby 2012 nie był po prostu gorszy.

Rok 2011 to dla mnie Liftonoszki, CraftHouse, wędrujące Art-Journale, Craftująca Warszawa, CraftArtwork - wspaniałe miejsca i małe społeczności, w które trafiłam i dzięki którym za każdym razem rozszerzałam swoje pole widzenia.

W codziennym życiu kolejna przeprowadzka, mniejsze i większe problemy równoważone na szczęście radościami.

Do zobaczenia w 2012 roku!

Pierwszy śnieg!... dwa lata temu.

2011-12-30T13:23:00.001+01:00

Z tym śniegiem to chyba coś nie tak, a może moje zaklęcie na śnieg nie wypaliło? No cóż, muszę się przyznać, wypełniłam zaledwie kilka stron mojego grudniownika. Poszedł w absolutną odstawkę na rzecz uzupełniania "regularnego" żurnala. Jednak zmuszanie się do codziennego żurnalowania, nawet pomimo braku chęci, tak zupełnie z musu, w moim przypadku się nie sprawdza.

Na żurnal musi być chwila, ochota i emocja, inaczej nie wyjdzie nic ciekawego. Moim zdaniem powodem musi być coś więcej niż "piekłam dziś pierniczki", "myłam dziś kuchenkę mikrofalową" - to dla mnie raczej kronika i nie ma sensu bym na siłę wstawiała tam jakąś ekspresję, gdy po prostu jej nie ma. Przekonałam się. Nie ma co męczyć buły :)

Za to znakomitym miejsce gdzie można "kronikować" jest scrap. Trochę większy format. Tu nigdy nie czuję się zobowiązana. Tym razem postanowiłam "zamrozić" na scrapie bardzo radosny dzień, dwa lata temu. Był wtedy duży śnieg i mróz. Nie było mowy o lepieniu bałwana, ale sanki sprawdzały się idealnie. Dziś o takim śniegu możemy pomarzyć, chociaż teraz, gdy znalazłam zdjęcia zimowe nie jest mi już tak potrzebny :p

Scrap jak najbardziej przedstawia zimowe szaleństwa, potem z moim ulubionym pieskiem było ich jeszcze więcej. Właśnie dlatego scrap ten zgłaszam na konkurs Agaterii organizowany na forum Scrappassion.

Jako bazę wybrałam sobie papier ILS 03 z kolekcji I love pattern, o bardzo mroźnym odcieniu.
Pod zdjęciami widzicie różne materiały, papiery i koronki z CraftHouse. Papiery to m.in. rewers arkusza z elementami z Mglistych snów oraz jeden z papierów z kolekcji Mistables od PinkPaislee. Jest tu Dekoracyjna Taśma, oraz literka z zestawu PinkPaislee Parisian Anthology.

Już dziś się nie będę rozpisywać, jutro spotkacie tu ostatni w tym roku post i zarazem pierwszy z cyklu, który sobie obiecałam jakiś czas temu.

Tymczasem znikam kręcić loki i wypróbowywać kolory paznokci oraz serwetek, bo jutro przecież Sylwester! A jak tam Wasze przygotowania? Czy tak jak u mnie, u Was też będzie "po domowemu"?

Poradnik "Prezentowy survival"

2011-12-27T15:10:00.000+01:00

Jest już po świętach więc mogę. Postanowiłam napisać dla siebie krótki przewodnik przedświąteczny o kupowaniu prezentów. Tak na przyszły rok i w ogóle okazje. Może i komuś z Was się przyda.

Wiadomo, że kupowanie prezentów to bardzo trudna sprawa i nastręcza wielu problemów, dlatego pragnę sobie pomóc.

Zasada 1. Zrób dobry uczynek osobie, która ma być obdarowana, około trzy tygodnie przed wręczaniem domniemanego podarunku.

To jest bardzo praktyczna zasada, gdyż otwiera nowe drzwi i daje duże możliwości. Jest to zagranie "na wdzięczność".W sytuacji a., jeśli dobry uczynek będzie silny i wielkoduszny, wtedy możemy zrezygnować z prezentu dla tej osoby, a w wigilię wymownie się uśmiechnąć. Ten uśmiech musi mieć tytuł: "a pamiętasz jak ci , np. umyłam piekarnik*". Naturalną reakcją będzie wtedy spuszczenie głowy, ewentualnie lekki uśmieszek i telepatycznie przekazane zdanie "tak, pamiętam, będę ci wdzięczna do końca życia".

W sytuacji b. możemy też posłużyć się dobrym uczynkiem, jeśli podjeliśmy się kupna prezentu dla tej osoby, ale wyjątkowo się to nie udało. Wtedy przy wręczaniu trzeba trochę ruszyć mózgiem i ułożyć jakiś tekst w stylu: "wiem że ta doniczka niezbyt ci się może przyda szwagierko, ale kupując ją nie mogłam przestać myśleć o tym jak sobie miło gaworzyłyśmy podczas gdy szczotą jechałam twój piekarnik"

Zasada 2. Znajdź młodszą, mniej wykształconą i najlepiej niepracującą osobę w rodzinie (lub wśród znajomych jeśli prezenty dotyczą znajomych) i zaproponuj układ.

Układy mogą być różnorodne, oczywiście z jak największą korzyścią dla nas. Ofiara, czyli ten młodszy ma nam kupić wszystkie prezenty, czyli odwalić za nas czarną robotę w zamian za coś od nas. Względnie według zapotrzebowania od nas może dostać różne rzeczy. Poczynając od miski zupy po, co najwyżej, 50zł.

Zasada 3. Jeśli zasada 2. zawiodła pogódź się z tym, że musisz kupić prezenty. (ewentualnie można jeszcze ciężko zachorować i wtedy każdy wszystko wybacza, ale to już jest takie... "na mięczaka") W tym celu wykonaj zabiegi pielęgnacyjne.

Zabiegi pielęgnacyjne powinny obejmować złuszczanie naskórka, depilację wąsika, regulację brwi, malowanie paznokci, olejek na rzęsy, masaż ud, zupę ogonową - czyli same przyjemności dla urody.

Zasada 4. Określ swojego "osobnika docelowego" i zaplanuj sklepy.

a) Matka - sklep z kosmetykami, sklep z ładnymi rzeczami, księgarnia

b) Ojciec - Obi, Leroj merlin, sklep gadżeciarski, księgarnia, ostatecznie drogeria

c) Przyjaciółka - każdy sklep

d) Chłopak - brak danych, ale skłaniała bym się ku hipermarketom ze sprzętem rtv agd, ale raczej mało agd.**

c) Pies - sklep u Julka na bazarku przy placu wilsona i worki z suszonymi członkami zwierzęcymi.

Zasada 5. Ubierz się lekko, weź lekką torebkę tylko na portfel, nie zakładaj butów na obcasach, umaluj się pięknie i wyczesz kudły.

Wszystko to dla wygody, oprócz dwóch ostatnich. Dwa ostatnie jednak znakomicie oddziałują na pracowników sklepów płci męskiej i dają nadzieję rabatową.

W dalszych zasadach zajmę się osobnikiem docelowym c. gdyż jest najbardziej problemowy. O reszcie tylko wspomnę.

Zasada 6. Wejdź do sklepu jak gdyby nigdy nic, ale już od przekroczenia bramek szamocz się i kręć.

Zasada ta daje nam możliwość szybszego złapania faceta od pomocy, bez czekania.

Zasada 7. Rozmowę z facetem od pomocy prowadź szczerze. Mów, że nie wiesz, że się boisz, że jesteś samotna i zaniż kwotę jaką dysponujesz.

Zasada 8. Jeśli facet zawiódł, lub po prostu za słabo się szamotałaś spróbuj sama. Idź w miejsce gdzie jest dużo drobnych rzeczy, no chyba że dysponujesz budżetem na plazmę.

Przygotuj się na spędzenie długich godzin w sklepie.

Zasada 9. Dokonując wyboru nie zastanawiaj się przesadnie długo. Jeśli coś Ci wpada w oko od razu się na to decyduj - nie oszukujmy się, nic lepszego już nie wymyślisz.

Jeśli, tak jak parszywie ja, zdecydowałaś się na grę, to upewnij się, że wybierasz dobrą i nową wersję. Battlefield 1943 w 2012 roku raczej go nie podnieci, a z wdzięczności co najwyżej obierze ziemniaki. I to raz.

Zasada 10. Pamiętaj - przy kasie już nie ma odwrotu. Nie poddawaj się myśli "a może jednak tamto... a może...". Bądź twarda!

Taka sytuacja jest zabójcza, jeśli jesteś miękka to przepadłaś, no sorry, wracasz do regałów i przed Tobą kolejne 3 godziny w falach i odmętach gier na plejaka.

Jeśli chodzi o resztę osobników docelowych to zawsze coś da się wybrać, może tacie jest trochę trudniej, ale ewentualnie można polecieć po standardzie. Z przyjaciółką jest najłatwiej, bo kupujesz jej to co sama chciałabyś mieć i przyrównujesz urodę rzeczy do jej urody. To pomaga, bo wtedy prezent jest tematycznie dopasowany. Przykład: Uli kupiłam w tym roku śliczną białą filiżankę ze spodeczkiem, bo jest gładka jak Ula, jasna jak Ula, czyściutka jak Ula i z charakterem jak Ula. Prościzna! No i oczywiście sama chciałabym mieć taką filiżankę.

Zasada 11. Po zakupach nie oglądaj zbyt często prezentu w domu.

Po pierwsze - jeśli masz moje zadatki na niszczyciela to istnieje duże prawdopodobieństwo, że w przeciągu pierwszych 5 minut oglądania wydarzy się coś, co zupełnie zniszczy prezent. Np. do pokoju wpadnie komandos i błogo podrzucisz to błyszczące lustereczko w ramce z kryształków pod sufit i spotkasz się z nim dopiero na podłodze.

Po drugie, po dłuższej chwili namysłu i oglądania bardzo często okazuje się, że jest to coś czego bardzo potrzebujesz. Np. te skarpetki w paski, jak nic: born to be w moich butach. Więc lepiej nie ryzykuj, obejrzyj tylko raz przy pakowaniu.

* - no co, ja za umycie piekarnika całowałabym po stopach

** - przedstawiam sklepy tylko dla moich znajomych docelowych osobników. Oczywiście Wasza mama może lubić prezenty z leroja merlina.

Dziś mój debiut w cyklu TOP5 na blogu CraftHouse. Zabawa polega na comiesięcznym oscrapowaniu podanego tematu. W temacie zawsze jest jakaś wyliczanka. W tym miesiącu są to "Pachnące Święta - 5 inspiracji zapachowych". Zajrzyjcie na bloga CraftHouse aby obejrzeć zdjęcia prac jakie wykonały Basia i Funiaa.

Forma jest dowolna, więc ja oczywiście wybrałam art-journal. Do tematu podeszłam może troszeczkę niestandardowo, ale tegoroczne święta naprawdę mi tym pachniały:

"Zapach świerku i wszystkich tych małych tęsknot. Zapach pierwszego śniegu oraz świeżego tuszu. Zapach tych trzech świec"

Przepisałam Wam treść strony, bo pomyślałam że prawdopodobnie trudno ją rozczytać ze zdjęcia. Ale okazało się to bardzo ciężkie i trudne - gdybym musiała komuś przeczytać to głośno nie wiem czy dałabym radę. Tylko kilka słów, a za każdym razem strony art-journala są dla mnie jedną z najbardziej osobistych spraw jakie tworzę. Pokazywanie ich na blogu, wydawałoby się bardzo proste, jest każdorazowo jakimś przezwyciężeniem skrępowania.

Ale myślę sobie, że to dobrze, że może właśnie tak powinno być. Art-journal to coś lepszego niż pamiętnik i chcę, żeby był właśnie tak bardzo osobisty. Strony art-journala bez tematu i emocji to dla mnie żaden journal.

Ciekawa jestem czy tylko ja tak to odbieram, czy Wam też sprawia trudność publikowanie stron swojego art-journala?

ps. chciałabym jeszcze tylko powiedzieć, że mój blog doczekał się strony na facebooku. Zapraszam do "lubienia". Tak jak napisałam to jest prezent dla bloga - a co, niech ma, niech go szeroki świat fejsbukowy dotknie, niech liźnie trochę kultury. A ja przy okazji będę miała miejsce na pisanie krótsze niż notki i dłuższe niż smsy do chłopaka. Planuję też tam niebawem malutkie candy, więc tym bardziej zapraszam :)

Powłóczystym wzrokiem na karpia.

2011-12-23T16:42:00.000+01:00

- Haalooo! Haaloo!

Słyszę tuż za uchem, znam takie cienkie głosiki i wcale mnie to nie dziwi. Metro będzie za dwie i pół minuty, ale wcale nie muszę się martwić. Wytrzymam te piski - mam cierpliwość nawet do obcych dzieci.

- Haaloo!

- Zosia chodź tu, daj pani spokój. Daj spokój. Nie krzycz.

Ja i ta rodzinka siedzimy do siebie plecami. Minęło 10 sekund naszej znajomości i aktualnie ich lubię. Z tej okazji uśmiecham się pod nosem. Jednak 10 sekund to bardzo mało i to zdarzenie to kolejny dowód, że ludzi nie należy oceniać po 10 sekundach, ani po jednym zdaniu, ani po napastliwości ich dziecka.

Zosia nie daje za wygraną, więc tata chce ją zagadać:

- Posłuchaj, pojedziemy do cioci Oliwki i będziesz się tam bawiła. Chcesz?

To już 14 sekunda i ja nadal lubię. Jestem nastawiona przyjaźnie, mimo że plecami.

- Taaak. - Zosia nie może mieć więcej niż 2 latka, a jej tatuś pewnie jest przystojny i czyściutki.

- Tam będzie dużo zabawy Zosiu - mamusia się dokłada. Mamusię widzę kątem oka i jest bardzo szczupłą, średnio zadbaną blondynką. Ale to nic - lubię!

Sekunda około 17 i zaczyna się katorga. Tata urozmaica rozmowę:

- Najpierw pobawisz się z karpiem w wannie. Wiesz jak fajnie można bawić się z karpiem?

- Taaak.

- Jak karp jeszcze żyje to można go łapać i on ucieka. Łapać i ucieka. Łapać i ucieka.

- Taaak - Zosia jest autentycznie zainteresowana wizją zabawy, a ja sobie myślę "Ty obleśny zboczeńcu, wykrzywiona pokracznie psychiko, będziesz zabawiał dziecko dogorywającą rybą? Spluwam na ciebie psychicznie".

Mamusia dodaje:

- Nie wiem, czy Zosia powinna być przy samym momencie zabijania karpia, ale chyba powinna, prawda?

- Raczej powinna.

- Masz rację, dziecko nie może być zbyt wrażliwe. Kiedy mój tata zabijał kaczki i kury lubiłam na to patrzeć.

- Ty w ogóle jesteś dziwna. - no co ty? szok! On naprawdę tak myśli?!

- Z lubością wręcz patrzyłam jak tata obdzierał ze skóry królika.

Minęło już sporo czasu, kilkadziesiąt sekund a moje podejście do towarzystwa zmieniło się diametralnie. Transformuję w starszą panią (z tych z wózkiem zakupowym na dwóch kółkach, dążącą do lidla), obracam się leciutko i obdarzam ich wzrokiem pełnym pogardy. Och, jak chciałabym żeby zauważyli. To przecież tak dużo z mojej strony. W swej głowie weszłam z nimi właśnie w interakcję, pełnym nienawiści wzrokiem chciałabym zbesztać ich okrutnie. Tymczasem nie zauważają, rozmawiają dalej w najlepsze. Ja natomiast chociaż wiem jak wygląda ten błyskotliwy pan: jest o wiele brzydszy niż mi się wydawało wtedy, dawno na początku. Przypomina nawet mojego znienawidzonego do bólu, do rozpaczy byłego chłopaka - co sprawdza się zawsze w takich sytuacjach.

- A ja nareszcie sobie zabiję. Sławek mówił, że walnięcie karpia dobrze mi zrobi! - dobrze zrobi?! To chyba tu jest jakiś głębszy problem psychiczny, albo seksualne niedostatki skoro facet musi ratować się zabijaniem ledwo żywej ryby. Obleśniak kontynuuje:

- Chociaż raz w roku sobie coś człowiek upoluje, długie ręce, długie nogi a na nic się to zdaje. Chociaż raz w roku mogę poczuć się mężczyzną - acha, czyli jednak seksualne niedostatki. Zupełnie się nie dziwię zważając na wygląd i zakamarki zboczonej psychiki.

Ja rozumiem, że człowiek może lubić jakieś czaszki, że go może nawet widok kości ekscytować, tak zwyczajnie estetycznie, albo żeby chociaż podkreślić swoją super oryginalność i odmienność od całego świata - rozumiem. Te pozarzynane dzieci emo z kompletem żyletek pomiędzy zębami do zdjęcia to wiadomo - niedojrzałość. Ale żeby czerpać radość z polowania, czy nawet z tego karpia wigilijnego to mi się po prostu w pale nie mieści. Mężczyzna taki powinien ratować się czymkolwiek. Chociaż ja najchętniej poratowałabym go herbatą z cykutą.

Kiedy w domu nadchodzi ten moment, że trzeba karpia ujarzmić to od tego jest facet - wiadomo. Jednak w mojej głowie jego idealne zachowanie wygląda wtedy tak: przez pierwsze pół dnia powłóczystym spojrzeniem obdarza rybę w wannie, może delikatnie popłakiwać w kąciku. Głośno oznajmia, że nie chce, nie zamierza i ostatni raz był w zeszłym roku. Przekonuje rodzinę, że karpia lepiej wypuścić na wolność, że on nawet na mazury może teraz z nim jechać. W końcu jednak zabija w ciszy, a jego psychika skrzywiona zostaje na cały następny rok :D

Mogłabym być przeciwna karpiom na wigilię, śledziom w oleju i krowie w kotlecie, ale jestem realistką. Ktoś to musi robić i prawie każdy to musi jeść. Tylko w tym metrze, we wtorek o 17 to podniecenie było jakiś chore. Kiedy nadjechał pociąg szybko poderwałam się i uciekłam do pierwszego wagonu, żeby mi ta zboczoność przez kurtkę nie przesiąkła.

Teraz nie jestem zbyt aktywna scrapowo, trochę mniej miałam czasu. Ale na taką kartkę zawsze znajdzie się moment - bardzo lekka, łatwa i przyjemna:

Opis wykorzystanych produktów znajdziecie na stronie CraftHouse.

Teraz, jakoś w tym tygodniu chyba Święta wypadają, prawda? :D

Z tej okazji chciałabym Wam wszystkim życzyć naprawdę wszystkiego najlepszego. Każdej z Was z osobna, każdej osobie która tu zagląda, każdej która chociaż raz zostawiła słówko. Znaczycie dla mnie naprawdę bardzo wiele. Wsparcie, które od Was dostaje jest bezcenne. Dużo Wam zawdzięczam. Przepraszam, że nie na wszystkie komentarze odpowiadam, ale każdy czytam i uśmiecham się od ucha do ucha.

Wesołych Świąt, ciepła w domu i w rodzinie, no i gdzieś tam pod żebrami, w sercu. Zdrowia i miłości, bo nie ma chyba nic ważniejszego :)

A już niedługo u mnie candy, więc zaglądajcie i bądźcie w pogotowiu :D

To chyba jeden z najbardziej "oblatanych" świątecznych przebojów, ale bardzo lubię i te zdjęcia w video... jakieś takie fajne :))

Zbyt krótkie szorty.

2011-12-20T16:29:00.001+01:00

Niedziela była jednym z najprzyjemniejszych dni jakie mi się zdarzyły. Od 11 zaczęłyśmy w ScrapStudiu Weekendowe Shorty, czyli półtoragodzinne warsztaty z journalowania. Miałam ogromną przyjemność pracować z przemiłymi dziewczynami. Poznałam kilka nowych, uroczych dziewczyn (pozdrawiam!! :D) i nacieszyłam oczy i ducha kochanymi znajomymi. Przy tym świetnie się bawiłam i sumiennie starałam się ukryć swoje roztrzepanie. Najbardziej cieszę się, że była miła atmosfera, nieoficjalna i swobodna. Mam nadzieję, że uczestniczki też tak to odebrały? :D Do atmosfery przyczynił się też w dużej mierze piękny, świąteczny wystrój ScrapStudia, który wyczarowała Dorota.

No to teraz czas na zdjęcia:

Te piękne paluszki do 2:16 należą:

Stół był śliczny, kolorowy. Ciasteczko i aceton też się znalazły :D

Od lewej ja, Kasia, Patrycja, Wiktoria i Justyna, Moriony, Zuza, 2:16, Dorota i Albert, MatkaWariatka z synkiem oraz Agnieszka-Anna.

Za przepiękne zdjęcia dziękuję Danielowi.

Dziewczyny, jeszcze raz baaardzo Wam dziękuję za wspólną niedzielę. Pod koniec zjawiły się jeszcze Owca i Ushii, ale bardzo uparcie broniły się przed zdjęciami. Mieliśmy też dwóch małych bohaterów, którzy byli absolutnie uroczy.

Czekam teraz tylko na Wasze strony, bo były naprawdę piękne. Możecie wgrywać je tu.

Mam nadzieję, że udało się trochę uwolnić ducha na papierze :)

Bardzo dziękuję CraftHouse i DekoracyjnejTaśmie za dostarczenie nam pięknych powodów do żurnalowego szaleństwa.

A w planach już następne warsztaty, na które też gorąco będę zapraszała.

Nigdy nie idź tą drogą!

2011-12-19T16:27:00.000+01:00

Na wczorajszą niedzielę zaplanowałyśmy z Moriony, Zuzą i Owcą świąteczną wymianę zmajstrowanymi przez siebie upominkami. Przygotowałam swoje prezenty i pomyślałam że spakuję w sobotę wieczorem. Kupiłam piękny rulon papieru i już miałam pakować, ale nagle okazało się, że koniecznie muszę sprawdzić maila, a w zasadzie to nawet cztery maile. Potem trzeba było na coś odpisać, zjeść jakąś kolacyjkę, poszukać zeszytu, skleić książkę i cośtam. Wszystko to takie drobne szczególiki, sprawy przyziemne, przyjemności doczesne, ale w pewnym momencie okazało się, że jest już bardzo późna godzina. Oczywiście to nic, prezenty pakuje się w jakieś 5 do 10 minut. Pfff! No więc plan mam poważny. Chcę być teraz do przodu, coś więcej niż reklamówka w którą dotąd wkładałam wszystkie prezenty, podkreślając jednocześnie, że liczy się gest. A więc chcę żeby było ładnie, figo fago, zawijaski i modnie. Łudzę się, że ładny papier i wstążka załatwią wszystko. Pierwszy błąd jaki popełniam na dzień dobry to rozwinięcie całej rolki papieru, czyli 1x5m. W tym momencie skończył mi się pokój, ale to nic. Prezenty poukładałam jeden za drugim, w "pociągu" i od razu pocięłam papier na ich rozmiar, żeby później nie musieć rozwijać go drugi raz. Teraz zwijam to co zostało, a zostało niewiele więc idzie szybko. Następuje pierwsze podejście do pakowania. Oczywiście wydaje mi się, że taśma będzie mi zbędna, jestem szalenie precyzyjna, wszystko załatwi ładny sznurek. A tu zonk. Po 15 minutach papier się kończy, prezenty fałdują a sznurek owinięty mam niebezpiecznie wokół szyi. Nie, nie będę! Nie będę się męczyła, na to musi być sposób, ludzie przecież pakują na świecie, a na pintereście tyle ładnych zdjęć. Z desperacją siadam do laptopa i wstukuję w wyszukiwarkę: "jak kurw..." nie, lepiej "jak zapakować prezent w papier". Google szaleje, dostaje istnej padaczki i w 0,25s wyszukuje ponad 52 tysie wyników. Myślę sobie "hmm... chyba ktoś już miał ten problem". Klikam w pierwsze co mi wyskakuje i oceniam wzrokowo: bardzo ładne obrazki, krok po kroku, ładny efekt na koniec. Ok, podpalam się i śledzę tekst.

1. Połóż wszystkie potrzebne materiały w jednym miejscu, abyś nie musiała po nie biegać. Przygotuj sobie dużą płaską powierzchnię, na której będziesz pracować. Może to być stół.

No problemo amigos. Taśma (bo napisali że jednak trzeba), papier, nożyczki, płaska powierzchnia - biurko, prezenty (ledwo zipią). Sznurki zostawiam na później. Pełna optymizmu zaklejam jeszcze tylko przecięty na pół palec (papier cięłam bardzo ostrym nożem) i lecę dalej. Acha, zapomniałam, z YT puszczam jakieś mega giga amazing italo disco mix, żeby się wczuć w świąteczny klimat (błąd nr.1).

2. Rozłóż papier dekoracyjny i postaw na nim pudełko.

Tu napotykam pierwszy problem i od razu drugi. Przede wszystkim nie wiem który papier mam rozłożyć, ten co mi został w rolce (bardzo mało), czy te ścinki z podłogi? Myślę, że jednak to pierwsze. Drugi problem to brak pudełka. Moje prezenty są luzakiem. No trudno, czuję że właśnie wskoczyłam na poziom hard (błąd 2 - przedwcześnie uświadomione wysokie ryzyko).

3. Następnie odmierz potrzebną ilość papieru (po prostu zagnij papier na wierzch pudełka i zobacz ile Ci go potrzeba, aby objął on całe pudełko) i odetnij niepotrzebne kawałki.

Brzmi bajecznie prosto. Odcinam wszystko co niepotrzebne (błąd 3 bo odcinam też trochę okleiny z biurka).

4. Zawiń papier z jednej strony na pudełko i przyklej go do niego za pomocą taśmy klejącej.

No jak, przecież nie mam pudełka. Nie będę przyklejała taśmy do notesu, no bez jaj. Wyrzucam taśmę za siebie - dziś już się nie przyda.

5. Zanim zawiniesz drugą stronę papieru na pudełko naciąg go dobrze, aby nie był pofalowany i dobrze przylegał do pudełka.

Kiedy czytam słowo "naciąg" pękam ze śmiechu i wysypują się ze mnie cukierki jak z pinaty. Robię więc ten naciąg , ale pofalowany jest nadal. Wszędzie, jakby ktoś na niego kichnął.

Teraz zawiń go mocno na pudełko i przyklej taśmą.

Acha, to muszę nurkować pod łóżko po taśmę.

6. Teraz musimy zając się bokami. Zacznij od jednej strony. Zagnij papier w dół równo z dolnym brzegiem pudełka

Początkowo agresywnie podchodzę do pierwszego zdania tego punktu i wykrzykuję "sam się zajmij swoimi bokami, ja ostatnio ćwiczyłam", ale po chwili przychodzi otrzeźwienie. Zaczynam od jednej strony, zaginam równo. No, jakby równo...

Podklej je taśmą, aby się trzymały. Powinny Cię utworzyć dwa małe skrzydełka. Na nie załóż boczne krawędzie papieru do wewnątrz tak, aby powstał trójkąt.

No ale jak? Przecież trzymam jakby równe zagięcie... Muszę sięgnąć po taśmę, nożyczki, chyba zębami (błąd 6 - zęby mam kruche). Jestem spocona i chce mi się płakać. W dodatku italo zaczęło mi tak działać na nerwy, że stopą chciałabym poprowadzić myszkę na czerwony krzyżyk. Krzyczę do Kamila "myZen myZen!!". On zna te momenty, szybko włącza odpowiedni kanał z dźwiękami wodospadu.

Stoję z tym zagięciem, jak je puszczę to już tak ładnie nie zagnę, a papier mam ograniczony. Jezu ja tu umrę, z głodu zdechnę, padnę na niedotlenienie mózgu zanim to skleję. Trzy głębokie oddechy, to ja, kwiat lotosu na tafli jeziora, wizualizacja pozycji psa z głową w dół

Używam nosa do przytrzymania zagięcia i manipuluję trochę taśmą. Coś tam załapała, będę żyła. Ale skrzydełek żadnych nie było, nawet jakbym się bardzo starała wyobrazić.

7. Postaw teraz pudełko, załóż na nie pozostałą część papieru i sklej. Powtórz to samo z drugiej strony pudełka.

A ja cholera nadal nie mam pudełka! Co oni z tym pudełkiem! No ale robię, stan prezentu jest już żałosny.

8. Na sam koniec możesz ozdobić pudełko jak tylko chcesz, na przykład przez naklejenie kokardek.

Tu w mojej głowie już tylko bluźnierstwa, nie będę przytaczać. Szczególnie gdy widzę efekt na zdjęciu w poradniku i na biurku.

W bardzo podobny sposób radzę sobie z resztą prezentów. Na koniec wiążę sznurki, koronki i chlapię farbką. To już lepiej mi wychodzi. Ale wciąż myślę, co zrobiłam źle. Gdzie tkwi mój błąd? Na innej stronie znajduję maleńkie pocieszenie - "pakowanie prezentów o nieregularnych kształtach jest problematyczne". Można powiedzieć, że notes to nieregularny kształt?

Prezenty w smutnym stanie dostarczyłam dziewczynom na niedzielę. Na szczęście znalazłam u nich wsparcie. A jeszcze większe wsparcie znalazłam obserwując wczoraj bacznie panie z SuperPharmu, które zakupy powyżej 50zł pakowały w papier i wstążkę. Szło im równie opornie co mi i można powiedzieć, że efekty porównywalne.

Żeby nie być gołosłowna pokazuję Wam zdjęcia zapakowanych prezentów. Oczywiście od reprezentacyjnej strony:

W środku były dwa żurnale dla Zuzy i Moriony. Pokazuję tylko okładki, bo środek taki sam jak w żurnalu dla Owcy, czyli pełno poleceń nt jaka strona ma być.

Podobny żurnal nadal chętnie wykonam dla kogoś na zamówienie. Wystarczy skontaktować się przez maila.

Dla Moriony przygotowałam jeszcze malutki blejtram z "dziurką od klucza":

A od dziewczyn dostałam same prześliczności. Od Owcy superowy notes, który już jakby sam się zapisuje. Owca to naprawdę mistrz notesowy. A od Moriony uroczy różowy magnes na lodówę i piękny, mediowy i szalenie inspirujący segregator.

Przepiękne, prawda? Od Moriony dostałam jeszcze pierniczki, ale niestety na zdjęcie już za późno :D

Weekendowe shorty oczywiście się odbyły i było przewspaniale! Relacja i zdjęcia w następnej notce :)

ps. pakując prezent korzystałam z tego poradnika.

O porażce kobiety szurającej.

2011-12-16T22:14:00.001+01:00

Jest 20:51 i wielka chęć nalukrecjowe żelki. Po wstępnych obliczeniach („sklep czynny do 21”- „K. w swoim świecie WoW'a” = „na cito idę do sklepu”)zakładam buty, nawet jakieś skarpetki i kurtkę – jak zwyklepaniusiowato wyglądam nawet jak idę po papier toaletowy, ja bymsiebie nie lubiła. No i już idę zadowolona, wysupłałam jakąśkasę ze świnki, szuram sobie wesoło, rezolutnie. Terazwprowadzenie do scenerii. Nasz blok wśród bloków Żoliborza nieodznacza się elitarnością. Mnóstwo mieszkań to mieszkaniakomunalne, oprócz tego wiele kawalerek, więc przekrój mieszkańcówjest różny. Głównie są to osoby starsze trunkujące, osobymłodsze trunkujące i chłopaki z siłowni, którą sobie urządziliw piwnicach, oraz ostatnie niedobitki – czyli my – paniusie zadwa zeta i panowie grający w WoW'a do pierwszej krwi z nosa.Chłopaki z siłki są spoko, coś „przytrzymią”, coś„podniesą”, widnę „zatrzymią”, w drzwi „pierd*lno” jaksię „zatno”, luzik naprawdę. Ale z powodu dwóch pierwszychgrup mieszkańców i reszty podejrzanych (ale może wyjątkowotymczasowo nietrunkujących) przewlekle giną żarówki z klatekschodowych. Więc jest ciemno jak u Murzyna i trzeba macać ścianyżeby dojść do windy, czy w ogóle gdziekolwiek. Intymna atmosferkasprzyja gorzkiej żołądkowej i tak właśnie zbliżyłam się dodalszego ciągu mojego przypadku. Na czym skończyłam... acha, notak, szuram sobie wesoło, rezolutnie i schodzę po schodach. (nieużywam windy bo się łudzę, że mi coś od schodzenia i wchodzeniana trzecie piętro schudnie). Kiedy znajduję się na drugim piętrzewidzę, że jest imprezka kulturalna. Panowie z okolicznych mieszkańzebrali się przy zsypie. Ja już sobie to wyobrażam: „kochanie(albo stary) mógłbyś wyrzucić śmieci (albo wywal te śmiecie bowali spod zlewu)?” a on „tak kochanie (cholero), chętnie(chętnie!)” i znika przy zsypie na następną godzinę albotydzień. Takie imprezy przy zsypie to normalka, poruszane są tematyżyciowe i frapujące. Tak jest też tym razem, buteleczki pusteturlają się wesoło, szampańskie nastroje, radościom nie makońca. Całkiem kulturalnie i ja to akceptuję, lecz tym razempanowie byli z psem. Pies był przepiękny, owczarek niemiecki,wielki jak krowa, z pyska łagodniutki i przymilny, siedzi grzecznie,mruga do mnie oczkiem. Chciałabym odmrugnąć, ale trochę sięboję, myślę o tym, że jego nawalony pan lekko trzyma smycz, a psamoże zdenerwować mój paniusiowaty wygląd chociażby. Więc wsposób zbolały i niepewny przechodzę obok psa i zachowuję życie.Podczas tego manewru dochodzę do wniosku, że bydle sięga mi dobrody. Kiedy się prawie oddalam panowie komentują „jakie pięknepanie tu mieszkają, ho ho, piękne panie”. Jestem jednak jużdaleko i zapominam o sprawie. W sklepie załatwiam co mam załatwići wracam do domu. W dłoni wesoło potrząsam reklamóweczką zżelkami. Uśmiecham się jakbym już prawie czuła ich smak, onezresztą też się uśmiechają. Lekko skrępowane w foliówce, alejuż jest coś pomiędzy nami, jakaś więź, ich nieodparta ochotadotknięcia dna mojego podniebienia. W tym iście bajecznym nastrojuwczłapuję się po schodach i liczę stopnie, jak zwykle mimowolnie.Przypominam sobie o psie, kiedy wchodzę na drugie piętro i widzę,że impreza nadal trwa. Od tej chwili wszystko w moim mózgu zachodzibardzo szybko (jak nigdy!) i myślę sobie po pierwsze, że pies leżyna środku przejścia, nie wyminę go, muszę przeskoczyć. Po drugiemuszę skakać delikatnie, żeby się nie zdenerwował. Po trzeciemuszę skakać przemyślanie bo mam spódnicę, a chłopaki tylkoczekają. Po czwarte nie okazywać strachu, bo pies nie lubi. Popiąte to w ogóle najlepiej się nie bać, nie bać się, pieswyczuwa strach, zażre mnie. Po szóste nie miętolić reklamówkąbo każdego by to wyprowadziło z równowagi, a tego wielkiego panapsa to już w ogóle. I po siódme, czy zapach żelek może gozainteresować? Muzyka ze szczęk teraz się włącza i ja idę, idę,a co mi tam! Umrę, zginę, przepadnę, ale przeskoczę, dam radę.Tylko się nie bać, tylko się nie bać, raz się odbiję, jednąnogę oderwę, druga już jakoś pójdzie, skrzydło mi wyrośnie naobojczyku. Tylko się nie bać bo mnie zeżre. W ostatniej sekundzie,gdy jestem już prawie obok psa, pies troszeczkę się „ściupia”i robi się mniejszy i (teraz też bardzo szybko w mózgu) mogłabymjuż nie skakać tylko przejść jak człowiek. I to planuję, tylkosię nie bać. Oddycham głęboko, do psa mam już 20 centymetrówi... jeb! Wprost na psa! Wykonuję w powietrzu jakąś pozycję złyżwiarstwa figurowego, nogi przodem, łeb gdzieś z tyłu, tyłekdołem, ręce wyprostowane. Spirala śmierci to się chyba nazywa. Ateraz siedzę na tyłku, spódnica wysoko, odbita nerka, piesniewzruszony nawet nie drgnął, a ja mu przecież siedzę na łapie– czy to normalne? Mam chyba wstrząs mózgu, bo z rozpaczy chce misię wymiotować. Tu niby wszystko byłoby dobrze, mogłabym naluzaku wstać, otrzepać się, nabluzgać psu i pójść dalej. Alenie, tu wydarzyło się coś więcej. Pamiętacie tą muzykę zeszczęk – ucichła. A najgorsze, że ci panowie od imprezkioniemieli, zamilkli, chyba ich zamroziło, albo napili się ruskiegospirytu. Cicha obezwładniająca, która dobitnie daje znać: tak, tuwydarzyło się coś strasznego, wielkie poniżenie przy psie itrunkowcach, upadek godności kobiecej, tej paniusi w futerku. Dziśrozmyślam, jaka była przyczyna. Być może zjadł mnie ten strach,który tak odganiałam, a może po prostu zaplątałam się w tąreklamówkę – jakoś tak z namiętności. W każdym razie podłuższej odsiadce na betonie jakoś tam się podniosłam, zebrałamz ziemi swoją dumę, przełknęłam pogardliwe spojrzenie psa iwstrząs trunkowych panów. Ale w domu żelki już nie smakowały takjak powinny i nawet odcinek W11 nie śmieszył tak jak zwykle. Tam,na tym ciemnym korytarzu pokonał mnie strach przed psem, któregog*wno obchodziłam i w dodatku jak zwykle zapomniałam nabluzgać.

Oprócz tego sprawa ma się tak, żenadszedł ten moment gdy nie mam co pokazać. Nie żebym nie marzyłao scrapowaniu do nocy, ale zwyczajnie nie wyrobiłam się czasowo wtym tygodniu z niczym, więc nie pozostało czasu na scrapowanie.

Ale za to chciałabym Was zaprosić naaukcje WOŚP organizowane na Allegro. Na jednej z nich możnalicytować obraz mojej Mamy, a ja już żałuję, że on zniknie namze ściany, bo strasznie go lubię. Licytacja jest tu.

Och, no i na portalu Scrapujące-Polkigoszczę przez miesiąc, a co pochwalę się! Jednak przede wszystkimchciałabym gorąco podziękować za zaproszenie. Dziewczyny,udzielić odpowiedzi dla Was to była dla mnie błoga przyjemność.Sama uwielbiam czytać takie wywiady, a zobaczyć siebie w tymmiejscu to ogromna rozkosz. Jeszcze raz bardzo gorąco dziękuję!

Skoro nic nie pokazuję to chociaż topokażę, takie ładne znalazłam tu:

Zmagania z C&S.

2011-12-12T21:18:00.000+01:00

Wpadam tu dziś na szybciutko bo mam tylko do pokazania layouta, którego miałam ogromną ochotę zrobić. Szczególnie, gdy zobaczyłam mapkę na Art-piaskownicy to już koniecznie!

(źródło wykorzystanej fotografii)

"Serwetka" pod prawą stroną zdjęcia jest wycięta z papieru PinkPaislee i psiknięta GlimmerMistem Rose Tea. Bardzo spodobał mi się ten efekt, a papier już prawie zapomniałam, wygrzebałam go gdzieś z dziesiątego pudła. (nie, nie mam tyle pudeł z papierami;p). Tło to gesso z różową akrylówką i akwarela. A rozetka po lewej stronie zdjęcia pochodzi z tego zestawu, też od PP zresztą. Bardzo spodobało mi się, że te rozety są już gotowe i nie muszę ich wycinać, składać i kleić - dla mnie to katorga :D

Scrap trochę łysawy, ale chciałam spróbować sobie popracować trochę z Clean&Simple. Nie wiem czy to już jest c&s czy jeszcze nie, ale zdecydowanie jest mniej dodatków niż zwykle wpycham.

I na koniec jeszcze coś takiego śmiesznego znalazłam. Nie identyfikuję się, broń boże, nie poteruję, ale zabawne. Szczególnie rozśmieszył mnie podpis pod zdjęciem gdy je znalazłam: "Nerdisms" :D :D z tym się zgadzam ;p

Do entuzjastów.

2011-12-11T15:38:00.001+01:00

Donoszę, że jest 15.38 a na zewnątrz już robi się ciemno. Mimo niedzieli. Nadal nie potrafię tego zrozumieć, a zaakceptować to już w ogóle. Czy istnieje ktoś, kto jest entuzjastą takiego stanu rzeczy, długich wieczorów (tylko pozornie. To określenie to ściema o którą zawsze mam żal do osób używających. Myślisz sobie "ooo długi wieczór, super, pewnie będzie miał z 15 godzin skoro ona tak mówi" a tu okazuje się, że po powrocie z zajęć nadal masz tylko jakieś 3 godzinki na posprzątanie, kąpanie, uczenie, scrapowanie i gotowanie, a w bonusie jest już tak ciemno, że normalnie czujesz za uszami jak rachunki za prąd ci skaczą. Wyrafinowana ściema.)? Jeśli jest niech się odezwie, może mnie zarazi?

Pokażę dziś trzy strony art-journala. Trochę starszawe. Prawda jest taka, że żurnalowanie w grudniowniku mi nie idzie. Ale za to żurnalowanie w zwykłym żurnalu idzie jak najlepiej. Może efekty nie zawsze są "wyczesane" ale najważniejsze, że mam przyjemność.

I jeszcze chciałabym dodać radosną nowinę. Po weekendowych shortach za tydzień (czyli około 12.30) będzie można pomacać i kupić CraftHouse'owe papiery, przysiąść na ploty i odebrać zakupy z CraftHouse.

A na ten niedzielny "długi wieczór" mam jeszcze to dla superowego rozluźnienia :)

Dezynsekcja natychmiastowa.

2011-12-08T15:10:00.001+01:00

Jakiś czas temu pisałam o podejrzeniach karaluchów w nowym mieszkaniu. Teraz czas, rozmaite metody i testy sprawiły, że dziś już mam pewność - ani jeden tu nie mieszka. Jednak okazuje się, że problem nadal istnieje, ale w wymiarze bardziej globalnym... no może w wymiarze bloku, albo osiedla. Około dwa tygodnie temu Ula była w moim mieszkaniu i jednocześnie w najgorętszym momencie opowieści o męskich portorykańskich emocjach. Pomiędzy krojeniem papryki a pogryzaniem kabanosa sprzedawała mi szczegóły, z których można by napisać książkę. Na zewnątrz było już ciemno, nie spodziewałam się wizyt ani odwiedzin. Jednak właśnie wtedy rozległo się pukanie do drzwi, trochę nerwowe i napastliwe. Wyglądam przez wizjer i widzę coś co przypomina wnętrze pojemnika na odzież używaną. Otwieram i już wiem, że się nie myliłam. Ostatnio opowiadając komuś tę wizytę zdradziłam, że gdy zobaczyłam kobietę stojącą za drzwiami od razu przytruchtało do mnie skojarzenie ze starym, zaschniętym strupem. Ale wiadomo, wygląd to nie wszystko, zapach nawet to nie wszystko więc mówię dzień dobry i kobieta-strup zaczyna:

- Dobry.Ja zabieram, zbieram zapisy na dezyn senkcję, dezyrekcję, nodezynsekcję no!

- Dzień dobry, ale my nie mamy robaka, dziękuję. - lekko przyciskam drzwi, jakbym już prawie chciała je zamknąć, ale kobieta wzrokiem mnie powstrzymuje, mocą dezynsekcji:

- Jak to nie macie robaków! - oburzona.

- No nie mamy normalnie nie mamy.

- Jakto nie, przecież macie, każdy ma, tu niestety są robaki. Dezyrekcja,dezynsekcja musi być, tu są robaki. My tylko cztery dychybierzemy, zapłaci pani teraz, bo są robaki. Trzeba zrobić. Zrobi pani. Sama pani mieszka? Bo samemu to nieprzyjemnie, ale z kimś też nie. Nieprzyjemnie. Nieprzyjemnie w chlewie żyćz robakami, jak długo tu mieszkacie?

- Kilka tygodni, nie mamy żadnego chlewu. - chyba w tym momencie powinnam mówić z wykrzyknikami, teraz się besztam, że taka nieasertywna bywam. Ale zwalam winę na tamtą pustą butelkę martini co jeszcze nawet nie wyrzucona do dziś.

- Noto macie robaki, jak nic! Pani nie wie, ludzie i po roku czasem zauważają,setki robaków na ścianach w kuchni, w łazience nawet setki, obrzydliwienieprzyjemnie no, trzeba zrobić tą dezynsekcje no bo to nie maratunku, macie robaki jak nic, wszyscy sąsiedzi robią, pani musizrobić, odrobaczyć się, można zachorować, umrzeć.

Jednym słowem Strupiara nieźle wygadana, w dłoni jakiś zeszycik dla niepoznaki a kieszonka czeka na moją zapłatę za święty spokój. Wizyta jakoś się skończyła, nawet chyba ja temu pomogłam i byłam z siebie dumna, że mimo lawiny słów wstrzeliłam się z czymś błyskotliwym. W efekcie pani mnie od studentek wyzwała, co ucieszyło moje ego - jednak wyglądam inteligentnie.

Ja nawet wierzyłam, że to autentyczna kobita od dezynsekcji była, że faktycznie za 40 zeta zrobiłaby mi tą truciznę, ale kiedy dziś spokojnym pukaniem do drzwi, od malowania rzęs oderwał mnie nowy "wizytownik" zwątpiłam. Za drzwiami pan jak klon poprzedniej "fachowczyni". Tylko zębów jakby mniej, zapach przedwczorajszy i miałam wrażenie, że za drzwiami do klatki stoi jego złomowy wózek. Wolałabym, żeby ten pan przyszedł i poprosił o trójkę na browara, ale kiedy wstawia gadki o potrzebie dezynsekcji nie jestem już tak miło nastawiona.

- Pani kochana dezynsekcję robimy, ostatnie zapisy (tfu tfu - w tym momencie plącze mu się język, albo znajduje coś za zębem i zjada to jak najszybciej), dezynsekcja natychmiastowa. Jak pisać nazwisko?

- Nie pisać, nie robię.

- No jak to? - mina pt. "szok rozczarowanie mętny umysł"

- No nie, nie mamy robaków.

- Macie robaki, prusaki ..... .... (w tym momencie K. spuszcza wodę w ubikacji, która obok drzwi wejściowych, więc słyszę tylko bełkot) ..... .. .

- Słucham?

- Wszystkie sąsiady robią to do was te prusaki zejdą.

- No to zejdą.

- A była tu dezynsekcja?

- Była... nie, nie była, nie wiem, nie zejdą, nie chcemy.

- Do widzenia! - oburzony, urażony zniknął, w mojej wizualizacji rozpłynął się w powietrzu.

No! I tu bez morału zostaję, czekam tylko na kolejnych chętnych do odświeżenia mi mojego chlewu.

W tym tygodniu byłam lekko chora, a wtedy scrapowanie nie idzie, nie można się skupić. A szkoda, bo czasu miałam więcej. Powstało kilka wpisów do grudniownika, ale nie są ani na tyle dobre by tu wszystkie pokazywać, ani na tyle dokończone w większości :)

Zrobiłam za to LO w którym dużo jest szycia, co możliwe było tylko dzięki wspaniałemu szyjącemu prezentowi od Owcy! :))

A zdjęcie na scrapie jest takie:

Kilka dni temu na blogu CraftHouse publikowałam pierwszą stronę ze swojego grudniownika, którą zrobiłam do tematu projektu JournalYourDecember:

O wykorzystanych materiałach jest tu.

Przypominam o weekendowych warsztatach, gdyż nadal są wolne miejsca. Więcej szczegółów tu.

Zaklęcie na śnieg.

2011-12-01T14:56:00.001+01:00

Grudniownikowe szaleństwo nie mogło mnie ominąć. Kiedy obejrzałam stronę Journal Your December i żurnale uczestniczek, szybko wzięłam się za robotę i pewnego późnego wieczora zrobiłam swój niewielki grudniownik.

Mój grudniownik musiał być biały, bo inaczej sobie grudnia nie wyobrażam :) Okładka jest tekturowa, a w środku kilkanaście zwykłych i lotniczych kopert. Strony nieozdobione, bo czekają na kolejne dni. Dziś już będzie pierwszy :)) Na okładce znajdziecie papiery ILS oraz skrawki mojego ulubionego beżowego papieru z kolekcji FoggyDreams. Zdjęcie mojego grudniownika powędruje na bloga ILS, bo tam również jest miejsce na takie sprawy :d i wiele inspirujących żurnali dziewczyn z DT. Zgłaszam go też do wyzwania na blogu scrapki-wyzwaniowo, bo jest na bazie kopert.

Ostatnio przygotowałam też wpis w wędrującym żurnalu Cynki. Żurnal Cynki to jedna z moich najlepszych przyjemności w listopadzie. Przepiękne strony, nawet zapach oszałamiający. Cynka poprosiła o znalezienie inspiracji w poezji Emily Dickinson. Ja znalazłam ją bardzo szybko - w tym wierszu:

Czy moja barka poszła na dno -
Czy na sztorm natrafiła nagle-
Czy na zaklęte wyspy
Zawiodły ją posłuszne żagle?

Jakie mistyczne cumy
Zatrzymały ją - Nad zatoką
Krąży wysłany na zwiady
Posłaniec wzroku.

Wciąż niecierpliwie czekam na śnieg, a od kiedy mamy pierwszy grudnia czekam już nerwowo. Na zewnątrz jest ponuro, dawno zapomniałam o złotej jesieni. Tu naprawdę przydałby się już śnieg. Jeśli ktoś zna jakieś zaklęcia, lub dysponuje chociażby odpowiednimi pigułkami, proszę o kontakt.

Weekendowe shorty.

2011-11-29T15:39:00.001+01:00

Dziś tu wpadam na króciutko zaprosić Was bardzo serdecznie na pewne wydarzenie. Mam na myśli "Weekendowe Shorty" czyli półtoragodzinne warsztaty w ScrapStudiu, które będę miała przyjemność prowadzić 18 grudnia, w niedzielę.

Tematem warsztatów będzie art-journal. Podczas spotkania będziecie miały okazję poznać podstawy kompozycji, techniki pracy z mediami i poćwiczyć kolażowanie. Opowiem o swoich sposobach na art-journal, podstawowych narzędziach, bazach, trickach i sztuczkach, dzięki którym art-journalowanie stanie się przyjemnością. Podejmiemy razem trudną próbę przelania emocji na papier i wyrażenia siebie w obrazie.

W cenie warsztatu (45zł!) zawarte są wszystkie niezbędne materiały, a uczestników proszę tylko o zabranie ze sobą nożyczek, czarnego cienkopisu, kleju i opcjonalnie swoich ulubionych papierowych, lub innych drobiazgów czy wycinków.

Będziemy pracować na materiałach ze sklepu Dekoracyjna Taśma:

i CraftHouse

Zapisywać można się przez maila: kontakt@scrapstudio.pl lub telefonicznie: 534 840 840

Po więcej informacji zapraszam tu, czyli na stronę ScrapStudia.

ps. dziękuję za wszystkie komentarze pod poprzednią notką i wieloma innymi poprzednimi. Zwyczajnie nie nadążam Wam odpowiadać, ale miejcie pewność, że każdy komentarz jest dla mnie ogromną radością i czytam wnikliwie. Dziękuję za wszystkie miłe słowa :*

O kurczaku, który przy mnie nie zanudził się na śmierć.

2011-11-27T09:00:00.000+01:00

Kroję filet z kurczaka na obiad. Dwieście kawałków różowego mięsa tępym nożem, chyba dwieście tysięcy. Mam wrażenie, że kiedy skończę znudzony już będzie nawet ten kurczak, wstanie z deski i powie coś wulgarnie w stylu "pier... się, jesteś nudniejsza niż familiada". Jestem faktycznie, chyba zaraz zacznę płakać, ale może najpierw wykroję jeszcze tą żyłkę. Przez fileta minęły mi już Rozmowy w toku, fajny serial na CC i cały koncert Hey (jak widać, oprócz tego ostatniego codziennie dawka kultury na najwyższym poziomie ;/). Włożę głowę do piekarnika gazowego, albo włożę sobie mikser do pyska - nie wiem, muszę coś zrobić bo tu oszaleję z tym kurczakiem. Dwieście dwadzieścia jeden, dwieście dwadzieścia dwa, dwieście dwadzieścia osiem... Chyba skończyłam, ale marazm mnie nie opuszcza. Flegmatycznie nalewam olej na patelnię i podpalam gaz. Wbrew moim oczekiwaniom tym razem również nie zapaliły mi się włosy, ani tapeta na ścianie - gaz nie jest tak niebezpieczny, żeby używać tego jako wymówki od gotowania. Pierwszy kawałek rzucam, żeby sprawdzić czy olej już rozgrzany. Skwierczy delikatnie, więc czekam jeszcze kilka sekund i dokładam resztę. Gdy wyciągam rękę po drewnianą łopatkę nagle słyszę zza drzwi wejściowych, z korytarza krzyk:

- Aaaaaaaaaaa ty torbo!!

Torbo? - myślę sobie - torbo to bardzo brzydko. Włącza mi się czujnik sensacji i wpycham oko do wizjera. Ustawiam się pod różnymi kątami, ale nadal nic nie widzę, nie wiem co dzieje się na korytarzu...Ale znowu słyszę krzyk:

- Aaa masz, ty starucho!! - głos ewidentnie kobiecy, nawet mogłabym określić, że należy do jakiejś starszej pani bo lekko skrzekliwy. Wyobrażam sobie, że chyba na korytarzu, na klatce dochodzi właśnie do starcia dwóch siwogłowych, na pewno poszło o coś poważnego. Za chwilę słyszę drugą:

- Sama jesteś starucha, odejdź ode mnie bo jak ci pieprznę tym wózkiem to po schodach nie wejdziesz!!

- A żebyś się w piekle spaliła!

- I tak cię diabeł zeźre!

- Taaak, a ciebie będzie głaskał starucho po tym twoim pysku!

W tym momencie mam już absolutną wizję sytuacji za drzwiami: panie muszą być świeżo z zakupów bo z wózkami, kłócą się najpewniej przy przeciwległej ścianie ale kilka metrów od naszych drzwi, bo nie mogę dojrzeć z wizjera, jedna jest wyższa druga musi być niższa i niższa ma ten niższy głos, a druga bardziej piszczący. Druga jest na pewno chuda i bardziej zajadła, za to pierwsza nie będzie przebierała w słowach. I tak właśnie jest. Grubsza daje popis językowy:

- Gówno będziesz żarła a moich jajek nie dostaniesz, 20 groszy moje byś w błoto wyrzuciła jak na bazarku cię prosiłam ty poj*bańcu. Wstydu mi narobiłaś, nie chcę cię znać.

- Sama będziesz żarła, ja nie chodzę do kościoła w krótkiej spódnicy, chodzę na modlitwę jak człowiek, a nie na rozpustę jak ty, stara jesteś a ci nie wstyd. A te jajka to zgniłe ci oddam, żebyś tam od nich zdechła starucho.

Ho ho ho, ależ tu się sypią epitety, lecę po kartkę i zapisuję, miękkim ołówkiem żeby szybciej szło. Kurczak skwierczy i to ostro, wysoka temperatura zabiła chyba w nim już wszystkie odruchy człowieczeństwa. Uff - chociaż to, kamień z serca, kurcze nie ożyje. Dobra, nieważne, notuję:

- Twój synalek to tylko piwkuje, siedzi tam i tylko mu panny w głowie a ty stara jesteś i głupia. Yyyy (to nie jest takie zwykłe "yyy" gdy nie wie się co powiedzieć, tylko takie pogardliwe "yyy" jakby początek "yyyidź ty!")

- Jeszcze raz mi taki numer na bazarku zrobisz to bóg mi świadkiem że cię tu przez to okno wywalę na zbity ryj i cię ten twój stary nawet nie pozbiera! Wstyd na cały bazar, wszyscy będą mi gadać potem z kim się zadaję. Więcej z tobą nigdzie nie idę!

- Ja z tobą też nie. Wstyd to ty mi robisz!

- Idź bo jak cię zaraz!

- Noo nooo! (skrzeczące i po chwili:) aaaa! ludzie, ludzie! ratujta! biją!! aaa!

I słyszę już tylko odgłosy parasola? wózka? szmat? czymś uderza. Oprócz tego dźwięki zawziętej walki w stylu "a masz" lub "giń".

Myślę, że to moment na sąsiedzką zdrową interwencję. Oceniam sytuację - w razie czego w zasięgu ręki mam tłuczek do mięsa. Otwieram zasuwkę i wystawiam twarz za drzwi. Moim oczom ukazuje się widok prawie identyczny z tym wyobrażonym: dwie siwulki naparzają się parasolami. Ale kiedy zauważają mnie natychmiast przestają. Nagle rozlega się cisza i zaczynam się zastanawiać czy przypadkiem mi się to nie śniło. Ale to nic, pytam: "Może... czy... coś się stało?". Yyy - fak fak fak, zaraz mnie zatłuką, widzę to po ich minach, właśnie nacisnęłam guzik z opcją detonacja. Help!

Nie mylę się, staruszki właśnie przetransformowały w najlepsze przyjaciółki i wspólniczki w walce ze mną. Jednak odpowiada: "Niee, a co, ciekawska sąsiadeczka, nos w nieswoje sprawy wkłada gówniara?". O nie proszę pani, ja już nie gówniara, znam przynajmniej dwie osoby, a co najważniejsze są to mężczyźni, którzy mówią do mnie na pani i to kilka razy dziennie. Nie pozwolę sobie, żeby mnie tu od ciekawskich wyzywali. To, że w trakcie podsłuchiwania cichszych momentów wypróbowywałam różne szklanki i kubki w połączeniu ze ścianą nie oznacza, że od razu jestem ciekawska. Zresztą przez ścianę z płytkami i tak nic nie słychać wystarczająco dobrze.

- Słucham!!?? - dopytuję, ale to nie jest to słucham, kiedy się słucha i niedosłyszy, tylko słucham obrażone, dotknięte czymś bolesnym i zadzior.

- A co, głucha? Uszów nie myła? - odpowiada druga, ta co przed chwilą wzywała pomocy.

- Może i głucha bo drzecie się tu na całą klatkę! - No co, chcę sobie ulżyć jak potrafię, a że raczej nie potrafię to wychodzi mi jakieś lamusowanie.

- A co ty mi tu będziesz podskakiwać, u siebie jestem będę krzyczała ile będę chciała.

Tu standardowo zabrakłoby mi słów i przyszłyby na myśl po około pięciu minutach, ale pojawia się czwarty decydujący bohater. Z drzwi naprzeciwko wyłania się facet, jakiś taki koło trzydziestki nie najgorszy i w dłoni trzyma tłuczek do mięsa(!). O matko bosko - przeznaczenie, cud, eudajmonia!

Nie odzywa się i zapada cisza. Babcie patrzą po sobie i na mnie, i na pana. Po chwili odwracają się i wchodzą do swojego mieszkania (tzn. jednej z nich, mam nadzieję), są już chyba zbratane ostatecznie, bo jedna drugiej wózek zakupowy popycha i poprawia. Oniemiałam, ale kamień z serca. Stoję jak ten tłok w progu i wciąż szukam słów, których powinnam była użyć, na myśl przychodzi mi tylko "no!", więc używam i milknę ponownie. Pan z naprzeciwka z tłuczkiem do mięsa robi się przystojniejszy i stwierdza błyskotliwie: "ale coś śmierdzi, ktoś dziś nie zje obiadu". Nosz ku*wa mać! To mój kurczak! Uśmiecham się jakoś żałośnie i chowam do mieszkania. Zakręcam gaz i wrzucam kurczaka do kosza. Przede mną dziś długie, nudne i żmudne skrobanie przypalonej patelni. Cholera! No to jestem w punkcie wyjścia. Ale sąsiadów chociaż poznałam.

Sąsiedzkie zatargi nie zostawiają mi zbyt wiele czasu na scrapowanie. A serio to po prostu dużo się uczę, scrapuję tyle ile muszę, aby przeżyć :D O wzlotach weny nie ma tu mowy. Dla CraftHouse zmajstrowałam ostatnio książeczkę z inspirującymi zdjęciami, które gromadzę między innymi na Pintereście. Oto ona:

Więcej o pracy możecie poczytać na blogu CraftHouse, a ja tymczasem się już żegnam, bo jak piszę tego posta to jest baaardzo późna noc. :)

Niedziela na ray of death.

2011-11-20T13:43:00.001+01:00

Dziś się nie rozpiszę. Założyłam dziś rano strasznie wygniecioną spódnicę i do tej chwili się nie wyprostowała - to może być przyczyna. W takim razie pokazuję jak dużo zrobiłam.

Po pierwsze pierwsza kartka, która jest znośna dla mojej psychiki. Nareszcie odmówiłam sobie mapki i planowania. Wyszło tak:

Do poczytania o kartce i podejrzenia czego użyłam można wpaść na bloga CraftHouse.

Od kiedy "zamroziłam" się w Liftonoszkach nie zrobiłam żadnego lifta. Kiedy tylko zobaczyłam nowy scraplift na Art piaskownicy postanowiłam coś z tym zrobić. Praca M.Penner bardzo mi się spodobała. Pracując z tym liftem przypomniałam sobie jaka to trudna sprawa. Niestety nie jestem zadowolona z efektu, ale cieszę się, że przez to przebrnęłam :))

Papiery to głównie CratePaper ze scrapki.pl, absolutnie uwielbiam chyba wszystkie kolekcje. :))

Tu zapraszam do oglądania pięknego oryginału który zliftowałam:

Jakiś czas temu brałam udział w pierwszej edycji "Projektu zeszyt" organizowanego przez Michelle. Moim wkładem były strony z grubej, starej książki kupionej kiedyś na spółę z Zuzą :D "Obleciałam" je lekko akwarelką i takie wysłałam do Miszelki. W zamian dostałam piękny, bardzo inspirujący zeszyt z mnóstwem różnorakich stron. Pomyślałam, że to świetna baza do art-journala i właśnie tak postanowiłam go wykorzystać. Powstały już pierwsze trzy wpisy i oto one:

Ostatni wpis powstał podczas sprzątania bałaganu na biurku po scrapie, ale nie tylko o takim bałaganie mowa :)

Acha, i jeszcze na koniec, żebyście sobie nie myślały, że u mnie to zawsze na wesoło, to spójrzcie na ray of death :D

Bo niedziela tak nastraja :D

Story about leki przeczyszczające

2011-11-16T21:30:00.000+01:00

Jakiś czas temu, brnąc przed zaułki farmakognozji itp nabierałam pewności, że jestem genetycznie cofnięta. Przewidywałam prawdopodobnie zanik mózgu, albo przynajmniej lewej półkuli. To nie było wcale miłe uczucie, trochę oszałamiające, ale dawało też pewne usprawiedliwienie gdy na teście czytałam pytania jedno po drugim a każde następne brzmiało coraz bardziej obco i nieswojo. Może i byłoby mi z tym całkiem dobrze, bo przecież może po prostu nie potrafię się niektórych rzeczy nauczyć, może moim przeznaczeniem jest kosić trawniki albo pewnej nocy wyrosną mi skrzydła i wszystko stanie się jasne. Jednak sytuacja uległa zmianie. Nie żeby mózg mi nagle urósł, ale od strony technicznej coś się zmieniło. Zmienił się wykładowca. Teraz krótka charakterystyka poprzedniego: pani dobijająca ze skowytem pod siedemdziesiątkę, zaczątki zeza rozbieżnego, głos ropuchy. W segregatorze posiadała około tysiąca kartek a4, na których opierał się jej wykład. Gdy tylko otwierała segregator dostawała jakiegoś szału podniecenia, zboczonej ekscytacji - oczy powracały w normalne, zdrowe położenie, jeden szybki, głęboki wdech i na tym jednym wdechu następne trzy godziny "bla bla bla bla bla" x 1000. Kartki jedna po drugiej wędrowały na nowoczesny rzutnik, wdech się nie kończył, leciała na nim jak na kostce smalcu, spodziewałam się że z nosa w końcu poleci jej cienka strużka krwi a następnie wybuchnie głowa. Nie stało się to na szczęście, a może jednak... bo przecież wykładowca się zmienił. Gwóźdź programu. Pan doktor o owocowym nazwisku, ale przecież nie będę go przytaczać, umówmy się Pan... Jabłkowy. Ten z kolei dobija już chyba pod osiemdziesiątkę, ale wierzcie mi, nie ma przy tym żadnych skowytów. Na czubku głowy podręcznikowy przykład geriatrycznego zaczesu z lewa na prawo - ujmujące. Chyba zupełnie Jabłkowy musi nie lubić kobiet. Żonę oczywiście posiada, ale kiedy ktoś zbyt długo przygląda się jego obrączce zawstydzony ją zasłania. Mówi że jego kobita w domu pewnie już kaszę nagrzała i oby już spała jak wróci. Można by powiedzieć, że w jego wyglądzie i zachowaniu nie ma nic zachęcającego do nauki, ale to się nie liczy. Jabłkowy ma niebywały, chyba kosmiczny dar przekazywania wiedzy. Robi to w sposób odrobinę zuchwały i kontrowersyjny (dla jego równolatków), ale niesamowicie skuteczny. Dzieje się to tak, że tłumacząc zagadnienia z fitoterapii odszukuje w swojej zaczesanej głowie wiele absurdalnych, obrzydliwych, nieprzyzwoitych skojarzeń. Nie jest oczywiście brzydko bezpośredni, całość odbywa się w sposób zawoalowany i absolutnie nietandetny. Podam przykład: ropucha powiedziałaby "według badań statystycznych przeprowadzonych przez bla bla w roku bla bla na podstawie bla bla problem powolnej przemiany materii, problem z regularnym wypróżnieniem najczęściej dotyczy kobiet. Dzieje się to najczęściej w województwie bla bla i wiele niepotrzebnych szczegółów". Jabłkowy powiedział zwięźle: "Problemy z zatwardzeniem najczęściej mają kobity. Dlaczego? Bo najwięcej żrą. I to byle co." Tu oczywiście nie mogłoby się obyć bez protestów 15 dziewcząt w grupie ze mną na czele. Jabłkowy kontratakuje: "No proszę zobaczyć." i wskazuje na otyłą koleżankę z ostatniego rzędu, która na każdych wykładach na biurku rozkłada bufet parówkowy, a na przerwach chodzi z tłustą okolicą ust. Potem wskazuje na kilka innych biurek dziewczęcych: papierki po knopersie, torba po czipsach, butelka po koli. No ok, dobra, zgadzam się. To był pierwszy przykład. Teraz drugi, olejek rycynowy na przeczyszczenie. Żebyśmy dobrze zapamiętali, że działa natychmiast i bardzo skutecznie Jabłkowy powiedział: "Jak olejek rycynowy to najpierw reklamówka w spodnie. Tylko wcześniej jeszcze poćwicz szybką wymianę reklamówki na nową". Suchy wyciąg z Aloesu, Alonę po prostu przyniósł i każdemu z puszki nasypał do piórnika albo torby. Żebyśmy zapamiętali, że nienajładniej pachnie, jest czarny, jak się rozgniecie zielony i trudno się sprząta. Sposób przyjmowania nasion siemienia lnianego przedstawił w ten sposób: "Producenci wprowadzają pacjentów w błąd pisząc żeby nasiona zalać wrzątkiem, albo gorącą wodą. Miałem kiedyś teściową (tu milknie, powtarza słowo "miałem" i znacząco się uśmiecha ) i tłumaczyłem jej jak krowie na polu, że jak ma masę kałową to żeby trzy łyżki siemienia zjadła i popiła dużą ilością wody. Tak po prostu. Co za kobita! Nie słuchała, była przekonana że musi zalać gorącą bo tak napisali. A przecież (tu tłumaczy o co chodzi, że śluzy nie wydzielają się pod wpływem gorącej wody i parzenie i picie takiej sprawy jest bez sensu). To był tłumok" - podsumowuje. Ktoś z nas zapytał dlaczego mówi, że "miał" teściową, co się z nią stało. Odpowiada: "No a myślicie że ile można żyć bez wypróżnienia? Kał to chyba pod uszy musiała mieć.". Komuś może się nie spodobać, pfff... nawet mi czasem się nie podoba to w jaki sposób tłumaczy. Ale faktem jest że zapamiętuję, i jaka ta notka długa tak mogłabym pisać co było na wykładzie dziś, w tamtym tygodniu i dwa tygodnie temu. Mózg mam zdrowy, jest w porządku, tylko musi mieć punkt zaczepienia, chociażby te masy kałowe pod uszy. W ogóle o masach kałowych to mam jeszcze jedną historię ze studiów, ale to następnym razem. Jest lepsza :D
Jabłkowy dziś na koniec wykładów powiedział "i to była ta zasrana story about leki przeczyszczające" i stąd ten tytuł. A teraz konkrety:

Z okazji konkursu na Scrapujący-Polkach postanowiłam wreszcie zmobilizować się do jesiennego albumu. Wymiar największej strony to 13x10,5cm. Głównie są tu papiery z CratePaper ze scrapki.pl, ale jest też trochę 7gypsies i innych ścinków. Jak zwykle jest mediowo - gesso, ecoliny, liquid pearls, na folii tusze alkoholowe, na okładce czarna akrylówka i glossy accents. A na zdjęciach ja i Ula z pewnego, bardzo jesiennego poranka.

Codzienność trzynastego...

2011-11-13T11:46:00.001+01:00

Dziś 13, czyli kolej na upgrade razem z dziewczynami z DT CraftHouse. Nie tylko tym razem 13 okazała się dla mnie pechowa i porażka sromotna. Kiedy dostałam segregator do upgrade'owania, pomyślałam że nic łatwiejszego i że na wyższe wierzchołki już się wspinałam (patrz latarnia ;p). Okazało się jednak, że poległam absolutnie:

Nie ma się czym chwalić, więc nie będę. I to że użyłam Różowych Mglistych Snów też nie przyniesie im sławy. Za to zachęcam abyście udały się na bloga sklepowego, tam o wiele przyjemniejsze dla oka prace.

Znacznie milej pracowało mi się jakiś czas temu w wędrownym żurnalu Pasiakowej. Temat "codzienność" dał mi duże pole do interpretacji. Strona wygląda tak:

Teraz przyszła kolej na losowanie szczęśliwego numerka z posta tydzień temu. Pytanie nie było trudne, tylko ja jak zwykle jęczałam niepotrzebnie, że na pewno nikt się nie połapie o co mi w ogóle chodzi. Jednak jesteście niezawodne i strasznie lubię coś dawać osobom, które tu przyjdą i jeszcze im się chce zostawić komentarz. Za komentarze pod każdym postem jeszcze raz bardzo dziękuję, sprawiają tyle przyjemności, że nawet trudno to opisać.

W losowaniu wzięło 16 dziewczyn, a wylosowany numerek to:

Czyli Agi!

Proszę koniecznie o adres na maila :))

A Pampuchowi dziękuję za świetną radę, na pewno wykorzystam.

A ja już znikam. W trakcie zaawansowanych robót jest mój jesienny album, bo jak wiecie z poprzedniego posta zdjęcia już mam. Ostatnio udało mi się upolować chyba jedno z ostatnich słońc i przepiękne kolory liści. Album będzie bardzo kolorowy! A to na przystawkę: :)

11/11/11

2011-11-11T19:25:00.001+01:00

Zdjęcie z dzisiejszego porannego spaceru, z okazji 11/11/11 i świetnej zabawy na Art-Piaskownicy:

Czekoczyna vs. robaki 0:1

2011-11-06T19:05:00.000+01:00

Przed samą przeprowadzką Owca zasiała we mnie ziarenko niepokoju. Pewnego uroczego wieczoru opowiedziała mi ze szczegółami swoje doświadczenia z domowymi intruzami - robakami. Nie wiem czy to było po mnie widać, ale z każdym jej słowem robiłam się bardziej przerażona. Myślałam sobie o mieszkaniu, do którego się przeprowadzamy, niby po remoncie, ale wcześniej zaniedbane przez niechlujnych lokatorów. Kilka dni potem, gdy kartony i torby z rzeczami zaczęły się gromadzić na nowej podłodze, a przede mną była pierwsza noc w tym miejscu dopadała mnie wizja przyczajonego robala, który o północy zaskakuje mnie delikatnym skrobaniem i szelestem. Albo co gorsze szybko przebiega mi po odsłoniętej, wykremowanej dłoni (w sumie jak wykremowana to mógłby się nawet przykleić). Ale to nic, zmęczona zasnęłam szybko. Następnego dnia okazało się, że mimo braku dowodów na istnienie w tym mieszkaniu jakiegokolwiek insekta obawiam się nadal. Wykonałam niezbędny telefon do Mamy, bo przecież Ona zna się na wszystkim. Nie pomogło - Mamie jakby rozwiązał się język, w słuchawce czekał na mnie potok słów o jej życiowych doświadczeniach związanych z robakami. W pamięci odgrzebała nawet jakieś ukraińskie, gdzie robaki w nocy spadały z sufitu na pościel. Lekko podkolorowane, w ustach mojej Mamy z fantazją, zadziałało na wyobraźnię sto razy silniej niż życiowe opowieści Owcy. Mama pocieszyła mnie jednak dwoma faktami: robaki nie czają się jak pająki w zakamarkach, więc jak są to po prostu są, oraz że najlepiej je widać gdy w nocy nagle zapali się światło. Pierwsze dodało mi otuchy podczas sprzątania kuchennych szafek, drugie postanowiłam wypróbować natychmiast. Przed pierwsze dziesięć minut co chwilę gasiłam i zapalałam światło (stojąc na stołku, oczywiście). Potem uznałam, że w sumie robak nie ma po co wychodzić, więc w strategicznych miejscach ułożyłam kawałki jedzenia. Na łóżku skórkę od chleba, na taborecie plasterek kiełbasy (swoją drogą ostatni, później miałam na niego wielką ochotę), a za telewizorem wysypałam chipsy. Zgasiłam światło i czekałam. Cisza i nasłuchiwanie oraz oczywiście wielki strach. Tylko cykanie zegarka... Nagle szybko zapalam! I... wielka katastrofa. Oczywiście nie było ani jednego robaka, ale za to tragicznie spadłam ze stołka uderzając głową w futrynę. Później musiałam się monitorować przez resztę wieczoru czy nie mam wstrząsu mózgu od tego robakobrania.

Mimo, że usypiałam już znacznie spokojniejsza (a raczej trochę przymulona od upadku) to kolejnego dnia postanowiłam dalej drążyć temat. Podczas codziennej wizyty Pana Wiesia ugryzłam ten wątek w podejrzliwym tonie: "Czy nie myśli pan że mógłby tu czasem być jakiś robak, może gdzieś pod podłogą, albo za kuchenką, tak w ogóle w życiu?". Pan Wiesio zakręcił się wokół własnego brzucha, zastękał i wydobył z siebie trudne słowa: "w zasadzie, że tak powiem... raczej nie... (od teraz skracam i streszczam co powiedział bo mi linijek zabraknie na te wszystkie wielokropki:) na początku remontu była tu dezynsekcja przy okazji dezynsekcji, deratyzacji i dezynfekcji zsypów. Poprosiłem tego gościa za kase żeby mi tu zde... no wie pani. Raczej tu nic nie ma, może jakiś pojedynczy od zsypu podejdzie, ale to raczej nic wielkiego (nic wielkiego? to robaki mogą być wielkie??!!). Ale zamówiłem wam dezynsekcję, mamy już termin, facet przyjedzie i wam zrobi.... (i tu opis czynności jakie będzie wykonywał facet w celu oczyszczenia - wypowiedź pana Wiesia trwała około 20 minut i zdążyłam w tym czasie obrać ziemniaki i prawie je ugotować).

Póki co nikt się nie pojawił, ale ja już przestałam się obawiać. Spałam tu już wiele nocy i ani jeden robak nie wpadł mi w oko ani na pościel. Pewnie ich nie ma, a jeśli są to bardzo dobrze się kamuflują. Jednak na faceta czekam.

Kilka dni temu w moje ręce wpadła świeżutka nowa kolekcja Mglistych snów Owcy projektu. Przy okazji również prawie tak samo świeża kolekcja ILS Rise&Shine. Od razu dostrzegłam, że w pewnej mierze znakomicie do siebie pasują. Postanowiłam świętować to odkrycie nowym layoutem, który bardziej mglisty już chyba nie mógłby być.(wykorzystana fotografia pochodzi ze strony johleene.tumblr.com, ale zdaje się, że ona już nie istnieje)

Całe materiałoznastwo znajdziecie na blogu CH. No, prawie całe. Brakuje tam jednego składnika i z tym wiąże się malutkie Candy, które tu urządzam:

Z Mglistych snów wykorzystałam papier Beżowy i elementy nr. 3, ale także jeszcze jeden, niewymieniony ani na blogu sklepowym ani tu. Tego kto go odszuka proszę o pozostawienie komentarza z nazwą niewymienionego papieru z Mglistych snów. Mam nadzieję, że zagadka nie jest zbyt trudna. Podpowiem, że kawałki tego papieru nie są wyraźnie widoczne (ewentualnie niewyraźnie ;p) na żadnym zdjęciu szczegółów, ale na zdjęciu całości widać je dobrze. Mam nadzieję, że osób które poprawnie odgadną będzie więcej niż jedna, wtedy w notce w przyszłą niedzielę wylosują jedną która otrzyma ode mnie NAGODĘ. Ale ostrzegam, nagroda atrakcyjna, CraftHouse'owa i przydasiowa. Warto szukać :))

Poznajcie pana Wieśka.

2011-10-31T20:48:00.002+01:00

Gdy zauważyłam, że komentarze pod ostatnią notką już "czekają na moderację" (co ustawiłam tylko w przypadku postów starszych niż 2 tyg) od razu otworzyłam okienko z długopisem i nadrabiam. Dwa tygodnie mogą upływać na co najmniej sto rozmaitych sposobów. Moje były burzliwe i bardzo potargane. W ciągu dwóch tygodni mogłabym wziąć 28 gorących kąpieli z bąbelkami, ugotować nawet pięć zjadliwych posiłków, raz wyprasować kilka bluzek, nauczyć się trzystu synonimów leków psychotropowych, 15 razy zmieniać lakier na paznokciach, skubać dwukrotnie brwi i raz zacząć sprzątanie. Jednak tym razem w ciągu dwóch tygodni postanowiłam się przeprowadzić. Ale w tym zdaniu jest zbyt wiele nieścisłości.Po pierwsze nie postanowiłam, tylko musiałam się przeprowadzić. Po drugie planowałam załatwić to w ciągu jednego popołudnia, no może dwóch. Po jednym wieczorze pakowania i jednym dniu poszukiwania nowego lokum pomyślałam, że już będę szczęśliwa. Potem był tydzień obcowania ze swoją chwilową prawie-bezdomnością i przemyślenia egzystencjonalne: szybko przekonałam się, że do życia potrzebne jest mi stałe miejsce na kosmetyki, a pociąg nadaje się na podróże tylko raz w tygodniu. Wkrótce jednak wprowadziliśmy się do nowego mieszkania i praktycznie w tym momencie zaczęła się właściwa historia.

Znacie osoby, które wciąż się przedrzeźnia? Nawet biedny, wszędzie parodiowany Wałęsa. To osoby tak niezmiernie charakterystyczne i wkurzające swoją manierą w głosie, seplenieniem, albo tonem, że poznałabyś je nawet tylko "ze słuchu". Właśnie kimś takim jest właściciel naszego nowego mieszkania. Byłby pękającą w powietrzu kolorową bańką mydlaną, gdyby nie to, że w kuchni dokańcza właśnie remont, napotykając przy tym rozmaite trudności. Tym samym jesteśmy skazani na jego obecność wieczorami, aż nie skończy.

Szybko się poznajcie, to pan rozlazły Wiesiek. Tłuściutki i przebiera się w robocze, porwane ubrania. Aparycja przemiła i nastrajająca łagodnie. Gorzej z komunikacją i organizacją:

Ja: Panie Wieśku, kiedy pan teraz przyjdzie?

Pan Wiesiek: Noo... że tak powiem... (głaszcze się po brzuchu, spuszcza co chwilę wzrok na podłogę, ton głosu ma powolny i bolesny, jakby pchał prosiaka pod górę jedną ręką) jeśli nie będę musiał z synem... że tak powiem... mmm... do lekarza jechać... no to będę się starał... żeby noo... jutro przyjechać.

W tym momencie jestem już umęczona jego odpowiedzią. Kiwam głową i odwracam się na pięcie. Jednak właśnie w tej chwili Pan Wiesiek szybko przyspiesza swoje sapanie, aby zwrócić moją uwagę i głośno dokańcza (stopniowo jednak coraz ciszej mówi):

Ale noo... jakbym... z tym Bartkiem... jak by mu coś tam jednak było... że tak powiem...

W tym momencie jestem już zajebiście umęczona jego dokańczaniem odpowiedzi. Ponad wszystko chciałabym dokończyć za niego, pieprznąć jak kartoflem w szybę "ale jak pojadę to lekarza to tu nie przyjadę" i zamknąć za nim drzwi z nadzieją, żeby Bartek jednak złapał jakąś jelitówkę. Ale nie robię tego nauczona już szybkim doświadczeniem - Pan Wiesiek zawsze i tak musi dokończyć sam, nawet za drzwiami. Więc mój mózg bierze trzy głębokie oddechy i nadstawia fałszywe, wyłączone ucho:

Nooo... to wtedy.... to ja... że tak powiem raczej... no wie pani... nie przyjechałbym.

Szok! - myślę i uśmiecham się serdecznie. Idę kręcić loki do łazienki. Pan Wiesiek zbiera swój majdan, co zajmuje mu około godzinę, tylko po to by jutro go rozkładać na nowo wcale nie szybciej. Następnego dnia Pan Wiesiek znowu pojawia się w mieszkaniu. Tym razem postanawia obudzić mnie o szóstej, bo skoro mam ten jeden dzień w tygodniu gdy zajęcia zaczynam o 12, to chyba i tak nie chciałabym spać dłużej, prawda? A może nawet i prawda, i chętnie bym pomogła, aby tylko szybciej to poszło. Jednak wieczorem mija czwarta doba a złożona jest nadal tylko jedna z czterech nowych szafek kuchennych. Nagle słyszę powolną kur*ę pana Wieśka dobiegającą z kuchni: "noo... ooo... nooo... kur*a, noo... kurza twarz...." Zastanawiam się co tym razem, ale po chwili słyszę, że zepsuła się wiertarka. Opadam z sił i znowu biorę trzy głębokie oddechy. Tylko one mogą mnie uratować. Następnego dnia wyjechałam, wracam jutro i ciekawa jestem niezmiernie co zastanę. Nowe mieszkanie to siedlisko obaw i niepewności, ale jest tu też masa prześmiesznych sytuacji oraz przygód. Najważniejsze - zapoznanie z Wieśkiem macie już za sobą. Teraz bądźcie przygotowani na poważne dawki jego popisów. Będę relacjonować :)

A teraz gwóźdź programu, najnowsza kolekcja w CraftHouse "Foggy Dreams" projektu Olgi, która z dnia na dzień jest zdolniejsza i ładniejsza :D

W skład kolekcji wchodzą nie tylko papiery 30x30cm, ale również arkusze z dodatkami do wycinania, długie karty journalingowe, trzy fantastyczne stemple i przede wszystkim zupełna nowość na naszym polskim rynku - maska.W dodatku jest duża i w bardzo dobrej cenie! Spójrzcie tylko na te piękności:

Całość do obejrzenia na blogu sklepu i do kupienia w sklepie. Kolekcję możecie również wygrać w candy na sklepowym blogu.

W sklepiku z tej okazji czeka też na Was masakryczna przecena papierów z poprzedniej kolekcji CH. Zajrzyjcie koniecznie!

Ja przez przeprowadzkę nie mam Wam niestety zbyt wiele do pokazania. Moja ostatnia publikacja na CraftHouse to album "Pierwszy roczek Kacperka", który zrobiłam dla rodziców bratanka. Nie czuję się z tym albumem najlepiej, bo mało w nim moich ulubionych technik, jednak tworzyło się bardzo przyjemnie. Zapraszam tu do poczytania. A w tym miejscu pokazuję tylko niewiele zdjęć bo naprawdę nie mam gorących uczuć do tego albumu. :)

Oprócz papierów i dodatków z CH użyłam tu wiele papierów z ILS, The ScrapCake oraz tekturek z Wycinanki i Scrapińca, czyli dobre bo polskie :D

Polegaj na sile ud koleżanko!

2011-10-16T09:00:00.000+02:00

Najpierw do Twojego nosa dobiega obezwładniający swąd, wszechogarniający fetor i w końcu odurzający odór. Myślisz sobie "spieprzam stąd" ale fizjologia nie pozwala, łapie Cię za podbrzusze i poniewiera. Rzuca Cię o ścianę i chyba przyklejasz się do jej brudu. Tak, jesteś w toalecie publicznej. Chcesz umrzeć, albo przynajmniej wreszcie się wysikać. Kolejka jest długa, a z umywalki wciąż leci woda agresywnie przypominając Ci o potrzebie. Na podłodze wciąż jest jakaś ciecz, nie chcesz jej kontemplować. Kontakt wzrokowy z dziewczyną przed Tobą, telepatyczne błaganie "przepuść mnie pierwszą, dam ci dziesięć zeta" nie skutkuje. Więc myślisz już o niej pogardliwie, myślisz że jest pindą z rozmazaną kredką pod oczami. Wizualizujesz sobie jak rzucasz w róg tego kibla petardę wielkości jamnika i cała kolejka wylatuje w powietrze, a Ty zostajesz sama z muszlą klozetową, a w zasadzie dziurą w podłodze po niej. Na szczęście w końcu ogonek do tego miejsca przyjemności się kurczy i dopadasz do klamki. Psychicznie walczysz ze sobą, rozgryzasz logistycznie jak ją nacisnąć, żeby nie dotknąć, albo chociaż nie dłonią. Słysząc za plecami cmokanie zniecierpliwionych stawiasz wszystko na jedną kartę - dotykasz klamki. To ja, królowa ubikacji, I już tu jestem, już u źródełka, już witam się z gąską. Nerwowo szukam miejsca do położenia torby, lecz po wstępnych oględzinach zawieszam ją sobie na szyi. Ręce muszę mieć wolne bo teraz wypruwam pół rolki papieru toaletowego i, z moczem w końcowej fazie postoju w pęcherzu, wykładam deskę klozetową papierem. Najpierw trochę nasiąka bo była mokra, po trzeciej warstwie jest już suchy. Wydawałoby się, że teraz spokojnie można już na niej siadać, ale nic bardziej mylnego. Usiąść na desce klozetowej w publicznej toalecie, po tej grubej babie z zarośniętymi pachami, po pryszczatym transseksualiście i dziesiątkach innych zdesperowanych potrzebą wydalenia? Nigdy! Przybieram pozycję bojową - tak, będę sikała w powietrzu. Sprawdzam czy zamek w drzwiach przekręcony, poprawiam torbę na szyi (jeśli zima to ewentualnie kurtkę mam przewieszoną przez ramię) i zaczynam być elastyczna. Możliwości jest wiele, można okrakiem, można polegać na sile ud, można nawet wejść na kibel, jednak za każdym razem trzeba ostro balansować. Nie wypada dotknąć ściany, czy drzwi, bo przecież na nich jeden wielki zaraz. W dłoni tylko ostatni kawałeczek papieru toaletowego i nadzieja, że mocz popłynie szybkim i zwartym strumieniem. A nie jest to takie proste jakby się wydawało, bo mocz w takiej stresowej sytuacji potrafi się zatrzymać. Z autopsji wiem, że nawet na kilka długich minut. Wtedy może pomóc zmiana pozycji, lub rozmyślanie o przyjemnościach związanych z wodą. W każdym razie kiedy już wszystko co miało być załatwione poszło gładko spuszczam wodę naciskając spłuczkę palcem zawiniętym w papier toaletowy i jestem szczęśliwa. Zaczynam żałować wcześniej wydanych wyroków na dziewczynę z rozmazanym makijażem. Chciałabym ją nawet może jakimś gestem przeprosić, ale tak po ubikacji... nie wypada. Zmierzam w stronę umywalki - gejzera i myję ręce. Suszarkę zwykle sobie odpuszczam, bo słabo suszy i tylko przedłuża męczarnie w tym odorze. Wychodzę jako nowa osoba, z bagażem doświadczeń, ale świetlaną przyszłością.

Pomyślicie sobie może, że to moje naciskanie przycisku spłuczki palcem zawiniętym w papier, przesadne wykładanie deski klozetowej, unikanie klamki jak ognia i miłość do kranów łokciowych to przesada, ale ja usprawiedliwiam się rokiem na studiach pielęgniarstwa gdzie na wstępie przeszłam uświadomienie terapią szokową o ilości brudu jaki napotykamy w takich miejscach. Od dawna wydaje mi się, że jakaś mądra głowa powinna stworzyć etykietę zachowań w toalecie publicznej. Ja na pewno zaliczyłabym do niej jedną zasadę: jeśli w toalecie publicznej jest więcej niż dwie kabiny i brak kolejki zawsze zostawiaj kabinę przerwy pomiędzy "klientami". Daj mi i sobie jakąkolwiek intymność w tym trudnym momencie zagłady jeśli tylko możesz. Dodałabym ogarnianie szczotką muszli jako podstawę, jeśli właśnie sporządziłeś "numerek drugi". Wejście do ubikacji pełnej niespodzianek potrafi załamać psychikę na resztę dnia. W szkole mam teraz niskie ściany kabin i można swobodnie przechodzić z jednej do drugiej górą. Kiedyś w ten sposób zaskoczyła mnie bardzo flexible koleżanka - stanęła na swojej muszli i zajrzała (!!) do mojej kabiny. Z miną rozpieszczonego aniołka zapytała "Katarzyna, masz pożyczyć papiera?". Nie! Tak się nie robi! Potem z zakłopotania przez tydzień musiałam udawać że nie istnieję, bo zastała mnie w pozycji gdy polegałam na sile ud i wizualizowałam rzekę.

Zdaję sobie sprawę, że nie wszystkie publiczne toalety wyglądają tak jak z opisu powyżej. Są również te czyste i całkiem nieśmierdzące. Są też takie zupełnie wyjątkowe, jak na przykład toalety w podstawówce. Przysiadało się niby na krótkie siusiu pomiędzy plastyką a przyrodą, a po chwili już zaczytywałaś się w poetyckich frazach na ścianach. Czasem można było się dowiedzieć z takiej ściany, że ktoś bardzo cię kocha, a chłopcy dostawali w tym miejscu numery telefonów, imiona i klasy dziewczyn, które lubiły się całować, a w liceum co innego. Jeśli chodzi o liceum to nigdzie nie widziałam tak zdewastowanego kibla jak męski w moim ogólniaku. To był pogrom, największa demolka mojego życia, kibel w stanie ostatecznego zniszczenia, substancje i wydzieliny na ścianach, raz nawet podpalenie. W gruncie rzeczy nie rozumiem dlaczego, przecież chłopcy byli całkiem mili i grzeczni. W tym chlewie zawsze stało kilku ze skromnymi papieroskami i czymśtam w spojrzeniu - urzekający. Zawsze odstrasza mnie też łazienka w KFC w centrum, tam jest zawsze najwięcej czegoś na podłodze, najdłuższa kolejka, najgorszy zapach i najwięcej papierem trzeba wykładać. Normalnie się odechciewa.

Dość już o tych ubikacjach, lecę do przyjemniejszych spraw. Poczyniłam scrapa pokonując opory i ucząc się czegoś nowego. Czego? Do przeczytania tu. Oto efekt:

Jest odrobinę mixed-media jak zwykle, ale oprzeć się nie mogłam. Zdjęcie, które wykorzystałam pochodzi stąd.

Patrzcie co znalazłam. Inspirujące jak cholera, prawda?

Strona tego art-journala jest autorstwa Diane Rooney. Chyba będę musiała na tym blogu poświęcić jeden dzień w tygodniu na posta zbierającego takie znalezione inspiracje, dla mobilizacji oczywiście.

Wieszak w roli głównej.

2011-10-13T10:00:00.000+02:00

Minęło wiele dni zanim odrzuciłam wielkie marzenia o znalezieniu w sklepie "wszystko po 5zł" wyjątkowego skarbu i to w dodatku w kilku egzemplarzach. W końcu uznałam swoją porażkę i padło na zestaw drewnianych, dziecięcych wieszaków. Długo myślałam jak go zalterować aż w końcu pomyślałam, że to będzie dobre miejsce na rozmaite zawieszki. Wieszak zmieniłam dosyć skromnie: okleiłam stronami z książki i nierównomiernie pokryłam gessem. Jako zawieszek użyłam starego klucza na koronce, kryształku, ozdobnego guzika, małego biżuteryjnego kluczyka. W akrylową zawieszkę wsunęłam motyla wyciętego z papieru ButterflyGarden, a krawędzie pokryłam metaliczną farbką w kolorze miedzi. Przypięłam także zdjęcie, które jakiś czas temu sobie kupiłam i od razu bardzo polubiłam. Wszystkie zawieszki nawlekłam na sznurek, którym owinęłam wieszak.

A efekty pracy Moriony, Zuzy i Owcy oraz jak wyglądał wieszak przed są tu. Zajrzyjcie koniecznie bo można tam też wygrać taki sam wieszak z garścią przydasi, które tym razem wysyłam ja.

Pastele z charakterem.

2011-10-11T21:06:00.001+02:00

Podniecenie, ekscytacja, strużka potu z emocji, niecierpliwość - to wszystko czuję pisząc tą notkę. A winowajcą jest jak zwykle Piekielna Owca, czyli Olga Heldwein. A wiadomo, że jeśli wymieniam nazwisko to szykuje się coś grubszego. Lada dzień przed nami premiera kolejnej kolekcji papierów projektu tej zdolnej scraperki. Oto co przed nami - malutka zajawka:

Czy widzicie to co ja? Te piękne, lekkie ale z charakterem pastele? Osobiście naprawdę nie mogę się doczekać i już planuję layouty :D A najlepsze jest to, że na kolekcji papierów się nie kończy, bo przed nami również dodatki do kolekcji w rozmaitej postaci. Po szczegóły o Foggy Dreams zapraszam tu i do odwiedzin w ogóle zapraszam też bo będzie na pewno coś słodkiego ;)

A wracając do tematu z poprzedniej notki to naprawdę zaskoczyłyście mnie tą chęcią zagospodarowania swojej ściany moim kolażem i wbitymi hakami :D Bardzo jest mi miło, rozpuszczam się z przyjemności. Nie pozostaje mi nic innego jak wieczorna schadzka z panem randomem:

Blejtram ślę (a może podaję przy kawce?) do wyjątkowej urody Drugiej Szesnaście :D

Rumuńska tramwajowa księżniczka.

2011-10-09T12:19:00.000+02:00

Godzina 21 i skończyła się woda. Pragnienie rośnie, wiem już że zbliżająca się noc będzie należała do tych, w których 10 razy wstaje się napić i kolejne 10 z moczem do łazienki. Na zewnątrz zimno, wieje wiatr i nie chce się wyjść. Początkowo łudzę się, że przetrwam dziś na przegotowanej wodzie. Jednak gdy napełniam nią szklankę zaczynam się przyglądać tym różnym rzeczom, które od teraz w niej pływają. Chyba najwyższa pora wymienić czajnik, a z wnętrza starego wykuć popiersie wroga. Z obrzydzeniem postanawiam nigdy więcej nie pić z niego wody. Ok. 21:30 mam już sucho w ustach i z pragnienia obijam się o ściany. Zaczynam sobie wyobrażać jak bardzo odwodniona już jestem. W lusterku zauważam pierwsze zmarszczki wokół oczu i wyjątkowo suchą skórę na łokciu. Od kilku minut włosy zaczęły mi się bardziej elektryzować i kurz na półkach jakby zgrubiał. No dobra, poddaję się i już nie walczę. Postanawiam wyjść do sklepu. Przy okazji zamierzam sobie zrobić przyjemność i zakładam nowe śliczne buty. To wymaga oczywiście gruntownej zmiany stroju i domalowania jednego paznokcia u lewej stopy. To nic, że ciemno, najpewniej nikt nie zobaczy, ale gdyby jednak?! Odpowiednio przygotowana, stukając obcasem schodzę po schodach, zamierzam udać się do najbliższego monopolowego, a skoro już monopolowy to może nie tylko wodę kupię? Po pięciu metrach lewy but zaczyna mnie delikatnie uwierać w dół ścięgna Achillesa. To nic. Po kilku następnych krokach prawy ściska parszywie w najmniejszy palec. Wkrótce zaczynam się modlić o to by droga minęła mi jak najszybciej. Ale to oczywiście tylko wewnątrz, w duszy że tak powiem. Na twarzy zaś bezsprzecznie występuje permanentny uśmiech zdobywcy terytorium.W końcu dobijam do drzwi sklepu, łapię za klamkę i ... opór. Podnoszę głowę i czytam "w dniu dzisiejszym sklep czynny do godziny 20 przepraszamy". I to przepraszamy na końcu, nie poprzedzone żadnym przecinkiem czy kropką, bez wykrzyknika, tak od niechcenia. Zamykam oczy i widzę siebie jak upadam pod tymi cholernymi drzwiami, zdejmuję buty i rzucam w krzaki na przeciwko, moim stopom urosły z bólu rogi, leżę, zaczyna padać deszcz a ja wyglądać jak rumuńska tramwajowa księżniczka. Ok, to tylko wizualizacja, w rzeczywistości nadal się uśmiecham, stoję prosto i mimo cierpienia oceniam odległość do supermarketu. Trzeba będzie przejść do skrzyżowania, potem przez nie i jeszcze ze dwa kilometry łażenia po sklepie w poszukiwaniu zdroju z brzęczącym koszykiem. Oczywiście najprościej i najmądrzej byłoby teraz w bólach wrócić do domu, zmienić buty na jakieś gumowce i w podskokach, z pieśnią na ustach pobiec do sklepu. Ale nie, ja idę. Te buty są tak ładne... to w moich stopach tkwi problem, muszą się nauczyć. Tak więc wyruszyłam, strugach deszczu, potu i łez, z nienagannym uśmiechem. Nie będę opisywać tej drogi, bo jest to tak żałosne, że normalnie wstyd. W każdym razie wszystko się powiodło, dojście do sklepu, kupno wody, powrót i po zdjęciu butów odkrycie rogów na stopach. Zmierzam do tego, że to taka dziwna babska natura, a może tylko moja? Że buty mają być przede wszystkim ładne, w drugiej kolejności mają zaspokajać moje estetyczne potrzeby, w trzeciej urzekać urodą, w czwartej odurzać pięknem... a dopiero gdzieś pod koniec klasyfikacji (przy dziesiątym miejscu) powinny sprawiać przyjemność stopie. To naprawdę można pominąć, bo przecież przyjemność stopom to ja mogę dać wieczorem w kąpieli, albo w czymś takim. Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że istnieją buty przede wszystkim wygodne, ale zwykle, krótko mówiąc, wygląd mają nieporywający. Przynajmniej dla mnie.

Długo mnie tu nie było, ale naprawdę trudno przysiąść i coś spłodzić (scrapowego, czy napisać), gdy czasu codziennie tak niewiele i jeszcze trzeba się czasem czegoś nauczyć. Wieczorem ostatnio lubię siedzieć przed telewizorem jedząc albo odwrotnie, ewentualnie przymykając oko. (swoją drogą mam nadzieję że ten tryb życia nie doprowadzi mnie do takiego stanu ).

No to już dłużej nie męczę klawiatury, teraz pokazuję:

Moja zeszłotygodniowa praca (pod linkiem do poczytania o tym jak krok po kroku przebiegała praca) dla DT CraftHouse to kolaż na płótnie. Do stworzenia tła wykorzystałam głównie skrawki papieru, bo straasznie to lubię. Obok nich oczywiście gesso, glimmer misty, metaliczna farba akrylowa, crackle accents, glossy, perfect pearls...

Pracę zgłaszam na wyzwaniowy blog sklepiku Scrapki.pl na wyzwanie z samodzielnie robionym tłem.

A druga praca jaką mam dziś do pokazania to strona mojego jesiennego art-journala. Tak jak pisałam miał on być miejscem do wklejania inspirujących zdjęć, przepisów, miejscem do prób mediowania w jesiennych kolorach itp. W poniższej pracy użyłam zdjęcia które bardzo polubiłam (źródło fotografii zgubiłam, może ktoś pomoże?) . Praca oczywiście dla DT CraftHouse - do poczytania tu.

Acha, i jeszcze jedna wiadomość. Nie mam już ściany żeby zawiesić powyższy blejtram, więc jeśli któraś z Was miałaby na niego ochotę niech da znać w komentarzu - chętnie wyślę. Jeśli ewentualnie to będzie więcej niż jedna osoba, to wylosuję w następnej notce. :)

Zróbmy użytek z Kreta

2011-09-25T18:18:00.001+02:00

Nie mam zielonego pojęcia jak działają moje włosy. W każdym razie nie działają chyba najlepiej, możliwe że mają wadę wrodzoną z przebłyskami geniuszu. Każdego ranka jest inaczej i zaskakująco. Jeśli dziś błyszczą to jutro na pewno będą zmiętoszone jak menel w bramie. Dziś jest na szczęście ta pierwsza opcja więc w sumie nie powinnam narzekać. Połysk moich włosów uwiódł mnie dziś gdy w bólu i łzach męczyłam się by otworzyć szklane drzwi do klatki (wspominałam już o tym że są kłopoty?) i nagle się w nich przejrzałam. Wtedy, pod wpływem szczęścia, nawet zamek puścił i otworzył się bez problemów. W takim razie dziś powinnam się cieszyć, ale nie oszukujmy się - jest niedziela więc jestem bez występów publicznych. Połysk włosów mogę sobie wsadzić w ucho i poprzestać na przeglądaniu się w szklanych powierzchniach. Tylko ja jestem dziś swoją adoratorką, na więcej się nie zapowiada. Jutro zapewne rozczarowanie więc już dziś się zastanawiam: jak to jest z tymi idealnymi kobietami, a dokładniej z ich głowami? Jak wiele jest tych którym od razu po przebudzeniu włosy jak sprężyna układają się w nienaganne fale, pukle i zwiewne koczki? U mnie na głowie zwykle można zobaczyć tylko gładkie sznurówki, gdzieniegdzie przyprasowane. Czy to możliwe, by słowa mojej wypolerowanej koleżanki "wiesz, ja chyba jeszcze nigdy nie układam sobie fryzury", po których odgarnia swoje idealnie zakręcone końcóweczki z czoła, były szczere? Albo ta pani z supermarketu, gdy kładłam na taśmę farbę do włosów "Moja droga, o włosy przede wszystkim trzeba dbać, a nie katować chemią"... Na głowie miała co najmniej pół butli lakieru i włosy "fantazyjnie" ułożone w wielkie stukilowe siwe jajo, prawdopodobnie w środku zepsute. "Chyba ty!" - pomyślałam. A może jeszcze miłośniczki skomplikowanych splotów, dla których upleść sobie piętnaście francuskich warkoczy i połączyć je w trzy a następnie w jeden używając jednej gumki, to jak splunąć? Jezu, mi przy pierwszym brakuje ręki!

Można wpaść w kompleksy i mieć ochotę włożyć swój niesforny łeb w roztwór Kreta. Można też zastrajkować ku rozpaczy społeczeństwa i rodziny i uciesze licznika na wodę. Znam takie przypadki i w sumie nie wiem co gorsze. Czy ta która jak gdyby nigdy nic wychodzi z domu z fryzurą Dżejsiki Alby, czy ta która w autobusie omiata mnie długimi i klejącymi jak macki włosami. Jestem w stanie zrozumieć, że włosy mają osobowość i mogą zwyczajnie nie lubić szamponu, albo w ogóle wody. Ale ich pani mogłaby się postarać jakoś do nich przemówić, wykorzystać metodę karnego jeżyka, podłączyć się pod prąd, wejść z radiem do wanny czy chociażby proszkiem dla psów na sucho wyczyścić.

To był taki mój dzisiejszy ból i umościłam sobie dobre miejsce aby nim żygnąć. Podsumowując: lubię Cię dziewczyno, która myjesz włosy, gdy są brudne, chociaż raz dziennie je czeszesz i walczysz do upadłego z ich niesfornością. Lubię nawet gdy odstają Ci każdy w inną stronę i krzywisz się przy elektryzacji w zimę. Lubię też gdy przed wyjściem męczysz się godzinę z lokówką czy innym mechanizmem, by w końcu na wietrze rozpłakać się z zaprzepaszczenia przez niego Twoich starań. Ja to lubię i dochodzę do wniosku, że Kreta zostawmy do kibla.

Dla rozpędzenia jesiennych chmur jesienny scrap na moją niedzielę w CraftHouse:


{źródło wykorzystanej fotografii}

I pointa do notki :D